Chociaż wiele razy umierałam ze strachu, wcale nie miałam tego opanowanego do perfekcji. Każdy powrót choroby, przerzuty, zmiany chemii, operacje, gorsze wyniki... za każdym pieprzonym razem umierałam tak samo boleśnie. Nigdy bym nie pomyślała, że moja mama może być tak lekkomyślna i zniknie. Jeszcze nie jest z nią do końca dobrze, ma przerwę w leczeniu, by jej organizm mógł zacząć się choć trochę regenerować. Nie wiem gdzie jest, czy nie stało się jej coś złego. A najbardziej bolała jednak myśl, że ja nigdy nie potraktowałabym jej w tak lekceważący sposób. Miałam wrażenie, że każda moje poświęcenie względem jej choroby miała po prostu w dupie. Może przesadzam, ale tak czuje. Zniknęło nawet zwykłe"dziękuje", zaczęła traktować to co robię, jak oczywistość. Nie było w tym już walki i wdzięczności. Niedawno okazało się też, że mało znałam moja matkę. Doszłam nawet do przykrego wniosku, że mój ojciec nie był takim potworem. Przez kilka lat myślał, że wychowuje swoje dziecko. Dał radę, a lekarze się mylili. Potem dostaje po mordzie informacją, że jego żona go zdradzała, a mała Julia jest dzieckiem faceta, który pieprzył jego żonę. Mózg wybucha. Nie rozumiałam czemu nie odszedł od mamy, może postanowił ją karać? Początkowo psychicznie, później czynem. Gdyby szczera także ze mną, nie byłabym w ciąży, a Val nadal nie zaczęłaby realizować swojego planu. Pozwoliła żeby ojciec zginął, żebym nosiła w sobie dziecko, którego wcale nie chciałam. Nie było moje i nigdy nie będzie. Po tej kalkulacji zostaje tylko muzyka, która koi moje myśli, moje serce i rany.
- Przyniosłem herbatę, Julia... - Matt poszedł do łóżka, odłożył kubek z herbatą na stolik nocny. Przytulił mnie mocno. Wtuliłam się w niego i nie mogąc dłużej trzymać w sobie żalu, zaczęłam płakać. Jak dziecko, jakby ktoś wyrywał mi serce. - Ciii, już dobrze. Mała jestem tutaj, nie płacz. Poradzimy sobie. - Po dwóch ostatnich słowach pękłam kolejny raz. Razem, on i ja. W końcu oboje tkwimy w tym gównie po uszy, jednak wcześniej miałam wrażenie, że on ma to raczej gdzieś.
- Dlaczego ja muszę zawsze obrywać? To ja mam się martwić, to ja muszę podejmować decyzje, sama. Nie mając kogoś kto mi doradzi? Ona znała Val, wiedząc co planuję zrobić, żeby zdobyć pieniądze usłyszałam "Uważaj na tą kobietę, trzymaj się od niej z daleka" - Łapałam powietrze, jak ryba wyciągnięta z wody, histeryczny płacz wykańczał. Złapał mnie za policzki, patrzył mi w oczy - Co?! Nie praw mi kazań, nie mów, że będzie dobrze. Nie będzie! Jestem w ciąży, wcale nie z miłości jak planowałam. Moja mama zniknęła i nie daje znaku życia. Zachowuje się jak dziecko, chociaż ma 100 lat więcej ode mnie! Nic nie mam, nic. Jestem na twojej łasce i nie łasce. Nie mam pojęcia co robić... nie wiem
Poczułam jego usta na swoich, ciepłe, miękkie i delikatne. Wsunął dłonie w moje włosy, kolejny raz poczułam jego wargi, teraz delikatnie wilgotne, zaraz poczułam jego język. On znał się na rzeczy. Stopniowo pocałunek był intensywniejszy, robiło mi się gorąco. Zaczął całować mnie po szyi, schodził niżej a na wilgotnym miejscu ciut wyżej czułam jego ciepły oddech i tak kilka razy. Znów wrócił do ust, kolejny raz jeden niewinny buziak zmienił się w pełen pożądania i ciarek na plecach pocałunek. Coraz bardziej go chciałam, to było zupełnie inne niż nasz pierwszy raz. Wtedy po prostu nam się chciało, teraz pragnęliśmy siebie. Tak mi się przynajmniej wydawało, dopóki Matt nie przerwał nagle pocałunku. Stało się to kiedy kładąc się na łóżku, ciągnęłam go za koszulkę.
- Co się stało? - Spytałam szczerze zdziwiona, że tak miłe chwile uciekły. Pogłaskał mnie po policzku. Położył się bok mnie, podpierając głowę na zgiętej ręce.
- Co za szybko to nie zdrowo. - Uśmiechnął się, mnie to jednak nie uspokoiło, ani nie ucieszyło. Chciałam go, tu i teraz. Jestem kurwa w ciąży i chce faceta! Wiecznie pod górę.
- Postanowiłeś się pobawić w prawego mężczyznę? Seks po trzeciej randce i tak dalej? Super... wolałam cię jako napalonego dupka. - Odwróciłam się plecami do niego. Usłyszałam jego cichy śmiech. Objął mnie, jego dłoń znalazła miejsce na moim brzuchu, a jego usta na moim policzku. Wpasował mnie w siebie, pozycja na łyżeczki była przemiła.
- Nie obrażaj się. Chcę dla nas dobrze. Seks w tej chwili nie jest żadnym rozwiązaniem. - Wsunął dłoń pod moja bluzkę, jego kciuk powoli poruszał się, głaszcząc w ten sposób moja skórę. Dzidziusia.
- A całowanie, to jak mam rozumieć świetne rozwiązanie? - Mimo przyjemnego uczucia jakim mnie obdarzał, nie umiałam sobie odpuścić bycia obrażoną.
- Julia, pocałunek można zaliczyć jeszcze w jakimś stopniu do rzeczy niewinnych. Chcę być blisko ciebie i dziecka. Pomagać, wspierać. Uwierz mi chcę tego. Ale nie mogę ci obiecać niczego więcej w tej chwili. Oboje nie wiemy co przyniesie przyszłość. Jak skończy się sprawa z moja prawie byłą żoną. Co stało się z twoją matką. Musimy najpierw uporządkować pewne sprawy. Ty jesteś młoda i po urodzeniu mojego dziecka masz wolną drogę. Możliwości przed sobą, widzę co tworzysz z tymi ludźmi, to wspaniałe. Nawet nie zdajesz sobie sprawy jakie drzwi się przed tobą otworzą. Chcę żebyś poszła swoją drogą, żebyś w końcu była sobą. Julia? - Odwrócił mnie, spojrzał znów w oczy, westchnął i przytulił. Płakałam, łzy leciały jedna za drugą, nie mogły przestać. Jak mogłam się spodziewać, że ten facet jest taki? Że może mu zależeć na kimś więcej niż tylko sobie i na czymś więcej dla kogoś.
- Ten dupek i ten Matt teraz to na pewno jedna osoba? - Spytałam z uśmiechem na ustach.
- Tak, jeśli chcesz mogę ci pokazać, że jestem coś wart i potrafię nie tylko wkurzać. - Ucałował mnie w czoło, przytuliłam się do niego. - Może spróbujesz zasnąć?
- Nadal nie wiem, gdzie jest moja mama - jednak sen był tak kuszącą propozycją, szczególnie w jego ramionach.
Obudziłam się w nocy, ze snu wyrwał mnie koszmar. Śnił mi się dzień w którym znalazłam mojego ojca. Zapaliłam lampkę, wtedy zobaczyłam coś, co kompletnie mnie rozczuliło. Jestem zawodową płaczką, wiem. Jednak widok Matta, który spał wtulony w mój brzuch, jest w tej chwili najpiękniejszym obrazkiem. Chciałabym tak częściej. Położyłam dłoń na jego głowie i głaskałam, potem zsunęłam palce na jego szyje, miał tam delikatną skórę. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nie wiedziałam co przyniesie jutro, czy kiedykolwiek będę miała szansę widzieć coś podobnego. Chłonęłam więc z tej chwili ile się dało, by mieć siłę na kolejne walki z życiem.
Musiałam zasnąć chwilę przed budzikiem ustawionym na 8:00 bo przeklinałam w duchu ile się dało, że już dzwoni.
- Jak możesz wstawać o tak bezlitosnej godzinie - odezwał się Matt, wtulając się we mnie.
- Puść mnie, muszę za potrzebą. - Roześmiałam się, bo on pomruczał coś pod nosem i dalej leżał.
- O, teraz mogę cie puścić - byłam wolna więc pobiegłam do łazienki. Kiedy wyszłam kolejny raz nie wiedziałam co Matt właściwie robi. - Ładne opowieści dla dzieci tu są.
- Żartujesz sobie, prawda? - Usiadłam obok niego na łóżku, wzięłam małą książkę do rąk. Piękne ilustracje, krótkie wierszyki o zwierzętach. - Czytasz to?
- Czytałem kiedy zasnęłaś, do brzucha. Podobno dzieciom powinno się czytać już kiedy są w brzuchu. Potem pamiętają głos, a często nawet lepiej się uspokajają przy znanych dźwiękach. Będę chciał puszczać muzykę, albo może zaśpiewam. Nie będzie płakać, co? Jak myślisz? - Pytał o to wszystko szczerze, niepokoił się, chciał dla dziecka dobrze. Uwielbiam go takiego.
- Będziesz fantastycznym tatą, wiesz? - Ja byłam tego pewna.
- Zobaczymy, pewnie dziecko będzie płakać, a ja razem z nim, bo nie będę umiał mu pomóc. - Westchnął
- Głupoty gadasz, będziesz miał na pewno dużo bliskich do pomocy.
- Co zjesz na śniadanie? - Nagła zmiana tematu nie wróżyła nic dobrego. - Jajecznica może być?
- Pewnie, chętnie. Potem pojadę do studia, mamy dzisiaj nagranie. Matt, jeśli moja mama da jakiś znak, odezwiesz się? - Wstałam razem z nim i szliśmy na dół
- Oczywiście, nie chcesz jej szukać? - Weszliśmy do kuchni, wstawił wodę na herbatę.
- Gdzie ja mam jej szukać? Zgłosiłam zaginięcie na policje. Mam z siebie robić głupią i szukać jej pokazując ludziom zdjęcie? ... Może bym tak zrobiła, ale straciłam sporo zaufania do mojej mamy. Nie mam też siły i ochoty wypruwać sobie flaki szukając jej. Wylewać morza łez, bo zniknęła. Wiesz czemu? - Pokiwał głową na "nie" - Bo nie jestem pewna, czy ona zrobiłaby dla mnie chociaż w 1% tyle co ja dla niej.
- Kiedy rano z nią rozmawiałem, nie przypuszczałbym, że mogłaby uciec. Sprawiała wrażenie mocno przejętej tym co robisz dla niej.
- Robienie dobrego wrażenia ma chyba opanowane do perfekcji. Zmieńmy temat proszę.
Kiedy szykowałam się do wyjścia, Matt podał mi telefon, spojrzałam na niego pytająco.
- Policja, do ciebie. - Powiedział krótko, a ja zamarłam.
- Słucham? - Zapytałam drżącym głosem.
- Witam, czy rozmawiam z Julią? Córką pani Margaret?
- Tak, to ja... co się stało z moją mamą? - Do oczu napłynęły mi łzy, myślałam o najgorszym. Życie jednak szykowało mi dość mocne bicie po mordzie.
- Pani mama zgłosiła się na komisariat, chcę z panią porozmawiać.
- Jak to porozmawiać, ma wrócić do domu!
- Przekazuje słuchawkę - usłyszałam szmer.
- Jula? Córeczko - głos mojej mamy był spokojny.
- Mamo, co ty wyprawiasz? Znikasz? Ile ty masz lat, nie zostawiasz wiadomości. Skąd ja mam wiedzieć czy żyjesz, czy jesteś cała. Masz natychmiast wrócić! Słyszysz? - Moja wściekłość wylewała się przez każdą komórkę mojego ciała.
- Nie mogę, nie chcę. Lucas zabiera mnie do domu w górach, jest nam razem dobrze.
- O czym ty mówisz, mamo bredzisz. Przez tego faceta mamy tylko kłopoty, co się z tobą dzieje... - Nie mogłam uwierzyć, że po drugiej stronie jest moja matka.
- Słoneczko, pora żebyś ułożyła sobie życie i była szczęśliwa, ja już jestem. Jak jeszcze nigdy. Kocham cie. - Mówiła jakby była w jakimś transie. Ta kobieta jest mi obca. Nie mogłam tego dłużej znieść, rozłączyłam się.
Matt spojrzał na mnie, o nic nie pytał, podał mi moja kurtkę.
- Odwiozę cię do studia, nie chcę żebyś była teraz sama. - Powiedział spokojnie.
- Dobrze - nie protestowałam, nie miałam na to najmniejszej ochoty, potrzebowałam go.
Jadąc do studia słuchaliśmy kawałka, który dzisiaj chcieliśmy ubrać w obraz. Uwielbialiśmy nagrywać razem "teledyski". Wtedy ludzie nie słyszeli ale i widzieli naszą ciężką prace. Oczywiście najbardziej wykazał się Alex, to jeszcze kogoś dziwi?
Dopiero kiedy Matt zaparkował zorientowałam się, że cały czas trzymamy się za ręce. Szacun za zaparkowaniem tyłem mając tylko jedną rękę do dyspozycji.
- Chodź - powiedziałam otwierając drzwi.
- Nie mogę, ale jak skończycie to zadzwoń, chętnie cie odbiorę.
- Myślałam, że popatrzysz jak pracujemy.
- Mam dzisiaj coś do załatwienia - uśmiechnął się i cmoknął mnie w dłoń. Szarmancki skurczybyk.
- Do zobaczenia wieczorem. Porozmawiamy wtedy?
- Zabiorę cię w miejsce, gdzie rozmawia się najlepiej. Zadzwoń. I baw się dobrze.
- Tak zrobię, postaram się też nie myśleć o mojej matce, która jest suką.
- Nie mów tak, złość minie i będziesz żałować tych słów - cmoknął mnie w policzek. - Leć mała.
- A ty czym się dzisiaj zajmujesz? - Spytałam żeby przedłużyć naszą chwile razem.
- Jadę do adwokata, muszę sprawdzić papiery rozwodowe i je podpisać.
- Och ... przykro mi.
- Niepotrzebnie, no leć, porozmawiamy później. - Wyglądał na przybitego, więc nie miałam najmniejszej ochoty go zostawiać. - Bo cię wygonie - uśmiechnął się, pokazał palcem na policzek. Cmoknęłam go i poszłam do swojej pracy. Dzisiaj mój debiut filmowy, miałam wystąpić. Tak ta blondynka to ja, Julia.
One More Night
- Przyniosłem herbatę, Julia... - Matt poszedł do łóżka, odłożył kubek z herbatą na stolik nocny. Przytulił mnie mocno. Wtuliłam się w niego i nie mogąc dłużej trzymać w sobie żalu, zaczęłam płakać. Jak dziecko, jakby ktoś wyrywał mi serce. - Ciii, już dobrze. Mała jestem tutaj, nie płacz. Poradzimy sobie. - Po dwóch ostatnich słowach pękłam kolejny raz. Razem, on i ja. W końcu oboje tkwimy w tym gównie po uszy, jednak wcześniej miałam wrażenie, że on ma to raczej gdzieś.
- Dlaczego ja muszę zawsze obrywać? To ja mam się martwić, to ja muszę podejmować decyzje, sama. Nie mając kogoś kto mi doradzi? Ona znała Val, wiedząc co planuję zrobić, żeby zdobyć pieniądze usłyszałam "Uważaj na tą kobietę, trzymaj się od niej z daleka" - Łapałam powietrze, jak ryba wyciągnięta z wody, histeryczny płacz wykańczał. Złapał mnie za policzki, patrzył mi w oczy - Co?! Nie praw mi kazań, nie mów, że będzie dobrze. Nie będzie! Jestem w ciąży, wcale nie z miłości jak planowałam. Moja mama zniknęła i nie daje znaku życia. Zachowuje się jak dziecko, chociaż ma 100 lat więcej ode mnie! Nic nie mam, nic. Jestem na twojej łasce i nie łasce. Nie mam pojęcia co robić... nie wiem
Poczułam jego usta na swoich, ciepłe, miękkie i delikatne. Wsunął dłonie w moje włosy, kolejny raz poczułam jego wargi, teraz delikatnie wilgotne, zaraz poczułam jego język. On znał się na rzeczy. Stopniowo pocałunek był intensywniejszy, robiło mi się gorąco. Zaczął całować mnie po szyi, schodził niżej a na wilgotnym miejscu ciut wyżej czułam jego ciepły oddech i tak kilka razy. Znów wrócił do ust, kolejny raz jeden niewinny buziak zmienił się w pełen pożądania i ciarek na plecach pocałunek. Coraz bardziej go chciałam, to było zupełnie inne niż nasz pierwszy raz. Wtedy po prostu nam się chciało, teraz pragnęliśmy siebie. Tak mi się przynajmniej wydawało, dopóki Matt nie przerwał nagle pocałunku. Stało się to kiedy kładąc się na łóżku, ciągnęłam go za koszulkę.
- Co się stało? - Spytałam szczerze zdziwiona, że tak miłe chwile uciekły. Pogłaskał mnie po policzku. Położył się bok mnie, podpierając głowę na zgiętej ręce.
- Co za szybko to nie zdrowo. - Uśmiechnął się, mnie to jednak nie uspokoiło, ani nie ucieszyło. Chciałam go, tu i teraz. Jestem kurwa w ciąży i chce faceta! Wiecznie pod górę.
- Postanowiłeś się pobawić w prawego mężczyznę? Seks po trzeciej randce i tak dalej? Super... wolałam cię jako napalonego dupka. - Odwróciłam się plecami do niego. Usłyszałam jego cichy śmiech. Objął mnie, jego dłoń znalazła miejsce na moim brzuchu, a jego usta na moim policzku. Wpasował mnie w siebie, pozycja na łyżeczki była przemiła.
- Nie obrażaj się. Chcę dla nas dobrze. Seks w tej chwili nie jest żadnym rozwiązaniem. - Wsunął dłoń pod moja bluzkę, jego kciuk powoli poruszał się, głaszcząc w ten sposób moja skórę. Dzidziusia.
- A całowanie, to jak mam rozumieć świetne rozwiązanie? - Mimo przyjemnego uczucia jakim mnie obdarzał, nie umiałam sobie odpuścić bycia obrażoną.
- Julia, pocałunek można zaliczyć jeszcze w jakimś stopniu do rzeczy niewinnych. Chcę być blisko ciebie i dziecka. Pomagać, wspierać. Uwierz mi chcę tego. Ale nie mogę ci obiecać niczego więcej w tej chwili. Oboje nie wiemy co przyniesie przyszłość. Jak skończy się sprawa z moja prawie byłą żoną. Co stało się z twoją matką. Musimy najpierw uporządkować pewne sprawy. Ty jesteś młoda i po urodzeniu mojego dziecka masz wolną drogę. Możliwości przed sobą, widzę co tworzysz z tymi ludźmi, to wspaniałe. Nawet nie zdajesz sobie sprawy jakie drzwi się przed tobą otworzą. Chcę żebyś poszła swoją drogą, żebyś w końcu była sobą. Julia? - Odwrócił mnie, spojrzał znów w oczy, westchnął i przytulił. Płakałam, łzy leciały jedna za drugą, nie mogły przestać. Jak mogłam się spodziewać, że ten facet jest taki? Że może mu zależeć na kimś więcej niż tylko sobie i na czymś więcej dla kogoś.
- Ten dupek i ten Matt teraz to na pewno jedna osoba? - Spytałam z uśmiechem na ustach.
- Tak, jeśli chcesz mogę ci pokazać, że jestem coś wart i potrafię nie tylko wkurzać. - Ucałował mnie w czoło, przytuliłam się do niego. - Może spróbujesz zasnąć?
- Nadal nie wiem, gdzie jest moja mama - jednak sen był tak kuszącą propozycją, szczególnie w jego ramionach.
Obudziłam się w nocy, ze snu wyrwał mnie koszmar. Śnił mi się dzień w którym znalazłam mojego ojca. Zapaliłam lampkę, wtedy zobaczyłam coś, co kompletnie mnie rozczuliło. Jestem zawodową płaczką, wiem. Jednak widok Matta, który spał wtulony w mój brzuch, jest w tej chwili najpiękniejszym obrazkiem. Chciałabym tak częściej. Położyłam dłoń na jego głowie i głaskałam, potem zsunęłam palce na jego szyje, miał tam delikatną skórę. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nie wiedziałam co przyniesie jutro, czy kiedykolwiek będę miała szansę widzieć coś podobnego. Chłonęłam więc z tej chwili ile się dało, by mieć siłę na kolejne walki z życiem.
Musiałam zasnąć chwilę przed budzikiem ustawionym na 8:00 bo przeklinałam w duchu ile się dało, że już dzwoni.
- Jak możesz wstawać o tak bezlitosnej godzinie - odezwał się Matt, wtulając się we mnie.
- Puść mnie, muszę za potrzebą. - Roześmiałam się, bo on pomruczał coś pod nosem i dalej leżał.
- O, teraz mogę cie puścić - byłam wolna więc pobiegłam do łazienki. Kiedy wyszłam kolejny raz nie wiedziałam co Matt właściwie robi. - Ładne opowieści dla dzieci tu są.
- Żartujesz sobie, prawda? - Usiadłam obok niego na łóżku, wzięłam małą książkę do rąk. Piękne ilustracje, krótkie wierszyki o zwierzętach. - Czytasz to?
- Czytałem kiedy zasnęłaś, do brzucha. Podobno dzieciom powinno się czytać już kiedy są w brzuchu. Potem pamiętają głos, a często nawet lepiej się uspokajają przy znanych dźwiękach. Będę chciał puszczać muzykę, albo może zaśpiewam. Nie będzie płakać, co? Jak myślisz? - Pytał o to wszystko szczerze, niepokoił się, chciał dla dziecka dobrze. Uwielbiam go takiego.
- Będziesz fantastycznym tatą, wiesz? - Ja byłam tego pewna.
- Zobaczymy, pewnie dziecko będzie płakać, a ja razem z nim, bo nie będę umiał mu pomóc. - Westchnął
- Głupoty gadasz, będziesz miał na pewno dużo bliskich do pomocy.
- Co zjesz na śniadanie? - Nagła zmiana tematu nie wróżyła nic dobrego. - Jajecznica może być?
- Pewnie, chętnie. Potem pojadę do studia, mamy dzisiaj nagranie. Matt, jeśli moja mama da jakiś znak, odezwiesz się? - Wstałam razem z nim i szliśmy na dół
- Oczywiście, nie chcesz jej szukać? - Weszliśmy do kuchni, wstawił wodę na herbatę.
- Gdzie ja mam jej szukać? Zgłosiłam zaginięcie na policje. Mam z siebie robić głupią i szukać jej pokazując ludziom zdjęcie? ... Może bym tak zrobiła, ale straciłam sporo zaufania do mojej mamy. Nie mam też siły i ochoty wypruwać sobie flaki szukając jej. Wylewać morza łez, bo zniknęła. Wiesz czemu? - Pokiwał głową na "nie" - Bo nie jestem pewna, czy ona zrobiłaby dla mnie chociaż w 1% tyle co ja dla niej.
- Kiedy rano z nią rozmawiałem, nie przypuszczałbym, że mogłaby uciec. Sprawiała wrażenie mocno przejętej tym co robisz dla niej.
- Robienie dobrego wrażenia ma chyba opanowane do perfekcji. Zmieńmy temat proszę.
Kiedy szykowałam się do wyjścia, Matt podał mi telefon, spojrzałam na niego pytająco.
- Policja, do ciebie. - Powiedział krótko, a ja zamarłam.
- Słucham? - Zapytałam drżącym głosem.
- Witam, czy rozmawiam z Julią? Córką pani Margaret?
- Tak, to ja... co się stało z moją mamą? - Do oczu napłynęły mi łzy, myślałam o najgorszym. Życie jednak szykowało mi dość mocne bicie po mordzie.
- Pani mama zgłosiła się na komisariat, chcę z panią porozmawiać.
- Jak to porozmawiać, ma wrócić do domu!
- Przekazuje słuchawkę - usłyszałam szmer.
- Jula? Córeczko - głos mojej mamy był spokojny.
- Mamo, co ty wyprawiasz? Znikasz? Ile ty masz lat, nie zostawiasz wiadomości. Skąd ja mam wiedzieć czy żyjesz, czy jesteś cała. Masz natychmiast wrócić! Słyszysz? - Moja wściekłość wylewała się przez każdą komórkę mojego ciała.
- Nie mogę, nie chcę. Lucas zabiera mnie do domu w górach, jest nam razem dobrze.
- O czym ty mówisz, mamo bredzisz. Przez tego faceta mamy tylko kłopoty, co się z tobą dzieje... - Nie mogłam uwierzyć, że po drugiej stronie jest moja matka.
- Słoneczko, pora żebyś ułożyła sobie życie i była szczęśliwa, ja już jestem. Jak jeszcze nigdy. Kocham cie. - Mówiła jakby była w jakimś transie. Ta kobieta jest mi obca. Nie mogłam tego dłużej znieść, rozłączyłam się.
Matt spojrzał na mnie, o nic nie pytał, podał mi moja kurtkę.
- Odwiozę cię do studia, nie chcę żebyś była teraz sama. - Powiedział spokojnie.
- Dobrze - nie protestowałam, nie miałam na to najmniejszej ochoty, potrzebowałam go.
Jadąc do studia słuchaliśmy kawałka, który dzisiaj chcieliśmy ubrać w obraz. Uwielbialiśmy nagrywać razem "teledyski". Wtedy ludzie nie słyszeli ale i widzieli naszą ciężką prace. Oczywiście najbardziej wykazał się Alex, to jeszcze kogoś dziwi?
Dopiero kiedy Matt zaparkował zorientowałam się, że cały czas trzymamy się za ręce. Szacun za zaparkowaniem tyłem mając tylko jedną rękę do dyspozycji.
- Chodź - powiedziałam otwierając drzwi.
- Nie mogę, ale jak skończycie to zadzwoń, chętnie cie odbiorę.
- Myślałam, że popatrzysz jak pracujemy.
- Mam dzisiaj coś do załatwienia - uśmiechnął się i cmoknął mnie w dłoń. Szarmancki skurczybyk.
- Do zobaczenia wieczorem. Porozmawiamy wtedy?
- Zabiorę cię w miejsce, gdzie rozmawia się najlepiej. Zadzwoń. I baw się dobrze.
- Tak zrobię, postaram się też nie myśleć o mojej matce, która jest suką.
- Nie mów tak, złość minie i będziesz żałować tych słów - cmoknął mnie w policzek. - Leć mała.
- A ty czym się dzisiaj zajmujesz? - Spytałam żeby przedłużyć naszą chwile razem.
- Jadę do adwokata, muszę sprawdzić papiery rozwodowe i je podpisać.
- Och ... przykro mi.
- Niepotrzebnie, no leć, porozmawiamy później. - Wyglądał na przybitego, więc nie miałam najmniejszej ochoty go zostawiać. - Bo cię wygonie - uśmiechnął się, pokazał palcem na policzek. Cmoknęłam go i poszłam do swojej pracy. Dzisiaj mój debiut filmowy, miałam wystąpić. Tak ta blondynka to ja, Julia.
One More Night
