14. Najlepszy ojciec na świecie.

    Chociaż wiele razy umierałam ze strachu, wcale nie miałam tego opanowanego do perfekcji. Każdy powrót choroby, przerzuty, zmiany chemii, operacje, gorsze wyniki... za każdym pieprzonym razem umierałam tak samo boleśnie. Nigdy bym nie pomyślała, że moja mama może być tak lekkomyślna i zniknie. Jeszcze nie jest z nią do końca dobrze, ma przerwę w leczeniu, by jej organizm mógł zacząć się choć trochę regenerować. Nie wiem gdzie jest, czy nie stało się jej coś złego. A najbardziej bolała jednak myśl, że ja nigdy nie potraktowałabym jej w tak lekceważący sposób. Miałam wrażenie, że każda moje poświęcenie względem jej choroby miała po prostu w dupie. Może przesadzam, ale tak czuje. Zniknęło nawet zwykłe"dziękuje", zaczęła traktować to co robię, jak oczywistość. Nie było w tym już walki i wdzięczności. Niedawno okazało się też, że mało znałam moja matkę. Doszłam nawet do przykrego wniosku, że mój ojciec nie był takim potworem. Przez kilka lat myślał, że wychowuje swoje dziecko. Dał radę, a lekarze się mylili. Potem dostaje po mordzie informacją, że jego żona go zdradzała, a mała Julia jest dzieckiem faceta, który pieprzył jego żonę. Mózg wybucha. Nie rozumiałam czemu nie odszedł od mamy, może postanowił ją karać? Początkowo psychicznie, później czynem. Gdyby szczera także ze mną, nie byłabym w ciąży, a Val nadal nie zaczęłaby realizować swojego planu. Pozwoliła żeby ojciec zginął, żebym nosiła w sobie dziecko, którego wcale nie chciałam. Nie było moje i nigdy nie będzie. Po tej kalkulacji zostaje tylko muzyka, która koi moje myśli, moje serce i rany.

- Przyniosłem herbatę, Julia... - Matt poszedł do łóżka, odłożył kubek z herbatą na stolik nocny. Przytulił mnie mocno. Wtuliłam się w niego i nie mogąc dłużej trzymać w sobie żalu, zaczęłam płakać. Jak dziecko, jakby ktoś wyrywał mi serce. - Ciii, już dobrze. Mała jestem tutaj, nie płacz. Poradzimy sobie. - Po dwóch ostatnich słowach pękłam kolejny raz. Razem, on i ja. W końcu oboje tkwimy w tym gównie po uszy, jednak wcześniej miałam wrażenie, że on ma to raczej gdzieś.

- Dlaczego ja muszę zawsze obrywać? To ja mam się martwić, to ja muszę podejmować decyzje, sama. Nie mając kogoś kto mi doradzi? Ona znała Val, wiedząc co planuję zrobić, żeby zdobyć pieniądze usłyszałam "Uważaj na tą kobietę, trzymaj się od niej z daleka" - Łapałam powietrze, jak ryba wyciągnięta z wody, histeryczny płacz wykańczał. Złapał mnie za policzki, patrzył mi w oczy - Co?! Nie praw mi kazań, nie mów, że będzie dobrze. Nie będzie! Jestem w ciąży, wcale nie z miłości jak planowałam. Moja mama zniknęła i nie daje znaku życia. Zachowuje się jak dziecko, chociaż ma 100 lat więcej ode mnie! Nic nie mam, nic. Jestem na twojej łasce i nie łasce. Nie mam pojęcia co robić... nie wiem 

 Poczułam jego usta na swoich, ciepłe, miękkie i delikatne. Wsunął dłonie w moje włosy, kolejny raz poczułam jego wargi, teraz delikatnie wilgotne, zaraz poczułam jego język. On znał się na rzeczy. Stopniowo pocałunek był intensywniejszy, robiło mi się gorąco. Zaczął całować mnie po szyi, schodził niżej a na wilgotnym miejscu ciut wyżej czułam jego ciepły oddech i tak kilka razy. Znów wrócił do ust, kolejny raz jeden niewinny buziak zmienił się w pełen pożądania i ciarek na plecach pocałunek. Coraz bardziej go chciałam, to było zupełnie inne niż nasz pierwszy raz. Wtedy po prostu nam się chciało, teraz pragnęliśmy siebie. Tak mi się przynajmniej wydawało, dopóki Matt nie przerwał nagle pocałunku. Stało się to kiedy kładąc się na łóżku, ciągnęłam go za koszulkę.

- Co się stało? - Spytałam szczerze zdziwiona, że tak miłe chwile uciekły. Pogłaskał mnie po policzku. Położył się bok mnie, podpierając głowę na zgiętej ręce.

- Co za szybko to nie zdrowo. - Uśmiechnął się, mnie to jednak nie uspokoiło, ani nie ucieszyło. Chciałam go, tu i teraz. Jestem kurwa w ciąży i chce faceta! Wiecznie pod górę.

- Postanowiłeś się pobawić w prawego mężczyznę? Seks po trzeciej randce i tak dalej? Super... wolałam cię jako napalonego dupka. - Odwróciłam się plecami do niego. Usłyszałam jego cichy śmiech. Objął mnie, jego dłoń znalazła miejsce na moim brzuchu, a jego usta na moim policzku. Wpasował mnie w siebie, pozycja na łyżeczki była przemiła.

- Nie obrażaj się. Chcę dla nas dobrze. Seks w tej chwili nie jest żadnym rozwiązaniem. - Wsunął dłoń pod moja bluzkę, jego kciuk powoli poruszał się, głaszcząc w ten sposób moja skórę. Dzidziusia.

- A całowanie, to jak mam rozumieć świetne rozwiązanie? - Mimo przyjemnego uczucia jakim mnie obdarzał, nie umiałam sobie odpuścić bycia obrażoną.

- Julia, pocałunek można zaliczyć jeszcze w jakimś stopniu do rzeczy niewinnych. Chcę być blisko ciebie i dziecka. Pomagać, wspierać. Uwierz mi chcę tego. Ale nie mogę ci obiecać niczego więcej w tej chwili. Oboje nie wiemy co przyniesie przyszłość. Jak skończy się sprawa z moja prawie byłą żoną. Co stało się z twoją matką. Musimy najpierw uporządkować pewne sprawy. Ty jesteś młoda i po urodzeniu mojego dziecka masz wolną drogę. Możliwości przed sobą, widzę co tworzysz z tymi ludźmi, to wspaniałe. Nawet nie zdajesz sobie sprawy jakie drzwi się przed tobą otworzą. Chcę żebyś poszła swoją drogą, żebyś w końcu była sobą.  Julia? - Odwrócił mnie, spojrzał znów w oczy, westchnął i przytulił. Płakałam, łzy leciały jedna za drugą, nie mogły przestać. Jak mogłam się spodziewać, że ten facet jest taki? Że może mu zależeć na kimś więcej niż tylko sobie i na czymś więcej dla kogoś.

- Ten dupek i ten Matt teraz to na pewno jedna osoba? - Spytałam z uśmiechem na ustach.

- Tak, jeśli chcesz mogę ci pokazać, że jestem coś wart i potrafię nie tylko wkurzać. - Ucałował mnie w czoło, przytuliłam się do niego. - Może spróbujesz zasnąć?

- Nadal nie wiem, gdzie jest moja mama - jednak sen był tak kuszącą propozycją, szczególnie w jego ramionach.

  Obudziłam się w nocy, ze snu wyrwał mnie koszmar. Śnił mi się dzień w którym znalazłam mojego ojca. Zapaliłam lampkę, wtedy zobaczyłam coś, co kompletnie mnie rozczuliło. Jestem zawodową płaczką, wiem. Jednak widok Matta, który spał wtulony w mój brzuch, jest w tej chwili najpiękniejszym obrazkiem. Chciałabym tak częściej. Położyłam dłoń na jego głowie i głaskałam, potem zsunęłam palce na jego szyje, miał tam delikatną skórę. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nie wiedziałam co przyniesie jutro, czy kiedykolwiek będę miała szansę widzieć coś podobnego. Chłonęłam więc z tej chwili ile się dało, by mieć siłę na kolejne walki z życiem.
    Musiałam zasnąć chwilę przed budzikiem ustawionym na 8:00 bo przeklinałam w duchu ile się dało, że już dzwoni.

- Jak możesz wstawać o tak bezlitosnej godzinie - odezwał się Matt, wtulając się  we mnie.

- Puść mnie, muszę za potrzebą. - Roześmiałam się, bo on pomruczał coś pod nosem i dalej leżał.

- O, teraz mogę cie puścić - byłam wolna więc pobiegłam do łazienki. Kiedy wyszłam kolejny raz nie wiedziałam co Matt właściwie robi. - Ładne opowieści dla dzieci tu są.

- Żartujesz sobie, prawda? - Usiadłam obok niego na łóżku, wzięłam małą książkę do rąk. Piękne ilustracje, krótkie wierszyki o zwierzętach. - Czytasz to?

- Czytałem kiedy zasnęłaś, do brzucha. Podobno dzieciom powinno się czytać już kiedy są w brzuchu. Potem pamiętają głos, a często nawet lepiej się uspokajają przy znanych dźwiękach. Będę chciał puszczać muzykę, albo może zaśpiewam. Nie będzie płakać, co? Jak myślisz? - Pytał o to wszystko szczerze, niepokoił się, chciał dla dziecka dobrze. Uwielbiam go takiego.

- Będziesz fantastycznym tatą, wiesz? - Ja byłam tego pewna.

- Zobaczymy, pewnie dziecko będzie płakać, a ja razem z nim, bo nie będę umiał mu pomóc. - Westchnął

- Głupoty gadasz, będziesz miał na pewno dużo bliskich do pomocy.

- Co zjesz na śniadanie? - Nagła zmiana tematu nie wróżyła nic dobrego. - Jajecznica może być?

- Pewnie, chętnie. Potem pojadę do studia, mamy dzisiaj nagranie. Matt, jeśli moja mama da jakiś znak, odezwiesz się? - Wstałam razem z nim i szliśmy na dół

- Oczywiście, nie chcesz jej szukać? - Weszliśmy do kuchni, wstawił wodę na herbatę.

- Gdzie ja mam jej szukać? Zgłosiłam zaginięcie na policje. Mam z siebie robić głupią i szukać jej pokazując ludziom zdjęcie? ... Może bym tak zrobiła, ale straciłam sporo zaufania do mojej mamy. Nie mam też siły i ochoty wypruwać sobie flaki szukając jej. Wylewać morza łez, bo zniknęła. Wiesz czemu? - Pokiwał głową na "nie" - Bo nie jestem pewna, czy ona zrobiłaby dla mnie chociaż w 1% tyle co ja dla niej.

- Kiedy rano z nią rozmawiałem, nie przypuszczałbym, że mogłaby uciec. Sprawiała wrażenie mocno przejętej tym co robisz dla niej.

- Robienie dobrego wrażenia ma chyba opanowane do perfekcji. Zmieńmy temat proszę.

   Kiedy szykowałam się do wyjścia, Matt podał mi telefon, spojrzałam na niego pytająco.

- Policja, do ciebie. - Powiedział krótko, a ja zamarłam.

- Słucham? - Zapytałam drżącym głosem.

- Witam, czy rozmawiam z Julią? Córką pani Margaret?

- Tak, to ja... co się stało z moją mamą? - Do oczu napłynęły mi łzy, myślałam o najgorszym. Życie jednak szykowało mi dość mocne bicie po mordzie.

- Pani mama zgłosiła się na komisariat, chcę z panią porozmawiać.

- Jak to porozmawiać, ma wrócić do domu!

- Przekazuje słuchawkę - usłyszałam szmer.

- Jula? Córeczko - głos mojej mamy był spokojny.

- Mamo, co ty wyprawiasz? Znikasz? Ile ty masz lat, nie zostawiasz wiadomości. Skąd ja mam wiedzieć czy żyjesz, czy jesteś cała. Masz natychmiast wrócić! Słyszysz? - Moja wściekłość wylewała się przez każdą komórkę mojego ciała.

- Nie mogę, nie chcę. Lucas zabiera mnie do domu w górach, jest nam razem dobrze.

- O czym ty mówisz, mamo bredzisz. Przez tego faceta mamy tylko kłopoty, co się z tobą dzieje... - Nie mogłam uwierzyć, że po drugiej stronie jest moja matka.

- Słoneczko, pora żebyś ułożyła sobie życie i była szczęśliwa, ja już jestem. Jak jeszcze nigdy. Kocham cie. - Mówiła jakby była w jakimś transie. Ta kobieta jest mi obca. Nie mogłam tego dłużej znieść, rozłączyłam się.

   Matt spojrzał na mnie, o nic nie pytał, podał mi moja kurtkę.

- Odwiozę cię do studia, nie chcę żebyś była teraz sama. - Powiedział spokojnie.

- Dobrze - nie protestowałam, nie miałam na to najmniejszej ochoty, potrzebowałam go.

   Jadąc do studia słuchaliśmy kawałka, który dzisiaj chcieliśmy ubrać w obraz. Uwielbialiśmy nagrywać razem "teledyski". Wtedy ludzie nie słyszeli ale i widzieli naszą ciężką prace. Oczywiście najbardziej wykazał się Alex, to jeszcze kogoś dziwi?
      Dopiero kiedy Matt zaparkował zorientowałam się, że cały czas trzymamy się za ręce. Szacun za zaparkowaniem tyłem mając tylko jedną rękę do dyspozycji.

- Chodź - powiedziałam otwierając drzwi.

- Nie mogę, ale jak skończycie to zadzwoń, chętnie cie odbiorę.

- Myślałam, że popatrzysz jak pracujemy.

- Mam dzisiaj coś do załatwienia - uśmiechnął się i cmoknął mnie w dłoń. Szarmancki skurczybyk.

- Do zobaczenia wieczorem. Porozmawiamy wtedy?

- Zabiorę cię w miejsce, gdzie rozmawia się najlepiej. Zadzwoń. I baw się dobrze.

- Tak zrobię, postaram się też nie myśleć o mojej matce, która jest suką.

- Nie mów tak, złość minie i będziesz żałować tych słów - cmoknął mnie w policzek. - Leć mała.

- A ty czym się dzisiaj zajmujesz? - Spytałam żeby przedłużyć naszą chwile razem.

- Jadę do adwokata, muszę sprawdzić papiery rozwodowe i je podpisać.

- Och ... przykro mi.

- Niepotrzebnie, no leć, porozmawiamy później. - Wyglądał na przybitego, więc nie miałam najmniejszej ochoty go zostawiać. - Bo cię wygonie - uśmiechnął się, pokazał palcem na policzek. Cmoknęłam go i poszłam do swojej pracy. Dzisiaj mój debiut filmowy, miałam wystąpić. Tak ta blondynka to ja, Julia.
                                                       One More Night


    

13. Trzynastka bywa pechowa.

      Od kilku dni sypiała u mnie w domu, jej mama zajęła pokój gościnny. Nie przeszkadzała mi obecność Margaret. To ciepła i miła kobieta, wiedziałem już po kim Julia jest taka. Spała spokojnie na moim łóżku, jednak w sporej odległości ode mnie. Nie pozwalała się dotykać, przytulić. Niestety ja coraz bardziej chciałem to robić. Być blisko i bliżej. Szczególnie po wczorajszej wizycie u lekarza, nie mogę się nie uśmiechnąć na to wspomnienie. Kiedy na monitorze widzi się małego człowieka, który rośnie w niej i rozwija się prawidłowo, a na koniec słyszy się bicie serca takiego malucha, płakałem jak baba. Wszystko miało wyglądać inaczej, w ogóle nie miałem być ojcem. Val wykorzystała mnie, Julię i jej rodziców żeby dokonać jakiejś, niezrozumiałej dla mnie, zemsty. Miałem ciarki na samą myśl, że dzisiaj mam się z nią spotkać w areszcie. Nie wiedziałem co mam jej powiedzieć. Czego dowiem się od niej. Cała ta sytuacja z morderstwem, pokrewieństwem między nimi sprawiła, że kompletnie nie wiedziałem co robić. Odciąłem się też od wszystkich, których znałem. Plotki szybko się rozchodzą, a znajomi i przyjaciele szybko łączą wszystkie fakty. Najgorzej miałem z moim teściem, który pałał do mnie taką nienawiścią, że tylko czekałem aż mnie zabije. Hej, to by było nawet zabawne, ojciec i córka w jednym więzieniu. Może chęć zabijania jest u nich rodzinna, mam nadzieje, że dziecko tego nie będzie miało. Durne myśli przebiegały przez moją głowę do samego rana. Koło 7:00 bojąc się, że nabawię się odleżyn na dupie, wstałem, ubrałam się w dresy i poszedłem biegać.  Zawsze mnie to odprężało, wyładowywałem swoją złość, strach, biegłem i myślałem tylko o tym, żeby biec.
    Kiedy piąty raz, dzwoniący telefon przerwał słuchanie piosenki, wkurwiłem się i odebrałem.

- Słucham, tu Matt.

- Stoję pod twoim domem, otworzysz mi łaskawie? - Usłyszałem głos mojego teścia.

- Nie ma mnie w domu, rozmawialiśmy. Czego jeszcze chcesz?

- Potrzebuje poznać adres tej dziewczyny, która oskarżyła Val o zabójstwo. Tego już jest za wiele. Pieniądze za ciąże jej nie wystarczają, musi rozwalać naszą rodzinę? - Mówił coraz bardziej rozwścieczony, a ja bałem się, że Julia otworzy mu drzwi.

- Powiedziałem ci, że nie będziesz rozmawiał z Julią i zdania nie zmienię. A twoja córka zabiła tego faceta i są na to dowody.

- Gówno nie dowody, wystarczy, że ta cała Julia wycofa zeznania i Valary wróci do domu, do swojego normalnego życia.

- Ona nigdy nie miała normalnego życia, sam jej zafundowałeś pranie mózgu. - Rozłączyłem się i biegłem do domu. Kiedy dotarłem już go nie było. W kuchni siedziała Margaret. - Dzień dobry

- On nic się nie zmienił, dalej jest tak przystojny jak dawniej. - Spojrzała na mnie.

- Nie rozumiem - lub wolałem nie rozumieć. 

- Był tutaj, dobijał się, nie może spotkać się z Julią. Ona nie może go zobaczyć, za dużo już tego wszystkiego. Tak bardzo chciałam, żeby moje dziecko miało szczęśliwe życie, a sprawiłam, że tylko cierpi. - Westchnęła.

- Julia jest silna, na tyle na ile ją znam, wiem, że to twarda babka. - Uśmiechnąłem się na wspomnienie każdej jej pyskatej wypowiedzi. Ta mała nie da sobie w kasze dmuchać.

- Matt o czym ty mówisz. To tylko jej skorupa, pancerz, którym się otoczyła. W ten sposób broni się przed kolejnymi przykrymi rzeczami jakie mogą ją spotkać. To wszystko miało wyglądać inaczej. Julia miała dorastać w szczęśliwym domu, mieć zgodnych rodziców... mój mąż nie był złym człowiekiem. To ja zawiodłam i to dlatego on się zmienił.

- Na pewno chce pani o tym mówić? - Ja nie byłem pewien czy chcę słuchać.

- Staraliśmy się wiele lat o dziecko, po badaniach okazało się, że mój mąż jest bezpłodny. Pogodziliśmy się jakoś z tym. Zaczęłam nową pracę... i wtedy, poznałam Lucasa. Szybko zbliżyliśmy się do siebie. Sypialiśmy ze sobą, nie minęło wiele czasu gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo to ukrywałam. Później gdy było trudniej, powiedziałam mężowi, uwierzył, że to jego dziecko. Wierzył, że stał się cud.

- Kiedy się dowiedział?

- 4 lata później. Wtedy wszystko zaczęło się sypać. - Wzrok Margaret utkwił w jednym punkcie, odwróciłem się. - Julia, słoneczko, wstałaś już.

- Tak mamo, jak zawsze jestem w złym miejscu o złej porze. Uważasz, że on powinien wiedzieć więcej o moim życiu niż ja sama?

- Julia daj spokój, twoja mama potrzebowała się wygadać.

- Gruchajcie sobie dalej, ja jadę do studia.

- Julia, przepraszam. Chcę cię chronić, przed tym wszystkim co na ciebie spada. - Jej mama miała łzy w oczach.

- Będę wieczorem. - Podeszła do mamy i pocałowała ją w policzek, wzięła torbę z krzesła obok i poszła.

~~~

 Jake czekał na mnie przed domem Matta. Dopóki nie zobaczyłam jego uśmiechu na twarzy mój dzień był raczej kiepski. Od kilku dni rano rzygałam jak dzika, byłam wrażliwa na intensywne zapachy. Do tego moja mama znalazła sobie spowiednika... od zawsze chciałam, żeby pan wielkie ego, mały siusiak wiedział o moim życiu więcej ode mnie. Tak tak, wiem, legendy głoszą, że to facet z wielkim interesem. Cóż, może doświadczenia niczym prostytutka to nie mam, w penisach nie przebieram. Wiem jednak, że to co ten facet nosi między nogami obrosło większą legendą niż urosło naturalne. Jedyny plus, że ten czarodziej, znał kilka dobrych zaklęć, które działały dzięki jego różdżce. 
  Dzisiejszy dzień był dla mnie ważny, ja i Alex mieliśmy nagrać nasze video, do piosenki "Daylight". Codziennie byłam w studiu, nagrywaliśmy kolejne kawałki, tam czułam się jak w domu. Początkowo mieliśmy pracować w studiu Matta, w tej chwili jednak dziękowałam Bogu, że mogę wyjść z domu i pracować z dala od tego faceta. Odkąd zamoczył w sobie swoją frankfurterkę zaczął mnie traktować jak swoją własność. Kiedy przeginał z bliskością, której w ogóle od niego nie oczekiwałam, przypominałam mu, że jego żona wciąż czeka w areszcie na spotkanie. Zaś gdy się dowie o tym, że skorzystał z moich rozchylonych nóg, przegryzie kraty i wróci by mnie zabić. Wkurwiał się wtedy, a ja cicho śmiałam się w sobie widząc jego żyłkę wściekłości na czole.

- Julia! - Jake krzyknął i dopiero wtedy się do niego odwróciłam, okazało się, że moje myśli kompletnie mnie pochłonęły. Nie zarejestrowałam momentu gdy wsiadałam do samochodu.

- Słucham - odparłam szczerząc się jak głupia.

- Co się z tobą dzieje, zaczynam się bać, to te hormony? - Wyszczerzył się równie mocno

- Chyba, nie wiem, mam już dość tej ciąży. Coś chciałeś mi powiedzieć?

- Ładnie dzisiaj wyglądasz - uśmiechnął się pod nosem. - A tak serio, to już nie mogę się doczekać, aż pokaże ci co zrobiłem z Alexem w nocy.

- Pracowaliście w nocy? Mam dzisiaj z nim nagrywać, pewnie jest wykończony.

- Przeciwnie! On jest kompletnie nakręcony i nie, nic nie ćpał - Znów się szeroko uśmiechnął.

- Kiedy się tak szczerzysz, to jakoś nie chce mi się wierzyć, że nic nie braliście. - Zaśmiałam się w sobie.

   Podjechaliśmy pod niewielki budynek niedaleko LA. W tym niepozornym żółtym kwadracie, działy się rzeczy, które nie śniły mi się nigdy. Kiedy wchodziłam do środka reszta świata przestawała istnieć. Roiło się tam od instrumentów, zawsze chciałam wszystkiego dotknąć, żeby mieć pewność, że to nie jest iluzja. Zawsze ktoś mnie tam witał, bo nie wiem czy był taki moment, kiedy nikogo tam nie było. Najwięcej czasu w studiu spędzał Alex. Ten chłopak mnie rozwalał. Umiał grać na wszystkim, nie to co ja, tylko na nerwach. Do tego miał fajny głos i cholernie dużo pomysłów. Nie jest sekretem, że z chłopakami zawsze dogadywałam się dużo lepiej niż z dziewczynami. A w naszej ekipie, mieliśmy i całkiem przystojnych i nieprzyzwoicie uzdolnionych facetów. No nic tylko rwać. Chociaż wolałam z nimi tworzyć coś bardziej trwałego niż miłość, muzyka była tym co łączyło nas wszystkich. Kochaliśmy to co robimy, nigdy nie mieliśmy dość, zawsze chcieliśmy tylko więcej.

- Julia! - Podszedł do mnie i uściskał, spojrzał na mnie i poprawił swoje okulary. Zawsze mu spadały trochę i co jakiś czas musiał dosunąć je bardziej na nosie. - Chodź muszę ci coś pokazać!

- Tak, tak wiem, piosenka - Szłam za nim, ciągnął mnie, to było zabawne. 

- Jake ci już pokazał? Miałeś to trzymać w sekrecie!

- Nic jej nie pokazałem, tylko mówiłem, że mamy dla niej coś świetnego. - Jake wziął swój komputer i trzymał palec nad spacją - gotowa?

- Nigdy nie będę bardziej gotowa. - Powiedziałam zgodnie z prawdą. Już po chwili usłyszałam pierwsze dźwięki "Livin' On A Prayer" . To był dla mnie kosmos. Słuchałam tego jeszcze 5 razy, nie mając dość.

- Udało się, co? - Zapytał Alex totalnie podekscytowany, wcale mu się nie dziwiłam, odwalił kawał dobrej roboty.

- To jest genialne, zrobiłeś to idealnie. Brak mi słów, jesteś niesamowity... Jake to niesprawiedliwe, że on ma talent do grania na wszystkim i głos a ja mam tylko głos, też chce umieć grać na czymś.

- Grałaś na cymbałkach ostatnio - Jake nadal uśmiechał się szeroko. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy nie był na jakimś wybielaniu zębów i próbuje mi się tym pochwalić.

- A spadaj... Alex nagramy dzisiaj video do naszej piosenki? Czy jesteś zmęczony?

- Jaki zmęczony, o czym ty mówisz, zaraz zabieramy się do pracy. Jake będzie operatorem bo mu to nieźle wychodzi. Dajcie mi tylko 10 minut, przebiorę się. - Wziął swój plecak i poszedł do łazienki.

     Przez kolejne dwie godziny nagrywaliśmy różne ujęcia. Ja mogłam to robić kolejne 100 godzin, byle moje oderwanie od rzeczywistości nie przestawało być tak przyjemne. Podczas nagrywania wpadł do nas Chad. Kolejny fantastyczny pomysł. Oznajmił tam, że rozmawiał z Chrissy i wpadli na pomysł nagrania wspólnie piosenki Maroon5. To jednak plany na przyszły tydzień. Teraz mieliśmy już dość rozpoczętych piosenek, które trzeba było dopracować. 
    Musiałam w końcu odebrać telefon, Matt dobijał się do mnie od godziny.

- Pracuje, co jest? - Odezwałam się niezbyt przyjemnym tonem.

- Julia wróć do domu, twoja mama zniknęła. Byłem w areszcie, gdy wróciłem nie było jej zabrała swoje rzeczy. - Sanders był konkretnie przerażony. Panika w jego głosie osiągnęła najwyższą skale. Rozłączyłam się i pobiegłam do mojego przyjaciela.

- Jake, musisz mnie odwieźć do Matta, moja mama zniknęła...

12. Plany na przyszłość

           Ocknęłam się na kanapie. Mama siedziała przy mnie, głaskała po policzku. Spojrzałam w bok, w kuchni stała Michelle blada jak ściana trzymając szklankę wody. Nie było go, nie wiedziałam co się stało. Usiadłam powoli na kanapie, kręciło mi się w głowie.

- Matt, gdzie jest Matt? - rozglądałam się

- Moczy ręcznik, żeby ci przyłożyć do głowy, zemdlałaś kochanie. Połóż się - powiedziała mama, nie zabierając swojej dłoni z mojego policzka.

- Już się dobrze czuje - zawroty głowy ustąpiły

- Julia... - stał z ręcznikiem, kompletnie bezradny. - Przepraszam, nie chciałem cię wystraszyć.

- Trudno się było nie wystraszyć, kiedy wyglądałeś jakbyś przyszedł mnie zabić. O to by było nawet zabawne, twoja żona tego nie zrobiła, za to ty byś to zrobił. Normalnie komedia.

- Nic takiego nie przyszło mi do głowy, jak się czujesz? - Usiadł obok

- Ja nie miałam innego wyjścia, ona groziła mi i mojej mamie. Wtedy w tym samochodzie... miałam nóż przy gardle i obiecałam jej milczenie. Tylko jak mam siedzieć cicho kiedy wiem już kto zabił mojego ojca. - Moja mama mnie przytuliła, kojące uczucie.

- Nie rozumiem czemu mi nie powiedziałaś, nie uprzedziłaś. Myślałem, że możemy sobie powiedzieć o wszystkim.

- Słucham?! - krzyknęłam do niego, wyrwałam się z objęć mamy, wstałam żeby być wyższa od niego i żeby go wdusić w tą pieprzoną kanapę. - Powiedzieć sobie wszystko? A kim my niby dla siebie jesteśmy? Twoja, chora na głowę, żona wykorzystała fakt, że chcę urodzić komuś dziecko, żeby ratować swoja mamę. Zamordowała mojego ojca, groziła mi i mojej mamie. I miałam Ci o tym niby powiedzieć, bo co? Bo świetnie się bawiłeś wkładając mi dłoń między nogi, a potem zwaliłeś winę za uwodzenie na mnie? Jesteś paskudnym, draniem, kutasem jakiego nie widział świat, jesteś tak samo nic nie wart jak ta twoja żona. Oboje jesteście odpowiedzialni za niszczenie mi życia! Byłeś zbyt zapatrzony w siebie, w swoje potrzeby, ja miałeś tylko po to, żeby wsadzić kutasa w coś wilgotnego jak najdzie cie ochota! Nie widziałeś, że od lat szuka tylko okazji, żeby zemścić się na mojej rodzinie. Jak możesz mówić, że powinnam ci była powiedzieć. 

   Wziął mnie na ręce kiedy  się już uspokoiłam. To znaczy nie okładałam go z pięści, po głowie, klatce piersiowej. Próbował trzymać moje ręce, ale resztkami sił wyrywałam mu się i waliłam dalej, musiałam wyrzucić złość. Usiadł ze mną na łóżku, tulił mnie i trzymał moje ręce. Wyrwałam się, chciał je zabrać, ale odpuścił kiedy go objęłam. Zrobił to samo, a ja znów poczułam to co tamtego dnia na tarasie. Czułam ten sam spokój. To czego tak bardzo mi brakowało.

~~~

- Michelle, odwiozę cie do domu, chodź. Pani... - potrzebowałem podpowiedzi, bo nie wiedziałem jak ma na imię mama Julii.

- Margaret, jestem Margaret - Powiedziała do mnie ze spokojem w głosie.

- Jeśli Julia będzie chciała porozmawiać niech do mnie zadzwoni. Dam jej teraz czas, żeby ochłonęła i poukładała sobie wszystko. Do widzenia. 

- Jeszcze raz bardzo przepraszam, nie umieliśmy jej powstrzymać. - Dodała Michelle. 

- Wracajcie bezpiecznie do domu. Wszyscy potrzebujemy teraz czasu. - Margatet uśmiechnęła się. - Do widzenia. 

  Jechaliśmy do domu Briana, biłem się z myślami. Czy rzeczywiście byłem tak ślepy? Nie zauważyć, że moja żona prowadzi podwójne życie. Ciężko westchnąłem i wtedy odezwała się Michelle.

- Wyciągniemy ją z tego?

- Jak? Michelle, kurwa ona zabiła człowieka. Ja widziałem ojca Juli tam w domu, zadźganego, wszędzie była krew. Jedyne co do mnie dociera, to fakt, że zrobiła to twoja siostra. Moja żona, ja nie wyszedłem za nią bo taki miałem kaprys, kocham ją przecież. Czemu ona nic nie mówiła, ja nawet nie wiedziałem, że miała jakieś problemy. Przy mnie była inna.

- Nasi rodzice przechodzili przez piekło, w które nas wciągnęli. Miałyśmy po 6 lat, ojciec zaczął znikać z domu, potem zaczęły znikać pieniądze. Rodzice żyli w separacji, przerzucali sobie mnie i Val z rąk do rąk. Serio czułyśmy się takie niepotrzebne. Wiesz, że ona jest córeczką tatusia, wiec każda zła rzecz jaka się działa z jego udziałem... bardzo ją to przytłoczyło. Trzymała w sobie przez lata gniew, zawsze mówiła o zemście. Tylko nie brałam tego jakoś serio kiedy była dzieckiem.

- Ale mówiła też o tym później, dlaczego mi nic nie powiedziałaś, pomógłbym... chce jej pomóc. To moja żona, przyjaciółka.

- Ona nigdy ci nie mówiła, bo dałeś jej to, co odebrał ojciec. Bezpieczeństwo i miłość.

- I zjebałem gdy tylko trochę sodówki uderzyło mi do głowy, ekstra. - Byłem coraz bardziej podłamany.

- Ale nadal się kochacie, od czasu zaręczyn żyjecie jak w bajce. Szczęśliwi, zakochani, kolacje, wyjazdy... nie rozumiem czemu w niej nadal siedziały te wszystkie złe uczucia jakie miała.

- Ja też nie rozumiem, nic nie rozumiem. Co do tego wszystkiego ma Julia?

- Matka Julii miała romans z naszym ojcem, Julia to nasza przyrodnia siostra. Teraz ci się poukładało?


    Raczej zrobiło mi się niedobrze. Znając historię małej, nie mogło do mnie dotrzeć, jak moja żona mogła być takim potworem i jeszcze dokładać zmartwień. Bo niby dlaczego, to jej ojciec zaruchał, zrobił dziecko innej kobiecie, która już swoje odpokutowała. Julia tym bardziej nie była temu nic winna. Zmarnowała już dość czasu nie myśląc o swojej przyszłości, byle za wszelką cenę przedłużyć życie swojej mamie. Myśli kłębiły mi się w głowie, a do gardła coraz bardziej podchodził dzisiejszy obiad. Zawibrował mi telefon w kieszeni, wyciągnąłem go i odczytałem wiadomość.

   " Nie chcę być sama"

- Matt? - Moje wpatrywanie się w ekran telefonu przerwała Michelle.

- Tak? - Spojrzałem na nią, trzymała uchylone drzwi.

- Wpadniesz do nas?

- Nie, pojadę do domu. - Nie zorientowałem się nawet kiedy dojechałem pod dom Hanera.

- Jeśli będziesz czegoś potrzebował to daj znać. I jeśli będziesz miał jakieś wieści o Val, proszę odezwij się. 

- Jasne, będziemy w kontakcie. Michelle, dzięki.

- Do zobaczenia Matt - wysiadła i zamknęła drzwi, a ja ruszyłem prosto do Julii.

  Po 30 minutach byłem u niej, kupiłem dużo chusteczek i lody waniliowe, to jest zawsze dobre na smutki. A ona na pewno była teraz w tragicznym stanie. Zapukałem do drzwi, otworzyła mi Julia i  od razu się przytuliła. Jej mamy nie było już w pobliżu.

- Gdzie są łyżki? - Zapytałem rozglądając się dookoła.

- Nie potrzebujemy łyżek, chodź ...

~~~

  Obudziłam się rano, przez chwilę mrugałam oczami, próbując przyzwyczaić zaspane oczy do ostrego światła w pokoju. Kiedy usiadłam poczułam jak bardzo jestem obolała. Seks z tym facetem to niezły maraton. Spojrzałam na niego, spał spokojnie obok, chyba śniło mu się coś miłego, bo czasem jego kąciki ust się unosiły. Poszłam pod prysznic, myjąc się wspominałam dotyk jego dłoni na moim ciele. Jego usta kiedy całował każdy skrawek mojej skóry. Dał mi tej nocy wszystko czego potrzebowałam. Ja dałam mu jedynie siebie, ale mówił mi, że bardzo tego pragnął. Ilość emocji, jakie towarzyszyły mi wczorajszego dnia, sprawiły, że moja głowa aż pulsowała. W dresowych spodniach i białym topie na ramiączkach poszłam do kuchni i zaczęłam robić naleśniki. Kiedy wlewałam trzecią porcje ciasta, ktoś zaczął otwierać drzwi. Mój idealny okrągły naleśnik zrobił się czymś czego nie umiem nazwać, a w drzwiach pojawił się Jake.

- Cześć mała - uśmiechał się od progu, położył swoje graty i przyszedł mnie przytulić.

- Jak było? - Spytałam, odpychając go trochę od siebie. Tulił tak mocno, że brakowało mi tchu.

- Wspaniale, mam ci tyle do opowiedzenia - szedł już w stronę sypialni, pewnie chciał się przebrać, albo umyć... kurwa Matt!

- Nie, nie, nie Jake, zostań ze mną. Chcę się dowiedzieć wszystkiego teraz, proszę. Jestem bardzo ciekawa. - Dociągnęłam go jakoś do stolika.

- No dobrze, zrobisz mi kawę? - Przyglądał mi się - masz malinkę na szyi ...

- Cholera - tylko tyle z siebie wydusiłam, na domiar złego, do kuchni wszedł Matt.

- Dzień dobry - Powiedział Jake i bacznie obserwował swojego wroga numer jeden.

- Witaj Jake, słyszałem, że byłeś w Nowym Jorku. Jakieś przesłuchania, tak? Jak ci poszło?  - O M G, nie wierzyłam własnym uszom. Shadows próbował się zaprzyjaźnić?

- Tak, Julia też miała ze mną lecieć, ale COŚ jej pokrzyżowało plany.

- Kto jest głodny? - postawiłam talerz naleśników na stole, chłopcy spojrzeli na siebie, a potem na mnie. - No co? Smacznego.

    Udało mi się, kiedy się najedli byli spokojniejsi. Jake poprosił mnie na stronę chciał pogadać.

- Jeśli będziesz mi mówił, że źle robię, to będę zła. - Ostrzegłam na początku.

- Nie zamierzam, chciałem ci coś pokazać, bez świadków.  - Zaczął się dziwnie uśmiechać, kolejny psychol?

- Mów, bo zaczynam się denerwować... - nie kłamałam. 

- Po przesłuchaniu mieliśmy dużo czasu i wykorzystaliśmy go siedząc w studiu, popatrz co powstało - Puścił mi filmik

   Kiedy obejrzałam do końca łzy leciały mi już strumieniami po policzkach, miałam być tego częścią. Chciałam śpiewać, nie czuć strachu, bólu, tęsknoty za normalnością. Chciałam być wolna. Jake złapał moje policzki w dłonie, otarł łzy.

- Tak mi smutno, że mnie tam nie było.

- Julia to nic straconego - mówił to patrząc mi w czy, nadal się tak dziwnie uśmiechał. - Wziąłem ze sobą nasze wspólne nagrania, te najnowsze. Plus mieliśmy zapisy z tego spotkania z zespołem w Los Angeles. Powiedziałem im, że masz trudną sytuację, chorą mamę i tak dalej. Rozumieją to i cieszą się, że mogą dać ci szansę na rozwój.

- Jak to - nie mogłam uwierzyć w ani jedno jego słowo.

- Przyjęli cię do ekipy, wystąpimy razem na Brodway'u rozumiesz? - lekko mną potrząsnął, bo nie wydobyłam z siebie ani jednej emocji.

- Ja pierdole ... - O jednak coś wydukałam, a potem mocno się do niego przytuliłam. - Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Jake dziekuję.

- Zasługujesz na to. I nie masz się co martwić, spektakl wraca na deski dopiero za rok, za 2 miesiące zaczną się próby. Będziemy ćwiczyć w LA wiec nie będzie daleko. Wszystko idealnie zaczyna się układać. 

   Resztę dnia spędziliśmy we czwórkę, Jake i ja planowaliśmy wspólnie nadchodzące tygodnie. Matt obiecał udostępnić nam swoje studio żebyśmy mogli dalej ciągnąć pomysł z nagrywaniem wspólnych coverów. Moja mama nie mogła przestać płakać ze szczęścia.
  Wieczorem umówiliśmy się z całą nową ekipą w restauracji. Po kolacji siedzieliśmy jeszcze na plaży. Świetnie nam się gadało. Każdy z nas był młody i pełen wiary i planów na przyszłość.
  

11. Jestem Michelle

   Wpadli do mojego domu jak do siebie. Pokazali nakaz przeszukania domu, przez co nie miałem nic do powiedzenia. Ciągle pytali o Val. Gdzie jest, czy wróci, gdzie była jakiegoś tam dnia o nieważnej godzinie. Ciągle ich upominałem, żeby obchodzili się z niektórymi rzeczami delikatniej, jebane bydło. Pozabierali wszystkie noże, oglądali je dokładnie. 

- Może w czymś pomoc? - Spytałem, widząc, że dwóch policjantów szczególne upodobało sobie jeden. - Lub ktoś mi do cholery powie, co się tu właściwie dzieje. 

- Proszę bez nerwów, wykonujemy tylko swoje zadanie. - Odpowiedział jeden z nich. 

- Waszym zadaniem jest wpadać do uczciwego obywatela i przewracać mu dom do góry nogami, bo macie nakaz? Jak ja zdobędę taki świstek papieru, to też będę mógł zrobić w waszych domach totalny rozpiździec? - Byłem coraz bardziej poirytowany. 

- Na górze nic nie ma - powiedział jakiś młody gość, nawet nie zauważyłem, że on też wparował do domu.

- Mam jeszcze piwnice, proszę tam też zróbcie bajzel - usiadłem na kanapie, noga trzęsła mi się z nerwów. Usiadł przy mnie jeden z policjantów.

- Proszę z nami współpracować, na razie zachowuje się pan tak, jakby też miał coś wspólnego z morderstwem pana Cameron'a? 

- Kim jest pan ... o cholera - potrzebowałem chwili, Julia miała tak na nazwisko, morderstwo, jej ojciec... Val - Co moja żona ma z tym wspólnego? Bo ja mam tylko tyle, że wraz z Julią Cameron znalazłem jej ojca w domu, martwego. Zdaje mi się jednak, że tamta sprawa została zamknięta z braku dowodów.

- No i właśnie tu się pan myli. Julia zgłosiła się na policje, podejrzewa pana żonę o zabicie swojego ojca.
   Roześmiałem mu się w twarz, moja żona morderczynią, dobre sobie.

- Kochanie jestem - wszyscy zwrócili się w jej stronę, ona spojrzała na zbiorowisko w salonie. - Co się tu dzieje? - Była przerażona.

- Pani Valary Sanders? - Podszedł do niej policjant, ona zrobiła dwa kroki do tyłu.

- Nie, jestem Michelle ... nie wiem gdzie jest moja siostra.

- Val! co ty odpierdalasz... czemu kłamiesz

- To pana żona? - spytał jeden z policjantów

- Tak - kręciło mi się w głowie,  moje życie od kilku tygodni to był jakiś pierdolony cyrk.

    Złapali ją dopiero dwie przecznice dalej. Doprowadzili do radiowozu, zakutą w kajdanki.
A ja stałem mając setki pytań, ale żadnej odpowiedzi.

- To Julia, to wszystko jej wina! Matt ja ci to wszystko wyjaśnię, ale wiedz, że to jej i tylko jej wina. - Zamknęli drzwi radiowozu, odjechali.


    Nie wiedziałem nawet gdzie jej szukać, miałam ochotę ją udusić za to, że niesłusznie oskarżyła moją żonę o morderstwo. Tylko będę musiał poczekać, bo przecież nosi w sobie to pierdolone dziecko. Ja skończę w szpitalu psychiatrycznym.


~~~


  Siedziałam na parapecie przy zamkniętym oknie i patrzyłam jak krople deszczu spływają po szybie. Od godziny solidnie lało. Chętnie wyszłabym teraz na zewnątrz i spłukała z siebie cały syf dzisiejszego dnia. Nie wiedziałam co będzie, dostałam tylko informacje, że Val trafiła do aresztu, że w jej samochodzie znaleziono nóż. Martwiłam się o Matta, on nie był niczemu winien, ale gdybym mu powiedziała... uznałby mnie za wariatkę i nie pomógł mi. Rozumiem go, też broniłabym kogoś kogo kocham. Jake pojechał dzisiaj do Nowego Jorku. Też miałam jechać, nagrywać covery. Mój przyjaciel obiecał mnie jakoś tam wybronić i poprosić o jeszcze jedną szansę.

  Poszłam do kuchni, przy stole siedziała moja mama, trzymała w wychudzonych dłoniach kubek z herbatą. Westchnęłam na jej widok. Była wykończona chorobą, a teraz dodatkowo cierpiała z powodu całej prawy jaką musiała mi powiedzieć. Zawiodłam się na niej, ale to nie było teraz ważne. Nie wróci to życia mojemu tacie, nie zmieni się nasza historia. W pewnym sensie cieszyłam się, bo wiele rzeczy wskoczyło na swoje miejsce. Dostałam odpowiedzi na stare pytania. Rozumiałam już dlaczego mój tata tak się zmienił, tak tata. Tylko on nim był, żaden pan Dibenedetto.

- Wybaczysz mi kiedyś?

- Mamo, nie cofniemy czasu, przepadło. Popełniłaś błąd, tak samo jak tamten facet. Jedyna osoba której nie wybaczę to Val, bo robiła to wszystko tylko żeby nas zniszczyć.

- Mogłam ci to wszystko powiedzieć wcześniej, może byłoby inaczej.

- Nie gdybaj na miłość boską, to nic nie da. Cholera - dodałam bo ze strachu wypadł mi kubek, ktoś zapukał do drzwi. Biorąc pod uwagę, że jest środek nocy byłam przerażona. Kiedy otworzyłam drzwi nie było lepiej, stała za nimi Val... no dobra, po chwili dotarło do mnie, że to jej siostra. Dało się je odróżnić, Michelle była ciut ładniejsza. 

- Julia... mogę wejść?

- Skąd wiesz gdzie jestem, dlaczego nachodzisz nas w środku nocy?

- Bo był u nas właśnie Matt. Brian zatrzymał go w domu, a ja... Val miała w domu całe stosy papierów z różnymi danymi, jakiś czas temu przewiozła to do mnie. Tu mieszka twój przyjaciel.

- Tak... Czego ty tu właściwie chcesz?

- Po pierwsze to przeprosić cię za moją siostrę, możesz mi wierzyć próbowałam wiele razy wybić jej z głowy te chore pomysły.  I chcę cie ostrzec, nie wiem na ile Brianowi uda się uspokoić Matta, ale lepiej żeby cie nie znalazł Julia, ciebie ani twojej mamy. On nie rozumie, że Val miała swoje urojenia, żyła od lat między światem rzeczywistym a bańką w której ciągle była dzieckiem i w naszym domu działy się złe rzeczy. Ona sobie z tym nie poradziła i od tamtej pory chciała się zemścić a tych którzy zniszczyli jej rodzinę, jej bezpieczny świat. Teraz nie ma czasu na opowiadanie Ci tych wszystkich historii, Julia po prostu musisz schować się z mamą w jakimś bezpiecznym miejscu. Dopóki to wszystko się trochę nie uspokoi.

   Nim zdążyłam pozbierać myśli, słyszałam już czyjeś kroki na klatce. Zobaczyłam tylko jego rozgniewane zielone oczy, potem była ciemność.

10. Wszystko zostaje w rodzinie.

     Nie wiem jak w takiej kobiecie jak ona mieści się tyle siły. Nakłoniła mnie do milczenia, chociaż jedyne na co mam ochotę to krzyczeć. Wrzeszczeć z żalu i bezradności. Owinęła mnie sobie wokół palca, dyryguje jak chce. Sama już nie wiem czy dałam się jej przez własną naiwność, czy jednak dlatego, że miałam nóż przy gardle. 

    Tamtego wieczora, gdy okazało się, że Matt to strachliwy lizodupiec a nie mężczyzna, Val zabrała mnie na przejażdżkę samochodem. Niby pod pretekstem spokojnej rozmowy bez świadków. Wcześniej nie miałam powodów, żeby jej nie ufać, wiec wsiadłam do samochodu, zapięłam pasy i pojechałyśmy. Dwa skrzyżowania dalej, poczułam, że coś jest nie tak, to droga do mojego domu. Uspokoiła mnie myśl, że przecież zna mój adres z kliniki, podawałam tam swoje dane. Zatrzymała się pod domem. 

- Poznajesz to miejsce? - spytała przejeżdżając dłońmi po desce rozdzielczej. 

- To mój dom - powiedziałam przełykając ślinę. 

- Zgadza się, otwórz schowek przed sobą. - Miała dziwnie spokojny ton. 

  Otworzyłam ten cholerny schowek a moje serce przestało bić na ułamek sekundy. W strunowym woreczku był nóż, na nim resztki zaschniętej krwi. 

- Czemu masz w samochodzie takie rzeczy? - Spytałam drżącym głosem. 

- Co stało się w tym domu? - ubrała rękawiczki i wyjęła woreczek a z niego nóż, oglądała go z każdej strony. 

- Tu ktoś zabił mojego ojca. - Obserwowałam każdy jej ruch, chwyciłam za klamkę. Bałam się coraz bardziej. Próbowałam otworzyć drzwi, ani drgną. 

- Oj Julia, Julia. Nie uciekniesz, jesteś w samym środku piekła, jakie planowałam Ci urządzić w życiu już od dawna. - Zaśmiała się, to jakaś psychopatka. - Widzisz są rzeczy o których nie wiesz, a one bardzo mocno odbiły się ma moim życiu. 

- Musiałaś mnie z kimś pomylić, przecież ja cie nie znam. - Ledwo powstrzymałam pierwsze łzy strachu. 

-Ja się nie mylę. I teraz mnie uważnie posłuchaj. Jest taka jedna sprawa, przez która cały mój plan może spalić na panewce. Przyjęłam cie do swojego domu, a w nim panują pewne zasady. Mam zastrzeżenie co do twojego stosunku odnośnie jednej z zasad. - Przyłożyła mi końcówkę noża do policzka. - Nie wpychaj się do łóżka mojemu mężowi. 

- Nie będę - nie wiem czemu to powiedziałam. Mogłam jej wygarnąć, że ma za męża faceta, który sam rzuca się na wszystko co się rusza. Stawka za moje pyskowanie była jednak zbyt duża. Nie umiałam przewidzieć co ona zrobi. Po moich słowach okazało się, ze nie maja one większego znaczenia, ostrze noża powędrowało na moja szyje. 

- Nie zmuszaj mnie do zmiany moich planów i do skończenia tak szybko dobrej zabawy. 

- Świetnie się bawisz? Zamordowałaś mojego ojca! Mnie próbowałaś wkręcić w urodzenie Ci dziecka, bo niby nie możesz, taka biedna i pokrzywdzona. Jesteś chora na umyśle! - poczułam jak przyciska mocniej nóż, zamarłam. 

- Zrobisz to co mówię, inaczej pożałujesz. Wiem, że twoja matka od lat zdycha na raka, jednak jakoś ciągle udaje jej się wygrać kilka kolejnych miesięcy. Ostrzegam, jeśli zaczniesz coś kręcić, próbować mnie wykopać, wydasz mnie, lub będziesz próbować zbliżyć się do mojego męża... Pozbędę się jej raz na zawsze. Powinnam była zrobić to już dawno, ale to by było zbyt proste. Spójrzmy prawdzie w oczy, zabijam ja i co? Spełnia się marzenie z dzieciństwa, tyle. Nudy. Od lat śledzę twoje życie i przez to, że było tak beznadziejnie nudne, nie umiałam znaleźć dobrego sposobu, żeby wykończyć twoja rodzinę. Cierpliwość popłaca i jak widać sama przyszłaś do mnie, los tak chciał. 

- Dlaczego chcesz zniszczyć moja rodzinę, czemu odbierasz mi jedyne co mam. - Poleciały łzy, czułam ich słony smak. 

- Myślę, że lepiej będzie jeśli twoja matka powie ci historie, którą skrywa od lat. Myślę, że możesz się mocno zdziwić. Nie spodziewasz się pewnie, że twoja mama to zwykła dziwka. 

- Przestań! - Zabrała nóż, chociaż byłam pewna, że już poderznie mi gardło. Spojrzałam na nią. 

- Nie dam się ponieść, nie zabije cie, chociaż wierz mi mam na to cholerną ochotę. - Schowała nóż i ruszyliśmy w drogę powrotna. Śpiewała "Im walking on sunshine" i zastanawiałam się czy to może już ja zwariowałam, czy jednak to nadal z nią jest coś nie tak. Jak jeden człowiek mógł mieć dwie tak rożne osobowości. To morderczymi. Auto prowadzi kobieta, drobna i krucha, tak mi się wydawało. Nic bardziej mylnego, ona zabiła mojego ojca. Mężczyznę z krwi i kości, nieważne czy był pijany czy nie. Była w stanie go obezwładnić i dźgać 50 razy, nie zadając śmiertelnego ciosu. Zostawiła go, by powoli się wykrwawił. Wzdrygnęłam się na sama myśl, że mnie mogłoby spotkać teraz coś podobnego. Czego ona chciała, skąd znała mnie i moja rodzinę. Nic z tego nie rozumiałam. Jedyne czego byłam pewna, to tego, że musiałam teraz uciec, schronić gdzieś siebie i mamę. 

- Niech ci nie przyjdziecie do głowy robić jakiś głupich rzeczy. - Powiedziała odpinając pasy. 

- Nie mam z wami nic wspólnego. Kasę oddam, bez obaw. - Wysiadłam, ona również. 

- Strój! - zamarłam, nie wiem dlaczego tak działa na mnie jej głos. Ton tego głosu. Wszystko. Boje się jej. - Julia, głupia Julia. Taka naiwna. Myślisz, że pozwoliłabym ci tak łatwo odejść? Uciec? Schować się? - Spytała drwiącym tonem. - Do podpisania dostałaś nic nie warta umowę o kasę i dziecko, Ale również umowę współpracy ze mną. Jestem twoją  menedżerką, zerwanie kontraktu przed jej upływem równe jest zwrotu kosztów utrzymania cie, plus około 400 tysięcy kary. Umowa została sporządzona przez prawnika, nie wywiniesz się  w żaden sposób maleńka. - Teraz to ja mam ochotę podciąć jej gardło i patrzeć jak jej krew tryska na podjazd. 

- Jesteś psychopatką! Tak nie postępuje normalny człowiek! - Weszłam do domu i poszłam pakować swoje rzeczy, nie zostanę tu ani chwili dłużej, to pewne.

-  Jutro wizyta u lekarza, radzę ci się na niej zjawić, jeśli nie robi ci 400 tysięcy, to pamiętaj ze mogę skutecznie zając się twoja matka. - Moje oczy zrobiły się wielkie z przerażenia, w gardle mi zaschło. 

- Nic jej nie zrobisz, jest w szpitalu, nic nie uszłoby ci na sucho! 

- Nie wiesz jakie mam możliwości w tym mieście. Żadnych głupich ruchów Julia. 

   Nie umiałam jej już odpowiedzieć. Wrzuciłam ciuchy do torby, zapięłam ja. Stała w progu z założonymi rekami. 

- Dokąd się wybierasz? - spytała oglądając swój idealny manicure. 

- Byle dalej od was, chce przejść - powiedziałam ostrzej. 

- Jutro o 11 w klinice, radzę ci się zjawić. Wiesz kolejna transza pieniędzy, leczenie matki. - Chciałam coś powiedzieć ale położyła ni palec na ustach - jutro 11. 

  Przepchnęłam się, a kiedy złapałam za klamkę...

- Gdzie ty wychodzisz? - zapytał mnie wyraźnie zdziwiony Matt.  Odwróciłam się. 

- Nie umiesz trzymać kutasa na wodzy twój problem. Ale wmawianie, swojej psychicznej żonie kłamstw, że to ja dobieram się do twojego fiuta... to już przegięcie, ta baba przystawiała mi nóż do gardła! - Krzyczałam - Zaczynałam myśleć, że jesteś inny, że może jesteś wart więcej niż 10 tysięcy, które wpłaciłeś na konto. Niestety kolejny raz dostałam życiem po pysku, bo wy oboje nie widzicie niczego więcej poza czubkiem własnych nosów! - Wyszłam trzaskając drzwiami, co za ulga.

     Nie bardzo wiedziałam co ze sobą zrobić, gdzie iść, czy już chować głowę w piasek, czy jednak z tym zaczekać. Zrobiłam to co powinnam była zrobić już dawno temu, pojechałam do Jake'a. Był jedyna osoba, która mogła mi teraz pomoc. Nie krył zdziwienia gdy zobaczył mnie, grubo po północy, przed drzwiami swojego mieszkania. 

- Przygarniesz mnie? - spytałam, a on złapał mnie za rękę i wciągnął za próg mieszkania. Oglądał z każdej strony. 

- Czy on ci coś zrobił, skrzywdził cie? 

- Nie - odowiedziałam zgodnie z prawda, nie mając odwagi dodać, że to jego żona jest chora na głowę. 

- Odłóż torbę w mojej sypialni, zrobić ci herbaty? 

- Nie, ja pójdę się położyć, dobrze?

- Jasne, ja będę na kanapie. Julia, martwię się. 

- Jake przytul mnie jeszcze - gdy to zrobił rozpłakałam się jak dziecko. Wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni. O nic nie pytał, dał mi czas, a właśnie tego teraz potrzebowałam.

- Dlaczego dopiero teraz zdecydowała się pani złożyć zawiadomienie? - Spytała mnie kobieta siedząca naprzeciwko mnie. Wróciłam do rzeczywistości, historia którą jej opowiedziałam odtworzyła się w mojej głowie sekunda po sekundzie. Patrzyłam chwilę na panią komisarz.

- Bo się bałam. Nie mam nikogo kto mnie obroni, nie mam żadnych dowodów. Minęły dwa miesiące. Jestem w tej pieprzonej ciąży, moja mama ma za kilka dni wyjść ze szpitala, a ja boje się, że Val może jej coś zrobić. Proszę mi pomóc...

- Bez dowodów niewiele możemy.

- Doszło do przestępstwa, morderstwo, fałszywe umowy, zastraszanie mnie, groźby ... nie wierzę, że policja nie może z tym nic zrobić. Jeśli nie wy, to kto ?


    Nie uzyskałam żadnych konkretnych odpowiedzi. Wyszłam z komisariatu i pojechałam do szpitala. Moje serce kolejny raz zatrzymało się na ułamek sekundy, gdy zobaczyłam, że sala mojej mamy jest zupełnie pusta. Pobiegłam do pielęgniarek.

- Gdzie jest moja mama?

- Spokojnie Julia, twoja mama wróciła do domu, przecież wiedziałaś, że odbiera ją Valary Sanders. Mama powiedziała, że zna ją i ty ją znasz no i tak ustaliłyście.

- Nic takiego nie ustalałyśmy, wiadomo gdzie ta kobieta zabrała moja mame?

- Nie podawały adresu, a ja miałam ci tylko przekazać wypis - podała mi szarą kopertę, uśmiechając się. Masz powód do śmiechu, oddałaś moją mame w ręce psychopatki, gratuluje. Zacisnęłam pięści, byłam wściekła... odetchnęłam i poszłam do windy. Z koperty wyciągnęłam wypis, wypadła mała karteczka. Podniosłam ją, był na niej adres.

  Po 40 minutach drogi znalazłam się na ulicy, gdzie jeden obok drugiego stały domki. Niewielkie, zadbane, z równo ściętym trawnikiem. Znalazłam odpowiedni numer i zadzwoniłam do drzwi. Otworzyła mi Val, sprawczyni moich wszystkich obecnych problemów.

- Gdzie jest moja mama!? - Popchnęłam ją i weszłam do środka, rozglądałam się, poszłam do kuchni, która była na lewo. Moja mama siedziała przy stole, miała kawę w filiżance, było też ciasto. Trudno mi było uwierzyć, że właśnie miło sobie plotkowały o starych dobrych czasach. - Mamo zbieraj się, jedziemy do domu.

- Julia, skarbie... do jakiego domu? - odsunęła krzesło obok siebie - siadaj dziecko.

- Mamo to nie pora na pogaduchy, musimy uciekać.

- Spokojnie, dziś nie jest sądny dzień, raczej dzień prawdy. - Dodała Val wchodząc do kuchni.

- Nie odzywaj się, za uprowadzenie mojej mamy ze szpitala, pójdziesz siedzieć!

- Julia siadaj - poprosiła mama, a ja zrobiłam to co chciała. - Wiesz, że bardzo cie kocham. Zawsze uważałam, że za bardzo poświęcasz swoje życie, marzenia i plany na ratowanie mnie. Chciałabym to docenić, ale nie wiesz nawet jak bardzo wolałabym umrzeć i nie ranić już nikogo.

- Mamo przestań, bredzisz jakieś bzdury... - obserwowałam Val, chciałam przewidzieć każdy jej ruch.

- Jako jedyna masz o mnie tak dobre zdanie, ale prawda jest nieco inna od tego co masz w głowie. A Val nie jest ci obcą osobą w żadnym wypadku.

- Jest, nie znałam jej, przypadek sprawił, że spotkałyśmy się jakiś czas temu i to był duży błąd.

- Julia, Val to rodzina, to twoja siostra.

9. Mamy do pogadania

    

     Minął tydzień od tamtego wydarzenia w studiu. Siedziałem tu dzisiaj, znów przed pianinem, patrzyłem w miejsce, gdzie trzymałem ją w ramionach a przez moje ciało przeszedł dziwny dreszcz. Patrzyliśmy sobie w oczy, to było niesamowite, wiedziałem, że nie powinienem ale coś pchało mnie do niej. W ostatniej chwili ją puściłem, do studia weszła moja żona. Chociaż zastała nas stojących przed sobą, mogła się domyślać, że miało wydarzyć się coś więcej. Za dużo razy jej to robiłem, nie była głupia. Zrobiła mi dziką awanturę, o dziwo nie oberwało się małej. Idiota, za co jej się miało oberwać, że przygwoździłem ją do ściany i chciałem zerżnąć tu i teraz? No idiota.
   Ekran mojego telefonu się zaświecił, wiadomość, od Briana 
 
" Za godzinę wpadamy do ciebie, poproszę zimne piwo. "
 
Kto wpada, jak, gdzie, dlaczego... ugh. Ruszyłem dupę i poszedłem na górę się ubrać, paradowanie przed nimi (tylko kim właściwie) mogło wywołać u nich kompleksy, nie chciałem być za to odpowiedzialny.

- Wychodzisz? - Spytałem małej, gdy schodziłem ze schodów już ubrany.

- Będę przed północą tato i nie zgubię pantofelka. - Przewróciła oczami, niewyparzony pyszczek wrócił, tęskniłem.

- Nie musisz być niemiła.

- Nieważne, mam tylko jedno pytanie. Wiecie już coś może odnośnie tego mojego bycia w ciąży?

- Czekamy na wyniki twoich badań, spieszy ci się?

- Chciałabym mieć cie jak najszybciej z głowy, zaczynasz mnie wkurzać. - Zapięła torebkę i przerzuciła ja przez ramie. - Jadę do mamy, wrócę późno.

- Wizyty w szpitalu są do 20:00 - zwróciłem uwagę.

- Wrócę z parą pantofelków, dziewictwa niestety już nie posiadam. - Wyszła trzaskając drzwiami, kolejna wkurwiona kobieta do kompletu, świetnie.

- Matt, co się dzieje? - Zapytała Val, tylko jej tu brakowało...

- Julia jest ostatnio nerwowa.

- Od chwili gdy weszłam do studia i zastałam was tam. - Złapała mnie nagle za krocze, patrzyliśmy sobie w oczy - Powiedz mi, że to nie była twoja wina, że niczego od niej nie chciałeś... powiedz -ścisnęła dłoń odrobinę mocniej, ale jeszcze nie na tyle mocno żebym mówił głosem kastrata.

- To Julia się do mnie klei, pod pretekstem ćwiczeń głosu, chce spędzać ze mną czas w studiu. Na początku jej pomagałem, ale po tej ostatniej sytuacji odpuściłem. Sama widzisz, że nie przesiaduje z nią na dole. Ona znika na całe dni z domu.  - Pierdolony kłamca - Wiesz, że już ci tego nie zrobię - Spłonę w piekle.

- Wiedziałam, że zmądrzałeś - pocałowała mnie, puściła krocze. Po chwili, klęknęła przede mną i rozpinała mi spodnie. Znała się na tym, totalnie odleciałem.
   Z wyrzutami sumienia za zrzucenie winy na Julię poszedłem z chłopakami do studia. Gates miał masę pomysłów w głowie, czasem mi to imponowało ale częściej zastanawiałem się czy on w ogóle przestaje myśleć o tworzeniu.

~~~

  Pojechałam do szpitala autobusem, w głowie ciągle powtarzałam teksty piosenek, których miałam się nauczyć na dzisiejsze przesłuchania. Jake zadzwonił do mnie dzień po prawie seksie w studiu. Powiedział mi o przesłuchaniu, które prowadził kalifornijski zespół Green Day, znałam ich kawałki, chociaż wielką fanką nie byłam. Wolałam bardziej melancholijne utwory. Jednak nie zaszkodziło tam pójść, dać próbkę swoich możliwości. Stawka była wysoka, jeśli przeszłabym dalej, mogłabym nagrywać razem z innymi artystami płytę, nasze aranżacje różnych przebojów zespołu. Byłam tym niesamowicie podekscytowana. Przez napięcie jakie panowało między mną a silnym nie miałam dobrego miejsca na próby. Wymykałam się więc z domu i śpiewałam w szpitalu, a potem u mojego przyjaciela w domu. Czułam się tam świetnie, swobodniej.

- Mamo -przytuliłam ją.

- Prędko dzisiaj przyszłaś słońce - złapała mnie za rękę, kiedy usiadłam na łóżku. - Dzisiaj przesłuchanie - powiedziała podekscytowana.

- Nie mogę się doczekać, ale tez bardzo się denerwuje. Mam mało czasu na próby. Tu w szpitalu nie mogę śpiewać tak głośno jakbym chciała. Dopiero jak jestem u Jake'a mogę się rozśpiewać na całego.

- Nawijasz jak katarynka - zaśmiała się, miała ostatnio coraz więcej sił. Moja mama wraca!

- Jestem strasznie nakręcona. Wiesz, że jak się uda to nagram płytę z innymi, to cudowne.

- Moja mała piosenkarka. Pamiętasz jak brałaś krzesło i stawałaś w salonie na nim, brałaś dezodorant i śpiewałaś dla mnie? - Uśmiech nie schodził z jej twarzy.

- Robiłam tak dopóki się nie wywaliłam z krzesła, miałam nauczkę raz na zawsze.

- Jula, mogę o coś zapytać? - Wzięła moją dłoń w swoje obie, były ciepłe i delikatne.  mhm - Czy masz jeszcze kontakt z tamtą kobietą, która była tu u mnie w szpitalu?
  
  Zaskoczyła mnie tym pytaniem, tamtego dnia mnie przed nią ostrzegała. Nie za bardzo wiedziałam czemu dalej ją to męczy. Wolałam ją jednak uspokoić.

- Nie mamo, już nie. Nie masz się co martwić. - W torebce rozbrzmiał dzwonek mojego telefonu - to pewnie Jake, miał mi dać znać, żebym się nie zasiedziała i nie spóźniła na przesłuchanie. - Wyciągnęłam telefon z torebki, to Matt. Przewróciłam oczami - Nie bardzo mogę teraz rozmawiać, coś się stało?

- Są wyniki badań, jutro jedziemy do kliniki. O której wrócisz?

- Przed północą - rozłączyłam się, nie miałam zamiaru z nim dyskutować.

   Jake wyciągnął mnie ze szpitala, zawiózł do Los Angeles gdzie miało się odbyć przesłuchanie. Weszliśmy do niewielkiego budynku, otworzyłam drugie drzwi, uczestnicy właśnie śpiewali jeden z utworów. To była duża sala, wypełniona kanapami, stolikiem, konsolą i kilkunastoma osobami. Wszyscy spojrzeli na mnie i mojego przyjaciela, nic dziwnego przerwaliśmy próbę.

- Przepraszam - powiedziałam cicho, paląc się ze wstydu.

- Nic nie szkodzi - podeszła do mnie jedna z dziewczyn - Ty pewnie jesteś Julia - uściskała mnie - Ja jestem Rebecca, chodź przedstawię Ci wszystkich.

   I tak po chwili znałam już skład zespołu Green Day'a, oraz ludzi, którzy z piosenkami zespołu występowali w przedstawieniu na Broadwayu. Wraz z żartami które perkusiście sypały się z rękawa, zniknął mój strach i wstyd. Wreszcie Billie, czyli wokalista zespołu, zarządził spięcie pośladków i powrót do pracy.

- Julia, razem z chłopakami śpiewać - powiedział krótko szczerząc się.

- Ale, ja, dlaczego ja... Ja dopiero przyszłam - próbowałam się wymigać, nie wiem sama czemu, przecież do cholery sama tego chciałam.

   Nie było dyskusji, panowie w składzie John i Gerard po prostu wnieśli mnie do środka, ubrali słuchawki i poprawili mikrofon. Usłyszałam, że piosenki będą połączone, to Last Of The American Girls i She's A Rebel całe szczęście znałam teksty. Początek mnie zaskoczył, liczyłam na tak zwane pierdolnięcie, a tu skrzypki. Aha! dałam się zwieść zaraz miałam co chciałam, przeplecione grą na skrzypcach, podobało mi się. Na mojej twarzy stopniowo rósł wielki banan. Uwielbiałam swoje spokojne, melancholijne utwory, które mogłam śpiewać dzień i noc. Dzisiaj jednak zrozumiałam co daje muzyka rockowa, w o l n o ś ć a ja jej bardzo potrzebowałam, dlatego ten dzień mogę zaliczyć co najcudowniejszego jaki miałam. Mój głos był raczej niewielkim akcentem w utworach, to nic, wiedziałam już jak chce by wyglądało moje życie. Po byciu tłem w piosence z chłopakami, basista Mike zasugerował, żeby rzucić mnie i inne dziewczyny na głębszą wodę. Dostałyśmy piosenkę Letterbomb, pierwsza próba zaśpiewania tego skończyła się łzami. Dawno tak mnie nie bolał brzuch ze śmiechu. Nie pamiętam, czy w ogóle kiedyś tyle się śmiałam. Podczas obiadu, dokładniej 30 pudełek pizzy, Billie opowiadał historie z ostatniej ich trasy koncertowej, pokazywał nagrania fanów. Zbierali pełne stadiony, tłum 40 czy 60 tysięcy ludzi śpiewających każde słowo ich piosenek wywołało u mnie gęsią skórkę. Miałam nowe postanowienie, nowy cel w życiu, dokonać chociaż połowy z tego co dokonali oni. Zapisać się w świecie muzycznym, pokazać, że jest taka Julia na świecie, że ma do opowiedzenia historię.
   Koło 8 wieczorem, nastała pora na pożegnanie, poznałam dzisiaj tyle osób, które w tak krótkim czasie stały mi się niesamowicie bliskie. Miałam dostać odpowiedź w ciągu dwóch tygodni. Zespół musiał teraz dobrze przemyśleć swoje decyzje, bo po wydaniu płyty istniały spore szanse na powrót przedstawienia, lub nagranie filmu. Co jak się później dowiedziałam od mojego przyjaciela, było wielkim marzeniem chłopaków.
   Kiedy weszłam do domu, była 22:00, chciałam iść od razu do siebie, ale usłyszałam "Julia, chodź tu" to był Matt. Zasraniec czekał na mnie w kuchni, no ojciec. Zdecydowanie wolałam go w roli mężczyzny, chociaż obecnie wkurzał mnie samą swoją obecnością. Niestety odkąd był zbyt blisko, a w powietrzu wisiała perspektywa czegoś niesamowitego, a potem wszystko prysło, miałam ochotę zabijać każdego na swojej drodze. Chociaż nie, oszczędziłabym tych, którzy dali mi dzisiaj wszystko czego potrzebowałam. Mogłam dziś nie pamiętać jakie brzemię noszę codziennie od lat, jak ciężko mi jest czasem i jak wiele razy miałam już dość. Tego dnia byłam wolna, no przynajmniej dopóki nie wróciłam do Sandersów.

- Tak? - Zajrzałam do kuchni, stał przy wyspie, miał założone ręce i nie miał koszulki. Kurwa.

- Możemy sobie coś wyjaśnić? - Spytał nie patrząc na mnie. Usiadłam na krześle przy stole który stał w kuchni. Uznał to za przytaknięcie, to dobrze, bo nie miałam większej ochoty się rozgadywać. - Chodzi o to, co stało się między nami w studiu. Nie bierz tego do siebie, ale... ja mam zbyt wiele do stracenia. Robiłem wiele głupstw w życiu i kolejny raz nie popełnię tych samych błędów.

- Popełnisz - wtrąciłam, wtedy na mnie spojrzał, jego oczy były ciemniejsze niż zwykle, błyszczały mocniej.

- Nigdy więcej się do ciebie nie zbliżę Julia, tak będzie lepiej dla nas obojga.

- Jeśli zostanie mi coś z ostatniej wypłaty, którą dostanę z baru, to kupie ci stalowe majtki, żebyś miał pewność, że twój kutas nie trafi tam gdzie byś nie chciał. Och nie, poprawka, gdzie byś chciał, ale twoja pożal się boże godność ci nie pozwala.

- Julia, nie przeginaj...

- Nie traktuj mnie jak dziecka. Za 9 miesięcy jedno ci urodzę, jemu dyryguj ile wlezie, ode mnie wara.

    Stanął przy stole, jedną dłoń położył na stole, drugą na oparciu krzesła, pochylił się i patrzył na mnie.

- Matt... - to była Val, ona ma jakiś jebany radar na wchodzenie w złym momencie. - Idź na górę. Julia z tobą mam do pogadania...

8. Wcale nie chciałam...

    Parę dni później  było jasne, że mój tata się wykrwawił, bo żaden z ciosów nie mógł być śmiertelny. Wcale nie czułam ulgi, w żadnym razie nie było mi też lżej, że człowiek, który spaprał mi część życia, nie umarł z przepicia na kanapie, co obstawiałam za jedyny możliwy scenariusz, a wykrwawił się na śmierć. Uprzedziłam mamę, że dzisiaj przyjadę do niej po południu. Skłamałam, mówiąc, że w końcu odeśpię. Prawda była jednak inna, dzisiaj był pogrzeb mojego ojca. Stałam w pokoju, ubrana w ciemną, krótką spódniczkę, czarna bluzkę na ramiączkach i czarny sweterek. Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi. 

- Proszę

  Do pokoju zajrzał Matt, wyglądał dziś inaczej, miał czarna koszule, dopasowana do jego nietypowej budowy ciała. Dopiero teraz tak na prawdę pojęłam jak szeroki jest na gorze, a jak wąski na dole. Jego spodnie też odbiegały od przyjętej przez niego normy, czyli dresowych spodni jak dla koszykarza, lub w najlepszym przypadku ciemnych dżinsów. Na górze jednak nic się nie zmieniło, nadal były tam nieułożone resztki włosów. Nie rozumiem o co mu chodzi z tymi kudłami, ale w sumie jego głowa, jego sprawa. 

- Jesteś gotowa? Powinniśmy wychodzić. 

- Też gdzieś idziesz? - zapięłam ostatni guzik w swetrze. 

- Julia, zawiozę cię na pogrzeb, nie powinnaś być sama. 

- Może będzie Jake. - Nie miałam pewności, bo od mojego napadu gniewu, rozmawialiśmy raptem raz. Bynajmniej nie o tym, że powinien mnie przeprosić i wspierać, a nie wkurwiać. 

- Chodź, jeśli będzie Jake to tym lepiej, będzie nas więcej. Czekam w samochodzie. 
  
   I po dyskusji, odkąd poszliśmy na badania siedzieliśmy i czekaliśmy na swoja kolej zaczął mnie traktować jak dziecko. Nie wiem o co mu chodziło. Ciągle zasypywał mnie pytaniami o to jak się czuje, czy chce wodę, czy może tamto i owamto. Skończyło się obrazą majestatu, bo zaczęłam do niego mówić "nie tato", "dziękuje tato".

- Dobrze tato - powiedziałam gdy się odwrócił i wychodził z pokoju. Ciężko westchnął. A ja z uczuciem wielkiej radości, jaka dawało mi wkurwienie go, omal nie podskoczyłam z radości. Tego jednak nie zrobiła, ale zaklaskałam w dłonie gdy już zniknął mi z pola widzenia. 

   Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze ostatni raz, wzruszyłam ramionami nie widząc w sobie niczego nieodpowiedniego. Poszłam przed dom, ruszyłam w drogę, wyleciało mi z głowy, że on na mnie czeka. Wyjechał z garażu i zajechał mi drogę, wystraszyłam się, podskoczyłam i popukałam w czoło. Wsiadłam do jego samochodu i zapięłam pasy, ruszył z piskiem opon. 

- Czemu jesteś zły? - To wywnioskowałam z jego zachowania. 

- Nie jestem zły, tylko nie chcę żebyś się spóźniła. 

- A twoja żona? - Nie było jej w aucie.

- Przecież nie wie co się stało, miałem ja zaprosić? 

- No nie.

   Więcej nie rozmawialiśmy, zatrzymał się przed cmentarzem. Przy swoim samochodzie czekał Jake. Wiedziałam, że mnie nie zawiedzie, a SMS z informacja gdzie i kiedy odbędzie się ceremonia dotarła bez problemu, chociaż obawiałam się, że nie doszła wcale. Mocno mnie przytulił, chyba on bardziej tego potrzebował niż ja. Albo sadził, że tak należy zrobić, bo przecież straciłam ojca. To nic, że on nie istniał dla mnie od wielu lat. Było mi jedynie szkoda, bo zmarł w taki sposób, wystarczyło dźgnąć raz a dobrze, a nie robić z niego sita.

- Co on tu robi? - wyszeptał mi do ucha. Jego czuły gest, okazał się po prostu dobra okazja do wypytania mnie po cichu, co Matt robi ze mną.

- Przywiózł mnie, a ponieważ tamtego dnia też był ze mną, postanowił zachować się przyzwoicie. A teraz mnie puść, bo zaraz cie kopnę w jaja. - puścił bez chwili namysłu, cenne orzeszki. 

- Cześć - Matt wyciągnął rękę do mojego przyjaciela, żeby się przywitać. - Julia miała nadzieję, że będziesz. 

- Jestem jej przyjacielem, nie mógłbym jej zostawić w takim dniu - nie podał mu ręki. 

- Z tego co mi wiadomo, to jako jej przyjaciel, nie pomagasz jej w niewygodnej dla ciebie sytuacji. 

- Niewygodnej? Kupiliście ją sobie jak przedmiot i niestety wiem, że w taki właśnie sposób ją potraktujecie. 

- Dlatego właśnie nie zrobiłeś nic żeby wybić jej z głowy ten pomysł? A gdy dowiedziałeś się o podjętej przez nią decyzji, po prostu wziąłeś dupę w troki i zostawiłeś ją.  Przyjaciel.

- Jeśli znudzi wam się wasza samcza rywalizacja, to będę w kaplicy. - Nie mogłam tego dłużej słuchać, jeden mądrzejszy od drugiego. 

  
  Kaplica była niewielka, na środku stał katafalk a na nim urna wśród kwiatów, zamówiłam dużo czerwonych róż. Niedługo później usiadł obok mnie Jake, nie widziałam Matta. Pomyślałam, że chyba błędem było zostawienie ich samych, bo istniało duże prawdopodobieństwo, że doszło do rękoczynów. Odwróciłam się w lewo, nie ma go, w prawo, siedział na tylnych ławkach. Machnął do mnie ręką, uśmiechnęłam się do niego i odwróciłam by znów patrzeć na urnę ojca. 

  Cała szopka trwała krótko. Facet z zakładu pogrzebowego powiedział  wyklepana formułkę, o tym jak dobrze będziemy wspominać zmarłego. Chciało mi się śmiać, nie wiem właściwie kto miał go dobrze wspominać. Przez kłótnie z mama, jego agresję i pociąg do alkoholu stopniowo oddalała się od nas rodzina. Znikało kuzynostwo, ciocie, wujkowie babcia i dziadek. Więc teraz siedząc tu z moim przyjacielem i facetem, do którego miałam mieszane uczucia, do prawdy nie wiem kto miałby ciepło i dobrze wspominać zmarłego.
Gdy staliśmy już na cmentarzu, a urna powoli sunęła w dół do grobu, czułam, że ktoś mnie obserwuje. Rozglądałam się, jednak nikogo nie widziałam. Objęłam swojego przyjaciela, poczułam się choć odrobinę bezpieczniej. Nie wiem czy popadałam już w jakąś paranoje, czy rzeczywiście ktoś mnie obserwował. Prawdopodobne, że oszalałam myślałam często o tym, że morderca mojego ojca jest na wolności, a co jeśli ma w planie wytłuc całą moją rodzinę? Ok, zwariowałam.
  Jake zaprosił mnie na obiad, właściwie nas, chociaż wiem, że Matt był mu nie na rękę. Siedzieliśmy w niewielkiej restauracji z włoskim jedzeniem, uwielbiałam makaron, to było jedyne słuszne jedzenie. Kiedy skończyłam swój obiad, Jake zaproponował deser, ja spasowałam. Oni? Ja nadal nie wiem dlaczego zaczęli rywalizować między sobą, ale patrzenie jak pożerają wielkie desery lodowe, a na ich twarzach maluje się zasłodzenie i oczywista chęć zwymiotowania sprawiało mi ogromną radość. Był remis.

- Nie mogę się  już doczekać waszej kolejnej rywalizacji.

- Następnym razem zobaczymy kto zje więcej ostrych papryczek - powiedział Jake podając pieniądze kelnerowi.

- Zamiast się upokarzać, może zrobimy rywalizację w dziedzinie, którą oboje dobrze znamy? - spytał Matt unosząc lekko brew, wow, cwaniaczek.

- Mianowicie?

- Zobaczymy kto lepiej radzi sobie z muzyką, wiem, że nagrywasz swoje kawałki, mam studio i chętnie się przekonam na co cię stać.

- Na więcej niż ciebie - Mruknął Jake, wstaliśmy od stołu. Polubiłam te ich starcia. 

   Pożegnałam się z przyjacielem i wsiadłam do samochodu Matta, to był mimo wszystko intensywny dzień, czułam, że coraz bardziej opadam z sił. Nie wiedziałam też, czy dam radę odwiedzić moją mamę. Nim podjęłam ostateczną decyzje, zadzwoniłam do szpitala. Dowiedziałam się, że jest z nią nieco lepiej niż wczoraj, wszystko zasługa nowych leków. Ucieszyłam się, potrzebowałam takich informacji, dodawały mi siły do dalszej walki. Pielęgniarka powiedziała mi jednak coś, co mnie zaniepokoiło. Moja mama ma gościa, od godziny rozmawia z jakąś kobietą. Uprzedziłam, że dzisiaj raczej mnie nie będzie, poprosiłam żeby przekazać to mamie, bo może się martwić.
  Dojechaliśmy do domu, marzyłam jedynie o chłodnym prysznicu, bo pogoda dzisiaj była okropna. Słońce grzało niemiłosiernie, a w ciemnych ciuchach moje ciało cierpiało jeszcze bardziej. Byliśmy sami, Matt powiedział, że idzie się przebrać a potem będzie w studiu, jeśli chcę mogę dołączyć. Najpierw wcale nie chciałam tam iść, ale jak zwykle prysznic okazał się zbawienny i świeża w czystych ubraniach zakradłam się do jego samotni. Pracował nad kawałkiem dla zespołu, nie zagłębiałam się w ich twórczość. Kiedy się o tym dowiedział, zrobił mi szybką podróż przez historię zespołu, muzyczną, bo opowieści z ich życia nie słyszałam, może to i lepiej.
  Było późne popołudnie, nadal byliśmy sami w domu. Śpiewałam kolejny utwór do którego na pianinie przygrywał mi Matt. Nie miało się wydarzyć dziś już nic ekscytującego, no właśnie... nie miało, a jednak. Gdy przestał grać otworzyłam oczy, patrzył na mnie przenikliwie. Wstał i podszedł do mnie, objął w talii i przyciągnął bliżej swojego ciała, położyłam dłonie na jego klatce piersiowej chcąc go odepchnąć od siebie. 

Dobra, wcale nie chciałam...

7. Moja mała

Zabrała mi długopis i podpisała plik papierów, który ze sobą przyniosła. Spojrzałem na nią niepewnie, jej twarz nie wyrażała żadnych emocji, świetnie kurwa. Podsunęła mi te kartki razem z długopisem, którego akurat potrzebowałem, zerknąłem tylko, to nasza umowa. 

- Larry zadzwonię do ciebie, za chwile - rozłączyłem się i spojrzałem na nią, patrzyła w stronę okna, spokojna, coraz częściej łapałem się na tym, że myślałem o tym jaka jest ładna. Drobna blondynka, jej buzia była niewinna, nie można było po niej poznać ile już przeszła, chociaż ma dopiero 23 lata. Młoda, bystra, nie dała sobie w kasze dmuchać, imponowało mi to nawet, miała jaja, nie żebym gustował w takich, stanowiła nowość w moim życiu i stąd moje większe zainteresowanie. - Jesteś pewna? Daliśmy ci więcej czasu. 

- Ale ja nie nam więcej czasu. Bez tego podpisu nie dostałabym pierwszej transzy, a nie mogę dłużej czekać. Ona umiera i chce wykorzystać każda szanse, żeby wypieprzyć śmierć, która ciągle mi pokazuje znikający piasek w klepsydrze.

- Zaraz przeleje pieniądze na ten numer konta, który mi podałaś. Julia? - hm? - Boisz się? 

- Jak cholera - spojrzała na mnie, dopiero gdy to powiedziała, zrozumiałem, że jej oczy ciągle to mówią, to było coś co jej nie opuszczało, strach.  

  Bała się od lat, o swoja matkę, teraz boi się to co stanie się już niedługo. Po podpisaniu przez nią umowy, Val miała zaraz zadzwonić do kliniki, by ja zbadali, przygotowali, oraz rzecz jasna zapłodnili. Nie znałem się na tym wszystkim, interesował mnie tylko efekt końcowy.

- Jeśli to jakieś pocieszenie, to ja też się boje. - Odpowiedziałem po chwili namysłu i było to zgodne z prawda.

- To nie ty będziesz odpowiedzialny za kogoś przez 9 miesięcy. 

- Ja będę za kogoś odpowiedzialny do końca swojego życia. - Uświadamiając to sobie i na mnie spłynął strach. Zacząłem się zastanawiać czy ja i Val nadajemy się na rodziców. Ja mam swoja pasje, muzykę, zespół nie zrezygnuje dla pieluch. Val lubiła łatwe życie, nie pracowała, więc tym bardziej ja nie mogłem zrezygnować, bo ktoś musiał przynosić pieniądze do domu. Nie brakowało nam ich, mieliśmy kasy na tyle dużo by nie wiedząc co z nimi zrobić, postanowiliśmy kupić sobie dziecko. Do końca nie byłem przekonany czy było nam do czegokolwiek potrzebne. Ale bez tego nie byłoby Juli, a to dzięki niej poczułem coś, czego nie czułem już od dawna, żyje. Jestem w takim momencie życia w którym osiągnąłem już wszystko co chciałem. Byłem spełniony co nie ułatwiało sprawy. Piękny dom, kasa na koncie, żona niczego sobie, ale do tego wszystkiego wkrada się monotonność, czyli coś czego szczerze nie znosiłem. Życie mam jedno i chce je przeżyć próbując wszystkiego. Wiele już narobiłem za młodu, jednak jeden element w moim życiu został niezmienny, moja zona. Miałem wrażenie ze znam ja od zawsze, chociaż robiłem okropne rzeczy jej i innym ona była, niezmiennie. A ja czasem wystawiłem ja na na prawdę ciężkie próby, w trasie nie było dnia żebym nie zaliczył jakiejś laski, same się pchały, byłem młodszy i głupszy to korzystałem bez namysłu. Nie mam tylko pewności czy to nie dawało mi już takiej satysfakcji, czy po prostu zrobił się ze mnie francuski piesek i czekałem na lepsza zdobycz niż laska po koncercie, która sama rozkłada przede mną nogi. Jestem facetem muszę zdobywać, walczyć o to co chce, nie wiecznie dostawać wszystko na tacy. A Julia właśnie taka była. Dziewczyną nie do zdobycia, ja chciałem to zmienić. Val i tak będzie, nieważne co zrobię ona po prostu była, jest i będzie obecna w moim życiu. Kochałem ja, ale to nie miało większego znaczenia, bo właśnie... kochałem, coraz częściej łapałem się na tym, że mówiłem w czasie przeszłym, dziwne. A ona? Sam nie wiem, czy była ze mną bardziej z potrzeby serca, czy potrzeby wygodnego życia. Nie marudzę jednak, tak chciałem to mam. 

- Kochanie, gdzie jest Julia? - moja zona wyrwała mnie z kompletnego zamyślenia, rozejrzałem się, dopiero co siedziała przede mną i mówiła o strachu. Wyłączyłem się, może mi mówiła, ja nie słyszałem. Val patrzyła na mnie, pewnie miałem otwarta gębę, zawsze ja otwieram gdy zatracam się w myślach. Nie wiem czemu, czekam aż ktoś mi coś do tego ryja wsadzi czy co?

- Rozmawiałem z nią, a potem zniknęła, zamyśliłem się i nie wiem. 

- Zadzwonię do niej, nie wiesz czy już podjęła decyzje? 

- Podpisała papiery, może pojechała do mamy. - Nadal się zastanawiałem gdzie zniknęła. 

- Dobrze, że tak szybko podjęła decyzje, zadzwonię do kliniki, a ty prześlij jej tą część pieniędzy, które chciała. - Wzięła z lodówki jogurt i poszła z telefonem na taras.

      Ubrałem dresy, wsadziłem słuchawki w uszy i włączyłem to co w nocy nagrałem z Julia, miałem to jeszcze dopieścić, chciałem spędzić z nią więcej czasu w studiu. Biegłem przed siebie starając się nie widzieć jej, na próżno. Odkąd nie chciała mnie puścić przed swoim domem, pocałowała mnie w policzek i spojrzałem dziś rano w jej oczy i pojąłem co się w nich kryje, przepadłem. Jak jebana śliwka w kompot, nie chciałem.

  ~~~ 

  Nie sądziłam, że mnie nie słyszał, ale tak właśnie było, a ja zorientowałam się o tym dopiero gdy powiedziałem, że wychodzę i nie zareagował. Zdążyłam się jeszcze przebrać, wejść do kuchni po mała butelkę wody, której zapas trzymali w lodówce, spytałam czy mogę, dalej nie reagował. Wzięłam co chciałam i wyszłam. Jake jechał spokojnie, podwiózł mnie do szpitala, ciągle mówił o tym, że nie powinnam się godzić. Te słowa wpadały jednym uchem i wypadały drugim. 

- Mam już część pieniędzy Jake - powiedziałam, gdy zatrzymał się na szpitalnym parkingu. 

- Zgodziłaś się na to, nie mogę uwierzyć, Julia, nie musiałaś - warknął na mnie, przez moment byłam zdezorientowana, nigdy tak nie robił. Zawsze uważałam go za oazę spokoju.

- Musiałam, to nie twoja mama umiera na twoich oczach, nie w twoja mamę wpychają chemię, jak cukierki w małe dziecko. Nic nie rozumiesz.

- Może i nie, ale wiem, że to co robisz nie zaprowadzi cię do niczego dobrego. Powinnaś się zająć wyjaśnieniem śmierci swojego ojca, a mama, Julia kiedyś będziesz musiała pozwolić jej odejść.  

 Nie wytrzymałam, wysiadłam z samochodu i trzasnęłam drzwiami, niewiele brakowało, żebym trzasnęła go w twarz, no co za ... kipiałam ze złości, jak mógł tak powiedzieć, zna mnie od 5 lat i od samego początku naszej znajomości wiedział z czym zmagam się każdego dnia. Zawsze mnie wspierał a teraz co, odwidziało mu się? Dupek, każdy facet to dupek, mój ojciec był dupkiem, faceci w barze to już wręcz kutasy, ale Matt też zakrawa o bycie dupkiem roku, chociaż ... muszę mu trochę odpuścić. W sytuacji absolutnie popieprzonej zachował się jak mężczyzna, a to już coś.

  Weszłam na jej salę, dziś wyglądała dużo lepiej. Inni widzieli w niej już tylko cień człowieka, ja kobietę dzięki której jestem tu teraz i zrobię wszystko by ją przy sobie zatrzymać. Dla mnie ciągle była tą blond mamą, która chodziła zawsze w sukienkach, zwiewnych, kwiecistych i podkreślającej mocno jej wąską talie. Wieczorami kiedy ojciec zasypiał pijany i nie awanturował się już, moja mama siadała na moim łóżku i zaplatała dwa równe warkocze z moich włosów. Wygodniej mi się wtedy spało. Lubiłam jej dotyk, miała zawsze ciepłe dłonie, były smukłe, uwielbiałam przykładać swoją małą dziecięcą dłoń do jej i pytać kiedy sama będę miała taką. Zawsze odpowiadała "jeszcze masz czas żeby dorosnąć słoneczko, korzystaj z bycia dzieckiem ile wlezie" uśmiechała się, a ja do tej pory pamiętam jak z czasem do jej uśmiechu w gratisie była rozwalona warga, podbite oko, przecięta skóra na skroni, kiedy ojciec pchnął mamę na regał. Później nie miała swoich włosów, jej twarz traciła blask i zdrowy wygląd. Z czasem była już szara, zmęczona, moja mama w ciągu kilku miesięcy od diagnozy była starsza o minimum 20 lat. Całe szczęście przez te wszystkie lata kiedy chorowała, nie ubyło jej kolejne 20. Zatrzymała się, teraz nie jej ciao się zmieniało, a dusza... dzień po dniu było jej coraz mniej. Po remisji gdy wracała do szpitala miała jeszcze siłę, zdobyła ją w domu, kiedy o nią dbałam. Po kilku tygodniach, kiedy rak nie odpuszczał, traciła wszystkie swoje zapasy nadziei, teraz była na tym etapie gdy nie wierzy już w nic.
  Uśmiecha się na mój widok, odwzajemniam to. Siadam na łóżku jak zawsze i łapie ją za rękę.

- Moja mała - ona też tak do mnie mówi, to czułe, cudowne, zawsze byłam dla niej "moja mała" nieważne czy coś zbroiłam, czy byłam aniołkiem. Gdy miałam poważne kłopoty, wtedy byłam Julią... tak to oznaczało szlaban przez tydzień. Całe szczęście to nie zdarzało się zbyt często, a najgorszą rzeczą jaką zrobiłam w życiu było wytaplanie w błocie prania, które nasza sąsiadka wywiesiła na dworze. Mogła się nie wtrącać w moją zabawę, według niej ja i kilka moich koleżanek za głośno skakałyśmy w gumę, liczenie " raz, dwa, trzy" przez 5 latki to tyle decybeli, że jej stary łeb był bliski eksplozji, przynajmniej tak to sobie wyobrażałam. Bo mówiła "nie drzyjcie się tak, łeb mi pęka" do dziś żałuje, że jednak jej nie pękł i przyszła na skargę do mojej mamy. Chciała czy nie chciała, ukarała mnie, bo przegięłam. Albo zrobiła to, żeby tamto babsko dało wreszcie spokój, widząc, że rodzice jednak mnie jakoś wychowują.

- Cześć mamo, dobrze dzisiaj wyglądasz

- Za to ty, czy ty w ogóle śpisz? Prosiłam, mówiłam, groziłam... mi się tu nic nie dzieje, możesz spokojnie wrócić do domu, przespać, się. Julia, wiem, że zemdlałaś, nie dbasz o siebie.

- Nic mi nie jest, wiesz, że graliśmy ten koncert, potem nie spałam i poszłam do pracy znów na noc, trochę przegięłam, ale to był jeden raz, taki incydent. To się więcej nie powtórzy, słowo.

- Na co mi twoje słowo kochanie, martwię się i koniec. Proszę odpocznij, jeśli nie dla siebie, to zrób to dla mnie.

- Ej to jest za mocny argument... 

- Wiem, że dla mnie zrobisz wszystko, tak jak ja dla ciebie. Oczywiście gdyby nie zżerał mnie rak i miałabym siłę chociaż podnieść mały palec. - Mimo gorzkich słów, nadal się uśmiecha. To zdecydowanie dobry dzień, takie chcę już zawsze. Bo teraz wiedziałam, że jest na to szansa.

- Jutro dostaniesz nowy lek, może do końca roku wydobrzejesz, wtedy cię zabiorę gdzieś, gdzie tylko będziesz chciała.

- Do domu Julia, chcę tylko domu. Co u taty?
   ,
      Ma się świetnie, pewnie jest już po sekcji zwłok... przecież ja muszę go pochować. Nie dzwonili jednak do mnie jeszcze z policji, nie wiedziałam nic poza tym co padło z ust Matta, gdy kazał mi pakować swoje rzeczy. Jednego dnia moje życie zmieniło się tak bardzo, że normalny człowiek pewnie byłby już w kaftanie bezpieczeństwa, jednak ja przyjmowałam ze spokojem to, że wrócę wieczorem do obcego domu, do obcych ludzi, spędzę noc w pokoju który dla mnie przygotowali, a za kilka miesięcy urodzę im dziecko i zniknę. Chociaż gdzieś cząstka mnie miała nadzieję, że nie trzeba będzie znikać...