17. Zaufaj...

- Kto tam jest? - w ciemnościach pojawił się jasny punkt. Tam gdzie byłam już nic nie boli. Idę swobodnie, lekko jakbym zrzuciła z siebie cały ten ciężar, który nosiłam przez wiele lat. - Mama?
- Kochanie, jak dobrze cie widzieć - objęła mnie swoimi szczupłymi ramionami, była taka ciepła.

- Co się tu dzieje? - dookoła nas zrobiło się jasno, absolutnie biało - Umarłam, prawda?

- Wrócisz tam myszko, ja zostanę - spojrzała na mnie, jej oczy były szczęśliwe, jej wargi ułożyły się w uśmiech.

- Dlaczego, możemy być tu razem, albo tam, wróć.

- Masz jeszcze wiele szczęśliwych chwil do przeżycia, to co złe już za tobą skarbie, już dawno za tobą.

- Mamo ! - wyciągnęłam do niej ręce, bo nagle znalazła się znacznie dalej ode mnie, szłam szybkim krokiem w jej stronę - Mamo zaczekaj!

- Zaufaj ...

" No dalej, dalej, wróć do nas, Julia... jeszcze raz adrenalina! Pospiesz się! Do cholery niech ktoś ich zabierze stąd!"

- Mamy cie, udało się... cholera jasna udało nam się, zabierzcie tych dwóch z sali, mogą czekać na policję gdzie indziej.

- Doktorze będzie z nią dobrze? - to głos Matta, słyszę go wyraźnie, ale ciało odmawia współpracy i nie mogę się ruszyć, nic. Martwi się, jest tu.

      Nie słyszałam już nic więcej, wszystkie głosy ucichły a ja wróciłam do ciemności w której od nowa odtwarzała się moja historia. Już niedługo wrócę, znajdę siłę. Muszę wyjaśnić tyle rzeczy, dowiedzieć się. Moja mama ...

~~~ 

      Nie rozumiałem czemu usadzili nas obu w jednej celi. Słychać było tylko nasze oddechy, jego był przyspieszony, nadal działała adrenalina. Spojrzałem na niego, patrzył przed siebie wprost na ścianę, jego oczy były zupełnie puste. Może zrozumiał co zrobił, jak wiele krzywdy jej wyrządził, że zabił moje dziecko, sprawił, że Julia walczyła o życie przez tyle czasu. Chociaż jemu zależało by już nie walczyła, miała umrzeć, to był jego plan. Nie wiedział tylko, jak ta dziewczyna potrafi być silna. Nie doceniał jej potencjału walki, mimo o wiele dłuższego stażu znajomości. Gdyby wiedział jak bardzo mam ochotę go teraz zatłuc na śmierć. Westchnąłem i schowałem twarz w dłoniach a moje myśli popłynęły do niej.

- Myślisz, że teraz ją odzyskasz? - Spytał mnie, wyrywając z gonitwy myśli.

- Owszem, tak właśnie myślę. Ty zgnijesz w więzieniu, więc żaden idiota nam nie przeszkodzi.
  Zaczął się śmiać, jest jebnięty.

- Nie znasz jej, nie rozumiesz. Ona nie wróci, nie będzie jej do ciebie ciągnąć. Jestem trochę psem ogrodnika, ale cóż mam prawo, jest moją przyjaciółką. Mam nadzieję, że szybko zrozumiesz, że nic między wami nie będzie.

- Zamknij ryj - wycedziłem przez zaciśnięte zęby, a moje pięści były gotowe żeby go zatłuc.

      Policzyłem do dziesięciu i westchnąłem. Przebywanie z tym facetem w jednym pomieszczeniu doprowadzało mnie do szału. Nie spodziewałem się jednak tego co wydarzyło się za moment. Wykorzystał moment kiedy podszedłem do okna, złapał moje ręce, a na szyi poczułem ostrze.

- Czujesz? - Wyszeptał mi do ucha - Teraz posłuchasz mnie uważnie. Nie tkniesz jej po wyjściu stąd, nigdy. Rozumiesz? - Docisnął ostrze do mojego gardła, bałem się przełknąć ślinę. - R o z u m i e s z?

- Tak - wyszeptałem, skłamałem.

- Nie słyszę - delikatnie przesunął tym po mojej szyi

- Tak - powiedziałem głośniej, nadal kłamiąc i bojąc się, czy jeszcze będę miał szansę ją mieć.

      Kiedy mnie puścił, od razu złapałem się za miejsce w którym poczułem przesuwające się ostrze, nic. Nie bardzo rozumiałem, dopóki nie zatrzepotał przede mną banknotem. Ten fiut sprawił, że omal nie nawaliłem w spodnie 50 dolarowym banknotem.

- Wiesz, jeśli jest się bardzo przekonującym człowiekiem, można i z tego zrobić narzędzie do zabijania - uśmiechnął się jednym kącikiem ust. - Pamiętaj, nie tkniesz jej.

       Nie wytrzymałem, nigdy nie byłem człowiekiem o mocnych nerwach, a już prawdziwa kurwica mnie brała, kiedy jakiś idiota robił ze mnie jeszcze większego idiotę. Złapałem go za szmaty i walnąłem nim o ścianę. Osunął się na ziemie.

~~~ 

       Alex, to on siedzi przy mnie, właśnie słucham naszej ostatniej piosenki. Nim mi ją puścił, powiedział, że może to pomoże mi wrócić, bo w moim sercu może nie być już nadziei na lepsze, ale zawsze jest muzyka. Miał rację, absolutną rację. Chcę już wrócić, wyjaśnić, dowiedzieć się. Ale ciało mnie nie słucha, przez to oni tracą też swoją nadzieję. Chwile świadomości i muzyka przenikały się z obrazami, których nie chcę pamiętać. Jak bił, jak wbijał nóż, ból który temu towarzyszył, nie mogłam krzyczeć bo zakleił mi usta.
   
- Julia, posłuchaj teraz tego, to cover Taylor Swift, będę go robił między innymi z Chrissi, pamiętasz ją. To na razie nasze demo. Teledysk do tego będzie super, każdy będzie osobno nagrany a na koniec przejście i wszyscy będziemy grać i śpiewać w plenerze. Słyszysz te gitary, jest moc no nie? Ale nagramy to dopiero jak się obudzisz, tak się umówmy, dobrze? Julia? Cholera!

     Poczułam ciepło jego dłoni, poczułam to! Nie wiem czy to zrobiłam, ale chyba uścisnęłam jego dłoń, może tak skoro wybiegł jak popażony. Alex? Jestem tu... wróć.

- Jest pan pewien? - powiedział doktor, którego słyszałam w trakcie reanimacji.

- Tak, najpierw jej palce drgnęły, wystraszyłem się, bo zasłuchałem się w piosenkę. A po chwili złapała mnie za palec. Doktorze ona wraca, wiem to.

- Możliwe, mogą to być jednak zwykłe skurcze, tak się czasem zdarza. A bliscy mają wrażenie, że pacjent się budzi.

   Ty głupi durniu, jestem tu! słyszę cie! Udowodnię ci, tylko nie mam teraz siły... trochę później.  
Teledysk będzie piękny Alex, już niedługo go nagracie.

~~~ 

    To jest po prostu koszmar, koleś chciał mnie przeciąć banknotem, groził mi, a to ja zostałem ukarany grzywną za zakłócanie porządku, plus dostałem dodatkowych kilka godzin w areszcie. Przynajmniej nas rozdzielili. Przesłuchują go 3 godziny, mam nadzieję, że miał na tyle rozumu w głowie, żeby przyznać się do wszystkiego. Nic nie ugra, ta jego zakochana dziewucha, ma ponoć nagranie kiedy opowiada o tym co zrobił i że ona ma mu dać alibi. Chociaż może teraz kłamała, nie wiem już w co wierzyć a w co nie.

- Sanders?
 Spojrzałem w górę, przed kratami stał policjant, ten który planował robić mi rewizję osobistą... bardzo osobistą. Jeśli znów ma ochotę zbadać moją dupę to połamie mu wszystkie palce i to z dziką rozkoszą.
- Wpłacono za ciebie kaucję, spadaj stąd... - otworzył drzwi i odsunął się żeby mnie przepuścić.

  Nie interesowało mnie kto to zrobił, chociaż może powinienem podziękować. Teraz chciałem tylko jechać do szpitala.

- Matt! - usłyszałem znajomy kobiecy głos. Mama.

- Co ty tu robisz?

- Zdziwiony prawda? Ja też, mamy do pogadania, wsiadaj. - Zawsze była taka, stanowcza. A mój tata żył pod pantoflem, ale jemu to nie przeszkadzało. Ja zyskałem władczy charakter mamy, więc między nami bywały zgrzyty. A teraz szykował się ogromny, bo moi rodzice nie wiedzieli o wielu, bardzo wielu rzeczach z ostatnich miesięcy.

- Możemy porozmawiać w drodze do szpitala, podrzucisz mnie. To ty wpłaciłaś pieniądze? - spytałem kiedy zapinałem pasy

- Nie, ja chciałabym żebyś tam posiedział nieco dłużej i nabrał trochę rozumu. Zacznijmy od początku, dlaczego o twoim rozwodzie dowiaduję się z co najmniej trzeciej ręki? O ile tak można powiedzieć o tym, że mówi mi to koleżanka siostry twojej BYŁEJ żony...

- Mamo, ta historia jest długa i zawiła, a kiedy dowiesz się wszystkiego, to, to od kogo się dowiedziałaś, będzie dla ciebie najmniej ważne. Wiem, że dałem dupy teraz, nie widzieliśmy się długo, uwierz mi miałem swoje powody.

- No proszę, śmiało, ja mam dużo czasu.

- Mamo - spojrzałem jej w oczy i to był mój błąd, bo widziałem jej zawód. Cholera, cholera, cholera!

- Kim jest Julia, dlaczego ojciec Val wyjechał i nie wiadomo gdzie przebywa, dlaczego twoja żona jest w więzieniu, czemu ty byłeś w areszcie, gdzie podziewałeś się przez cały ten czas i do jasnej cholery czemu ja nic nie wiem! Jesteś moim dzieckiem i czy masz 3 lata czy 33 to niczego nie zmienia. Boje się o ciebie ty durniu, odchodzę od zmysłów, a ty nawet nie raczysz odebrać ode mnie telefonu!

- Powiedziałaś cholera - musiałem to powiedzieć, bo byłem tym szczerze zdziwiony. Moja mama nigdy nie użyła przy mnie wulgarnego słowa. Mój komentarz jednak okazał się mało pomocny w rozładowaniu sytuacji, bo Kim postanowiła się rozpłakać. - Mamo... - złapałem ją za rękę - Opowiem ci wszystko, wyjaśnię i wiem, że wszystko zrozumiesz. Ale teraz na miłość boską jedźmy do tego cholernego szpitala. Jest tam ktoś bardzo dla mnie ważny.

- To prawda, że była w ciąży?

- Kto?

- Ta cała Julka, to przez to rozstałeś się z Val, tak? Miałeś kochankę?

- Nie wiem to ci naopowiadał tych bzdur, Julia nie była moją kochanką. Przynajmniej nie kiedy moją żoną była Val... Mogę prowadzić?

- Zamknij się, już ruszam - wytarła łzy i ruszyła.

    Kiedy jechaliśmy mogłem opowiedzieć jej nieco okrojoną wersję historii. Zaczynając od nagłej potrzeby posiadania dziecka, potem o poznianiu Julii. O tym jak znalazłem razem z nią zwłoki jej ojca. Jak szukano mordercy, a co ciekawe żyliśmy z nim pod jednym dachem. Że w tak zwanym międzyczasie Julia została sztucznie zapłodniona i jakie były tego powody. O tym, że Julia formalnie jest siostrą bliźniaczek. A moja była żona w zemście za właściwie nie wiem co, brak barbie od taty, bo ten był zbyt zajęty kochanką? Tak czy siak, powiedziałem o popsutej psychice Val i o tym, że prawdopodobnie resztę życia spędzi w więzieniu. Po pierwsze za morderstwo ze szczególnym okrucieństwem, po drugie za to, że jest wariatką i lepiej będzie ją odizolować.

- Gdybym wiedziała, wspieralibyśmy cię z tatą.. Zawiodłeś mnie i chociaż rozumiem, że działo się w twoim życiu sporo, a ostatnią rzeczą o jakiej myślałeś było opowiedzenie nam o tym wszystkim... zawiodłeś mnie.

- Wiem, jestem tego w pełni świadomy mamo i przepraszam. Ona jest teraz dla mnie priorytetem.

- Jesteś pewien, że wiesz co robisz? - moja mama uśmiechnęła się lekko, wiedziałem wtedy, że mam odpuszczone.

- Tak, kocham cie mamo - dałem cmoka w policzek - Dziękuje

  Wyskoczyłem z samochodu i pobiegłem do niej. Na korytarzu stał Alex, blady jak ściana, obgryzał paznokcie i miałem wrażenie, że cały dygocze.

- Matt! Jak dobrze, że jesteś!

- Co się stało, coś z Julką?

- Tak! Krzyczę prawda? Przepraszam, ale musisz mnie zrozumieć. Chociaż nie musisz... tak czy siak, jest coś o czym muszę ci powiedzieć, jesteś gotowy?

- Mów do cholery!

- Rety a jak ty właściwie się tu dostałeś?

- ALEX!

- Przepraszam, już, już mówię. Julia otworzyła oczy! Matt?! ... pomocy! on zemdlał... boże co za mięczak.

   

16. Jestem twoim przeznaczeniem.

Coraz częściej nie mogłam się wyspać. Po pierwsze przez ból w krzyżu, po drugie przez "przeznaczenie" tak brzmiał podpis w ostatnich kilku SMS-ach. Na dźwięk przychodzącej wiadomości cierpła mi skóra. Przychodziły coraz częściej. Rożne numery sprawiały, że traciłam czujność. Jest 6:36 minutę temu dostałam SMS, walczyłam z ciekawością i strachem. To pierwsze wygrało, szybciej niż bym się spodziewała. Jestem słaba zawsze byłam. 

"Będę ostatnia osobą, którą będziesz błagać o litość. Twoje P R Z E Z N A C Z E N I E. " 

Wstałam z łóżka i na nogach jak z waty poszłam na górę. Kilka ostatnich nocy spędziłam w "moim" pokoju, nie chciałam żeby Matt przypadkiem odkrył co się dzieje. Już dość mu spieprzyłam życie.  Tym muszę sobie poradzić sama. Niestety nawet wizyta na policji na niewiele się zdała. Nie byli w stanie namierzyć skąd pochodzą wiadomości. Wszystkie numery były na kartę. Spora cześć już nieaktywna. 

 Stałam w progu jego sypialni. Spał na brzuchu, jego plecy unosiły się i opadały w rytm jego oddechów. Nie wiedziałam czy po prostu podejść, obudzi się, będzie czuł, ze coś się stało. Jeśli się odezwę osiągnę ten sam efekt, potrzebuje go. Ta myśl dała mi odwagi i podeszłam cicho do łóżka. Usiadłam na skraju i dotknęłam jego ramienia, drgnął lekko wiec zabrałam rękę. Złapał mnie za nadgarstek a wierzch dłoni pocierał delikatnie kciukiem. 

- Mogę zostać ? - spytałam szeptem 

- Sama wlazłaś do jaskini lwa, ty nie  tyle możesz, co musisz zostać. Tylko idiota wypuściłby taka laske z łóżka. Wskakuj.  - Poklepał miejsce obok siebie i zaśmiał się chrypliwie. 

 Kiedy się położyłam, on przylgnął do moich pleców na łyżeczkę i wsunął ciepła dłoń pod koszulkę na brzuch. Rozczulał mnie tym. Położyłam swoją, dużo mniejszą, dłoń na jego i uśmiechnęłam się pod nosem. Lubiłam takie niewinne gesty. Chociaż coraz częściej myślałam, że zaczyna nas łączyć coś więcej. Początkowo nie mogłam go znieść, wkurzał mnie jak nikt inny. Kolejne kłody pod nogi zbliżały nas do siebie, aż doszłam do punktu w którym trudno mi było wyobrazić sobie, że za jakiś czas będę raczej musiała zniknąć z jego życia. Odepchnęłam na bok te myśli, ważne co jest tu i teraz, czyli spokój.  

Kiedy godzinę później jedliśmy śniadanie w kuchni, nie mogłam się uwolnić od jego badawczego spojrzenia. Będę musiała kłamać wiem to, nienawidzę tego, ale co innego mogę. Przecież jeśli mu powiem... nie mogę. Grzebałam widelcem w jajecznicy którą dla nas przygotował. Kim jest to cholerne "p r z e z n a c z e n i e". Wzdrygnęłam się, gdy z zamyślenia wyrwał mnie dotyk jego palców na mojej dłoni. Podniosłam głowę i na krótką chwilę spojrzałam mu w oczy, przeklęte zielone oczy. 

- Podnoszę stawkę, dziś dam ci wszystko za twoje myśli - przechylił głowę lekko w bok, próbując spojrzeć na mnie i zmusić mnie bym znów na niego spojrzała. Na próżno. - Julia.

- Matt, po prostu jestem wykończona, mało sypiam, boli mnie krzyż. Dzisiaj odpocznę, mam wolne. Zobaczysz do wieczora będę jak nowo narodzona. - Wymusiłam na ustach coś co miało przypominać uśmiech i sięgnęłam po kubek z herbatą. Z mojego pokoju dochodził dźwięk dzwoniącego telefonu. Zamarłam, odłożyłam kubek i na miękkich nogach poszłam do sypialni i kliknęłam "rozłącz". Nie minęła chwila gdy telefon znów dzwonił. Odebrałam łudząc się, że tym razem to może coś innego, ważnego, może mama. Po drugiej stronie słychać było spokojny oddech i po chwili zniekształcony głos " odliczam dni do naszego spotkania, ostatniego" ... rozłączyłam się i usiadłam na podłodze, byłam bliska płaczu. Pomocy. 

~~~

  Na horyzoncie pojawił się mój wróg numer jeden, Jake. Wstałem i stanąłem przed wejściem na intensywną terapię. 

- Dzień dobry - powiedziałem może odrobinę zbyt ostrym tonem. - Lekarz zabronił teraz do niej wchodzić. 

- Nie było mnie tu kilka dni, mogę ją zobaczyć przez kilka minut - zaczął się przepychać, odpuścił bo stałem jak słup soli i nie zamierzałem się przesunąć nawet o milimetr. - Wkurwiający jesteś, wiesz? 

- Coś słyszałem, siadaj i poczekaj. Ona potrzebuje teraz spokoju. - Wskazałem głową gdzie powinien się udać, burknął coś pod nosem, a ja miałem mu ochotę zasadzić tylko kopa w dupę na rozpęd. Kiedy usiadł wróciłem na swoje miejsce. Siedziałem i patrzyłem się razem z nim w drzwi, czekając sam nie wiem na co. 

   Po chwili spojrzałem na niego, siedział taki spokojny. Jak on tak może, mnie roznosi od środka. Może przyjaźń sprawia, że człowiek martwi się inaczej , niż ten który się zakochał. Jake widział ją ostatni. To moja wina, gdybym najpierw pomyślał zamiast oskarżać, nie leżałaby tam. Wszystko się popierdoliło właśnie tamtego dnia. Na moim koncie brakowało kilka ładnych milionów. Wszystko tak łatwo złożyło się w całość i kiedy wróciła do domu kazałem się jej wynosić, jak idiota powtarzałem, że mnie wykorzystała i oszukała. I D I O T A! Próbowała tłumaczyć, prosić żebym dał jej to wyjaśnić bo na pewno nie ona za tym stoi. Chciała powiedzieć coś jeszcze, powiedziałem tylko żeby zniknęła. Teraz już wiem, że chciała mi powiedzieć o tym jak ktoś dręczył ja SMSami i telefonami, że się bała. 

     ~~~

- Matt! Nie zrobiłam tego przysięgam nie. - mówiłam przez łzy, był kompletnie głuchy na to co mówię.  Podeszłam do niego chciałam objąć w dłonie jego twarz, zmusić żeby popatrzył mi w oczy i powiedział, że na prawdę wierzy, że ja to zrobiłam. 

 Odwrócił głowę i kazał mi wyjść, protestowałam. Musiałam się bronić przecież nie byłam temu winna. Ktoś się pode mnie podszywał, robił ze mnie przestępcę. Na dokumentach wyraźnie widniało moje imię i nazwisko, data urodzenia i inne dane, ale to nie ja zabrałam mu pieniądze! Jedyne co mi pozostało to powiedzieć mu prawdę o tych telefonach i wiadomościach. 

- Matt wysłuchaj mnie, ostatni raz, proszę, przecież wiesz, że nie mogłabym tego zrobić. 

- Przestań! Po prostu wyjdź. 

- Od jakiegoś czasu ... - urwał mi w pół słowa 

- Wyjdź! Zostaw mnie, dajcie mi wszyscy spokój. - Odważyłam się i spojrzałam mu w oczy. Płonęły od złości. -  Znów się dałem, jak osioł. Wiesz masz coś po swojej siostrze, tak samo sprytnie dajesz złudne poczucie, ze warto ci zaufać. 

- Matt ... - głos uwiązł mi w gardle, to bolało tak bardzo, palcem pokazał gdzie powinnam iść. Obraz przed oczami był rozmazany, ciepłe łzy kolejno spływały mi po policzkach. 

 Szlam przed siebie, trzęsłam się z zimna chociaż na zewnątrz było jeszcze całkiem ciepło. Nogi prowadziły mnie same, śmiałam się w duchu, że pewnie  do mojego przeznaczenia. Dwie godziny później zalana łzami stałam przed drzwiami  domu mojego przyjaciela. Bardzo go teraz potrzebowałam, został mi tylko on. 

 Otworzył drzwi, stał w dresowych spodniach i białym podkoszulku. 

- Cześć, mogę na chwile wejść? - spytałam bo zrobiło się dość niezręcznie, otworzył drzwi, minęła chwila a on nie wykonał żadnego gestu. Nic tez nie mówił. 

- tak wejdź, płakałaś, stało się coś? On cię skrzywdził? - wpuścił mnie do środka i objął. - napijesz się czegoś? 

- Herbaty, jest mi zimno - poszłam do salonu i usiadłam na kanapie. Zauważyłam, ze to miejsce wygląda inaczej. Przed regałami gdzie trzymał płyty stał karton i był częściowo zapełniony. Książki były już spakowane. Wyjeżdżał? Pomyślałam ze bardzo dawno nie rozmawialiśmy, bo nie mam praktycznie pojęcia co się dzieje w jego życiu. Wzięłam w dłonie ciepły kubek. Uśmiechnęłam się do niego co wystarczyło za "dziękuje". Siedzieliśmy w ciszy. 

- Jake? Czy u ciebie wszystko dobrze? 

- Tak, znalazłem nowe mieszkanie, jest większe, w centrum. - mówiąc do mnie patrzył się w punkt na ścianie tuż przed sobą. Jego ton był mi obcy. Chłodny. 

- Czyli płyta która nagrałeś odnosi  niezły sukces skoro już mogłeś pozwolić sobie na nowe gniazdko. 

- Płyta? Tak całkiem nieźle się sprzedaje.  Pokaże ci coś. - Wstał i poszedł do swojej sypialni. 

 Zauważyłam ze na stoliku są dwa telefony. Inne niż ten który zapamiętałam, że miał. Nie wiem co mnie tknęło ale wzięłam swój telefon i wybrałam numer który jako ostatni przysłał mi wiadomość. 

                                  ~~~

  Siedział u niej już dość długo. Mówiłem, że nie można jej męczyć. Ale do niego nie dociera. Skoro jest jej przyjacielem to może więcej. A ja nie miałem prawa im tego odbierać, nieważne jak bardzo koleś działał mi na nerwy. 

- Matt, możemy porozmawiać? - spytała Mad. Ta dziewczyna się klei do tego przydupasa. Miałem kiedyś nawet nadzieje, że się za niego weźmie i tym samym Julia będzie wolna. 

- Siadaj, mamy mnóstwo czasu. Mało cie tu widywałem. Nie mam ci za złe, nic z tych rzeczy, każdy przezywa to na swój sposób. 

- Posłuchaj mnie i błagam nie miej mi za złe. Kierowałam się zgubnym uczuciem i robiłam rzeczy których teraz się wstydzę. Bo w tym dniu, kiedy Julka zniknęła... Jake on, był tam. To znaczy z nią. Matt ja cie tak bardzo przepraszam.

- Co ty pieprzysz, przyszła do was, ale ty i Jake spędzaliście razem wieczór, więc poszła szukać szczęścia gdzie indziej... tak mi mówiliście, tak zeznaliście na policji. Mad? ...

- Dałam mu alibi, wiem, że zrobiłam źle, przepraszam cie, przepraszam. - Po policzkach płynęły jej łzy, była blada. Ja w głowie miałem gonitwę myśli, ale w końcu wszystko ułożyło się w logiczną całość. W ułamku sekundy w głowie zaświeciła mi się lampka "jest tam za długo" zerwałem się na równe nogi i pobiegłem do niej.

- Przeznaczenie Julia...

- Ty sukinsynie! - rzuciłem się na niego, więc nie mógł już trzymać zaciśniętej dłoni wokół jej szyi.

 ~~~

  Patrzyłam na wyświetlacz telefonu, pokazał się mój numer, to nie mógł być przypadek. Nie wiem czemu nawet przez chwilę w to wierzyłam. Mój przyjaciel, to on wywoływał lęk przez wiele ostatnich dni. To jego cień widziałam na ulicy, to on uważał się za moje przeznaczenie.

- Myślałem, że będę mógł ominąć tłumaczenie się - odrzucił połączenie. Nie wiem kiedy wrócił do salonu, ale bałam się. W tej chwili po prostu byłam niemal sparaliżowana strachem. - Julia, Julia, Julia... moja głupiutka Julia. Czy to nie zabawne, że nie pomyliłem się co do ciebie ani trochę? Wpadłaś w moja pułapkę, zrobiłaś dokładnie to co chciałem żebyś zrobiła.

- Jake, przestań... dość tego słyszysz, wyjaśnij mi natychmiast co się tu dzieje. - Wstałam powoli z kanapy chcąc się ewakuować, na próżno, pchnął mnie i znów byłam w pozycji siedzącej, teraz dodatkowo zagrodził mi drogę ucieczki opierając ręce na kanapie.

- Nie słuchałaś mnie, nie liczyłaś się z moim zdaniem. Chciałem cię chronić, ze mną byłabyś szczęśliwsza. Co teraz masz? Bachora w brzuchu i parę tygodni żeby nacieszyć się wytatuowanym koksem, nim cie zostawi, bo nie będziesz mu już do niczego potrzebna. Do tego jeszcze pakujesz mu się do łóżka, jak jakaś zwykła szmata. - Mówił to wszystko z pełną nienawiścią i odrazą w oczach, na koniec dostałam w policzek, piekło.

- Musisz mnie wypuścić, porozmawiamy spokojnie jutro, obiecuje, wrócę tu jutro - próbowałam znów uciec, na próżno, poczułam jak zaciska dłoń na mojej szyi. Pociemniało mi w oczach.

  Obudziłam się w półmroku, leżałam na deskach które pachniały dziwnie. Chciałam się ruszyć i wtedy poczułam niesamowity ból w lewej ręce. Potem po kolei dawał o sobie znać każdy możliwy kawałek ciała. Poczułam że koszulka lepi mi się do brzucha, dotknęłam materiału, był kompletnie mokry i nieco lepki, poszarpany w kilku miejscach. Wszystko dochodziło do mnie z opóźnieniem i kiedy myślałam już o tym jak boli mnie głowa, właśnie w jej pojawiła się myśl "dziecko", wpadłam w panikę. Przeczołgałam się bliżej okna jęcząc przy każdym ruchu. Powoli usiadłam i uniosłam materiał swojej bluzki, z dwóch ran sączyła się jeszcze lekko krew, jedno miejsce było już zasklepione. Dopiero teraz rozglądając się po pomieszczeniu dotarło do mnie, że jestem w domu. A leżałam na podłodze niemal w tym samym miejscu gdzie leżał mój ojciec. Nadmiar zdarzeń, ból i wszystko inne sprawiło, że zwymiotowałam. Po jednym chluście już nie miałam swojej i tak marnej zawartości żołądka, jednak zostały mdłości i odruchy wymiotne, napinające się mięśnie, skórcze powodowały niesamowity ból w brzuchu, z dwóch ran bardziej ochoczo leciała krew, czułam się coraz słabsza. 

- Pomocy - wyszeptałam pod nosem, leżąc na pół przytomna, potem było ciemno.  

15. Julia, Julia, Julia...

 Przepraszam, żałuję, wybaczcie. Wróciłam! ;) 

- Gdzie on jest? - Powiedziałam pod nosem.

  Dzwoniłam do niego godzinę temu, kiedy jeszcze pracowałam. Powinien już być. Faceci. Rozglądając się za nim zauważyłam jakiś cień, wzdrygnęłam się i poczułam chłodny powiew wiatru. Było spokojnie, zbyt spokojnie. Kątem oka znów zobaczyłam cień. To już przestaje być zabawne, usłyszałam nadjeżdżający samochód. Pod budynkiem na przeciwko ktoś stał, kiedy odgłos silnika stał się wyraźniejszy, pojawiły się światła. Odwróciłam głowę, to samochód Matta. Wróciłam wzrokiem na miejsce gdzie widziałam postać, nikogo już nie było. Niepokój został.

- Wsiadaj mała – powiedział miękko i dopiero po chwili zorientowałam się, że wysiadł żeby otworzyć mi drzwi. Popieprzyło go. Wsiadłam do samochodu i zapinałam pasy, poczułam jego ciepłe dłonie na swoich. - Pomogę – uniosłam głowę i zobaczyłam jego uśmiech i zielone oczy, Boże.

- Długo cie nie było, coś cie zatrzymało ? - Spytałam pośpiesznie, próbując zapomnieć o jego spojrzeniu i chęci całowania go bez końca. Te szalejące hormony mnie wykończą.

- Szczerze mówiąc to trochę się zasiedziałem przy Call Of Duty. Wybacz.

- Nieważne – westchnęłam.

   Zaczęłam myśleć o tym co widziałam, a raczej kogo. Chociaż nie miałam pewności, odnosiłam wrażenie, że próbowano mnie wystraszyć. Możliwe żeby Val kogoś nasłała? Jej ojciec jest z moją matką. Wyobraziłam sobie jak siedzą w przytulnym salonie i obejmują się czule, chyba zaraz zwymiotuje.

- Daje dolara za twoje myśli – powiedział Matt kładąc mi dłoń na nodze.

- Moje myśli są więcej warte, dużo więcej – pocałował mnie, ku memu kompletnemu zaskoczeniu jego usta dotykały moich, paliły i łaskotały. Chciałam jeszcze, chciałam więcej, na próżno. Sanders ruszył kiedy światło zmieniło się na zielone. 

  Spokojnie dojechaliśmy do domu. Poszłam do pokoju, wzięłam prysznic, a leżąc na łóżku nie mogłam przestać myśleć o tym co widziałam. 

Nieznany numer dzwonił całą noc, nie mogłam przez to zasnąć. Nigdy nie bałam się odbierać telefonu, teraz jednak mam przed oczami człowieka ubranego na czarno, który przemykał jak cień a później stał w świetle latarni. Gdyby nie Matt, który podjechał po mnie chwilę później, umarłabym ze strachu. On nic nie wiedział, nie może się dowiedzieć. To już 40 nieodebrane połączenie. A jeśli to moja mama, może ma kłopoty. Jeśli ten Lucas z nią nie wyjechał, lecz ją porwał. Przecież ta rodzina była nienormalna. Ta gonitwa myśli sprawiła, że odezwały się w moim żołądku nudności. 

Poczułam wibracje, odebrałam. Usłyszałam czyjś ciężki oddech. Zapaliłam lampkę przy łóżku, bo ogarnął mnie wręcz paniczny strach. 

- Julia – ktoś wyszeptał do słuchawki po czym się rozłączył. Nie był to żaden znajomy głos. Zerwałam się z łózka i pobiegłam na górę, do Matta. Nie było go w łóżku, lęk urósł do niewyobrażalnych rozmiarów. Usiadłam na podłodze i zupełnie się rozkleiłam. Dlaczego to wszystko.

- Co się stało!? - Po chwili miał mnie w ramionach, tulił do ciepłego ciała a ja chłonęłam z niego każdą kroplę bezpieczeństwa. - Mała co się stało? - nalegał na rozmowę.

- Nic, nie chciałam być sama – wtuliłam się mocniej, prosząc w myślach by teraz mi odpuścił. 

Tak też zrobił i resztę nocy spędziłam bezpiecznie w jego ramionach i ciepłym łóżku.

  Wreszcie go zobaczyłem, potrzebowałem informacji, może dziś coś się zmieni.

- Przepraszam doktorze, czy wiadomo już coś więcej?

- Przykro mi, jej stan się nie poprawia, ale najważniejsze, że się również nie pogarsza. Sporo przeszła, potrzebuje czasu. Rokowania są pomyślne. Nic więcej w tej chwili nie jestem w stanie panu powiedzieć. - Doktor położył dłoń na moim ramieniu i po chwili odszedł do swoich spraw. 

  Poszedłem na swoje miejsce, od tygodnia wygrzewałem jedno z krzeseł, przed drzwiami oddziału intensywnej terapii. Wpuszczali mnie do niej tylko na chwilę, trzymałem ją wtedy za rękę i przepraszałem, że nie umiałem jej chronić. Obiecywałem, że jeśli się obudzi już nigdy nie zostawię jej samej.

- Trzymaj powinieneś coś zjeść – Michelle usiadła obok mnie w dłoni trzymała kanapki – Takie jak lubisz.

- Nic nie przełknę. Lekarz mówi, że ona potrzebuje czasu, ile jeszcze tego cholernego czasu trzeba? To trwa już pół roku! - Schowałem twarz w dłoniach i ciężko westchnąłem.

- Matt, wytrzymaj jeszcze, ona na to zasługuje. Tylko my jej zostaliśmy. - Pocieszająco głaskała mnie po plecach. Po drugiej stronie usiadł Brian. Wytrzymam, dla niej.

- Wiadomo już co z pieniędzmi? - Zapytał Brian.

- Policja nie ma żadnego tropu, ogołocili mi konto i koniec. Zresztą to nie jest teraz ważne. Julia jest ważna, musi z tego wyjść. Powiedzieć kto jej to zrobił, ten zwyrodnialec chodzi na wolności!

- Myślałeś o tym, że Val mogłaby zlecić to komuś? - Dopytywała Michelle

- Oczywiście, że o tym myślałem, ale ona milczy jak grób. Nie widziałem się z nią ostatnio. Nie jest już moją żoną, nie jest dla mnie nawet człowiekiem. Zasługuje na najgorsze.

- Jednego nie rozumiem, dlaczego tego nie zgłosiła, gdybyśmy wiedzieli wcześniej. Przecież można było uniknąć całego tego gówna – Brian się wkurzał, zawsze kiedy zaczynał się ten temat.

   Polubili ją, wbrew wcześniejszym przypuszczeniom, nie próbowała mi się wcisnąć do łóżka za wszelką cenę. Kiedy ją poznali, okazało się, że ich uprzedzenia zniknęły. Julia była ciepłą i miłą dziewczyną. Mimo tego co przeszła nadal miała w sobie radość. Fakt skrywała ją głęboko i nie pozwalała zbyt często dać się jej ponieść, ale to tkwiło w niej.

- Cześć, przyniosłem kawę, są jakieś wieści? - Spytał Alex, on przychodził niemal codziennie. Jeśli nie mógł dzwonił. Przed tym jak ktoś zabrał i następnie mocno poturbował Julię, spędzali ze sobą dużo czasu. Nagrywali materiał na płytę, w studiu uśmiechała się najczęściej. Tam znikały obawy o mamę, sprawa morderstwa jej ojca, czy ciąża, która chyba najdotkliwiej przypominała jej o tym w co się wpakowała, przez kłamstwa matki.

- Lekarz mówi, że jej stan jest stabilny, to dobrze. Już dwa razy ją prawie straciliśmy. Wciąż walczy. - Powiedziałem sucho i wziąłem od niego kawę. On jeden nie miał mi za złe moich zmiennych nastroi, inni już wywracali oczami. A ja nad sobą nie panowałem, on jeden wiedział dlaczego.

- Nie wiem czy mnie to cieszy, mogłaby już przestać się wygłupiać. Ma przecież tyle planów. - Usiadł obok Michelle – Domowe kanapki? 

- Tak, częstuj się, ten tu twardziel i tak nie chce jeść. Brian jedziemy do domu? Matt ma już towarzystwo. Bo zostaniesz tu chwile, prawda Alex? 

- Naturalnie, za jakieś dwie godziny powinien wpaść Jake. - Zaczął już jeść kanapkę. 

   Jake mnie wkurzał, za bardzo się wtrącał w nie swoje sprawy. A może chodziło o to, że był dłużej i bliżej z Julią. Ja dopiero się jej uczyłem, on znał ją od podszewki. Byłem zazdrosny, że ten typ kręci się przy niej. Sam nie wiem kiedy nastąpiła ta chwila i Julia stała mi się bliższa niż wcześniej. I kiedy ona zaczynała się przekonywać, zbliżać i chcieć więcej, zjebałem. Uciekła wtedy do niego. Skąd mogłem wiedzieć, że to nie ona szczyściła mi konto. Do tej pory nie wiem kto to zrobił i dlaczego. Val była pierwszą podejrzaną, ale nie mam na nią dowodów, nic oprócz tego, że jest mściwa i nie odpuszcza. Jednak cechy charakteru nie sprawią, że dołożę komuś do odsiadki kilka lat. 

Wiem, że to przez niego Julia nie chciała się do końca zaangażować, spróbować. Buntował ją. Dla jej dobra jak mi powiedział zanim dostał w ten swój durny pysk. Dopiero kiedy gorąca kawa wylądowała na mojej dłoni zorientowałem się, że w trakcie myślenia o nim za mocno ścisnąłem tekturowy kubek. Niech cie szlag Jake! 

     Tydzień po tamtym telefonie, zaczęły się SMS-y. Najgorsze były te, które dostawałam kiedy byłam gdzieś na mieście. Nie pomagało to, że byłam z grupą około 10 osób, zawsze czytając wiadomość od nieznanego numeru przez moje ciało przechodził dreszcz. 

„Julia, widzę Cię” 

„ Jestem bliżej niż myślisz” 

          Gorączkowo rozglądałam się po ludziach którzy nas otaczali, każda osoba trzymająca w dłoni telefon była TĄ osobą. Jednak kiedy dzwoniłam pod ten numer, żaden z moich podejrzanych nie zrobił niewłaściwego ruchu. Mój strach tylko się powiększał. Nie mogłam spać, jeść, wymiotowałam chociaż ciąża już nie gwarantowała mi takich atrakcji. To wszystko nerwy. Nadal nie miałam wiadomości od mamy. Odkąd zadzwoniła do mnie z komisariatu, oraz jak się później dowiedziałam, prosiła o święty spokój policje, nie miałam z nią żadnego kontaktu. Martwiłam się, to naturalne. Jeszcze ona dokładała mi zmartwień. 

          Zadzwonił mój telefon, aż podskoczyłam. Skupiłam tym samym uwagę moich przyjaciół. Uśmiechnęłam się, obracając przerażającą mnie sytuację w żart. Odetchnęłam patrząc na wyświetlacz „Matt C==3” Nie mogłam się powstrzymać żeby nie podpisać go tak w telefonie. 

- Cześć mała, o której dzisiaj kończycie? - Spytał ciepło, a ja poczułam, że się uśmiecham. 

- Cześć Matt. - Potrzebowałam chwili żeby pozbierać myśli, lubiłam jak mówił „mała” Ostatnio w ogóle coraz bardziej go lubiłam. Nie mogłam już tego do końca zwalić na hormony. Mieszkaliśmy razem, siłą rzeczy spędzaliśmy kawał czasu razem. Okazało się, że mamy również wspólne zainteresowania. Mamy też kogoś, małego stworka w brzuchu. Może i byłam tylko przenośnym inkubatorem, ale nikt nie odbierze mi tych wszystkich uczuć które towarzyszą ciąży. Tego, że to właśnie we mnie rośnie człowiek. Usłyszałam jego chrząknięcie w słuchawce. - Przepraszam zamyśliłam się. Właściwie jestem wolna, nagrałam rano swoją partię Jesteśmy teraz u Rosie na hamburgerach. 

- Już po was jadę, do zobaczenia. - Rozłączył się, a ja uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. „Po was” 

Po mnie i po dzidziusia.

    Matt coraz częściej wieczorami chciał mówić do brzucha, biblioteczka malucha rosła w zastraszającym tempie. Niemal codziennie przynosił do domu nową historyjkę, którą czytał głaszcząc mój zaokrąglony brzuch. Ja w tym czasie mogłam się w nim kompletnie zadurzać i robiłam to. Na tę krótką chwilę przestawałam myśleć o wszystkim co się działo dookoła. Był tylko On i dzidziuś. Matt twierdził, że tylko muzyka pozwala mi zapomnieć. Mylił się. Słowa w piosenkach były niekiedy jak to czego ja nigdy nie miałam odwagi powiedzieć, więc wcale nie było mi tam łatwiej. Dopiero w domu, podczas naszych wieczorków. 

    Wczoraj zastanawialiśmy się, czy to będzie chłopiec czy dziewczynka. Wiedziałam, że co się nie urodzi, będzie oczkiem w jego głowie. On miał niezliczone pokłady dobrych uczuć w sobie, nie miał ich po prostu komu dać. Zwierzył mi się, że jego małżeństwo praktycznie nigdy nie było tym czego rzeczywiście chciał. Znał się z Val od liceum i jak powiedział, już tam powinno się to zakończyć. Nie umiał jednak żyć dobrze z rówieśnikami. Ona po prostu pojawiła się obok i została, tak było wygodnie. Miały dni i lata, ona oczekiwała więcej, od dla świętego spokoju dawał jej więcej, chociaż nie był pewien czy czuje do niej coś. Czasami wydawało mu się, że tak. To trwało krótką chwilę. Dziecko też było jej kaprysem, jak się okazało czymś więcej niż kaprysem. Nie wiedział, przecież wtedy by się nie godził. Też go oszukała. Może jej uczucia również minęły, albo nigdy ich w sobie nie miała. Jej napędem do życia była chęć zemsty za marne dzieciństwo. Co ona wie o marnym starcie w życie. Na samą myśl o tym co ja przeszłam, a co przeszła ona, chciałam pójść do tego aresztu i osobiście ją udusić. Druga w kolejności była moja mama, chociaż jej odpuszczałam, kiedy przypominałam sobie jak bardzo cierpiała. Dostała za swoje, niech robi teraz co chce. Mi w końcu też jest dobrze. Tylko te telefony i SMS-y 

„ Julia, Julia, Julia...” 

- Pożegnam się już z wami, Matt po mnie jedzie. Wrócimy do domu. Widzimy się jutro o dziewiątej, tak? - Spytałam chociaż odpowiedź była oczywista.

- Jasne, możesz być nawet troche później - powiedział Alex dopijając swoją cole. - Świetnie ci dzisiaj poszło.

- Nam poszło, pamiętaj, że śpiewamy wszyscy, a nawet jeśli nie to i tak jesteśmy potrzebni do tego całą paczką. - Powiedziałam zgodnie z prawdą. Ci ludzie coraz więcej dla mnie znaczyli.

Wymieniłam uściski i całusy w policzek na pożegnanie. Kiedy wychodziłam wpadł na mnie Jake, krzyknęłam. Mój poziom strachu ostatnio przekraczał wszelkie granice. 

- No coś ty, to tylko ja. - Objął mnie na przywitanie – zmywasz się, dopiero przyszedłem. 

- Jadę do domu, Matt już po mnie jedzie. - Wpadnij jutro do studia – uśmiechnęłam się, by przestał na mnie tak badawczo zerkać. 

- Wpadnę, musimy porozmawiać. Na pewno wszystko dobrze? Trzęsiesz się, chociaż na dworze jest ciepło. 

- Jest dobrze, muszę lecieć. - Zerknęłam przez jego ramie, Sanders już czekał. - Do zobaczenia jutro Jake. - Cmoknęłam go w policzek i poszłam do auta czując w kieszeni spodni wibrujący telefon, cholera. 

         Na oddział wbiegł lekarz z którym jeszcze nie tak dawno temu rozmawiał. Czułem, że chodzi o Julię. Zerwałem się z krzesła, jednak drzwi zamknęły się tuż przed moim nosem. Przez szybę nic nie widziałem. Zacząłem chodzić w prawo i w lewo, Alex wodził za mną wzrokiem z kanapką zawieszoną w pół drogi do ust. 

        Minuty dłużyły się tak bardzo. Miałem wrażenie, że czekam godzinę, spojrzałem na zegarek, minęło dopiero 10 minut odkąd lekarz zniknął za drzwiami. Jeśli stałoby się coś złego już by wyszedł mnie poinformować. A może jeszcze o nią walczą. NIE! Nakrzyczałem na siebie w myślach, nic złego się nie dzieje. Pewnie się budzi, tak. Na pewno. Wraca do nas, już najwyższa pora. 

- Matt Sanders ? - Pielęgniarka rozglądała się po korytarzu, po sekundzie stałem przed nią. - Proszę za mną, lekarz chce z panem porozmawiać. 

Szedłem korytarzem, tuż za nią, jakbym się bał, że jeśli będę iść wolniej zgubie ją i nie dotrę do Julii. Czekał przy jej łóżku. 

- Co z nią, żyje. - Spojrzałem na ekran, serce wciąż biło. 

- Zaczęła samodzielnie oddychać, myślę, że powoli wraca. Proszę być nadal dobrej myśli. - Powiedział a na jego ustach pojawił się uśmiech. Julia była niemal priorytetowym przypadkiem dla oddziału. Dla mnie była najważniejsza, codziennie bardziej. Nigdy jej nie zostawię, tak jak obiecywałem od dnia kiedy ją znalazłem a na dłoniach miałem jej krew. Od dnia, kiedy świat który dalej chciałem kreować z nią, rozpadł się na milion małych kawałków. 

Lekarz i pielęgniarka wrócili do swoich obowiązków, zostawili mnie przy niej. Usiadłem na krześle, złapałem jej drobną dłoń. 

- Cześć mała, jestem z ciebie cholernie dumny. Nie poddawaj się, ja też się nie poddam. Nigdy. 

Nigdy