5. 50 razy ...

   Gdy weszłam do domu, poczułam tylko, że wdepnęłam w coś mokrego. Zaczęłam przeklinać pod nosem, sięgnęłam ręką do kontaktu i nacisnęłam włącznik. Mój ojciec leżał na ziemi, miał otwarte oczy i usta. Krew była na całej podłodze, to właśnie w nią wdepnęłam. Całkiem sporo udało mi się zapamiętać, chociaż chwila w której go zobaczyłam, nim zaczęłam krzyczeć, trwała pewnie ledwie parę sekund. Osunęłam się po ścianie, zaczęłam płakać. Ojciec nie zawsze był taki beznadziejny, moje wczesne dzieciństwo wspominam nie najgorzej. Tata się starał, jeździliśmy na wycieczki, w domu też było spokojnie. Wszystko się zmieniło, gdy miałam jakieś 6 lat, jakby cała ta bańka szczęścia pękła. Rodzice kłócili się coraz częściej, głośniej, bardziej. Potem doszło bicie, alkohol. W takim domu dorastałam, kiedy miałam 16 lat moja mama zachorowała. Wzięłam dom na siebie, chodziłam też do szkoły, no i bywałam w szpitalu. Później wracałam i zajmowałam się domem. Ojciec miał już wtedy wywalone na świat. Jednak mimo tego wszystkiego, to był mój tata, nigdy, przenigdy, choćby nie wiem jak była zła na niego, nie życzyłabym mu śmierci, nie takiej.

  Jak burza wpadł do domu Matt, podniósł mnie z ziemi i trzymał w ramionach, a ja, poczułam coś dziwnego, spokój. Wiedziałam, że kiedy on jest teraz obok mnie, nic złego już się nie stanie. 

- Julia, co tu się do cholery stało? - wyszeptał tuląc mnie mocno. - Tobie nic się nie stało? - zaczął mnie oglądać z każdej strony. 

- On już tak leżał jak przyszłam, on umarł... Kto mu to zrobił? - Potrzebowałam odpowiedzi, bo z chęcią zrobiłabym to samo tej osobie.  

- Trzeba zadzwonić na policje, chodź wyjdziemy stąd. -  Objął mnie ramieniem i wyprowadził na taras przed domem. - Usiądź na schodach, żebyś mi nie padła znowu. Ja zadzwonię na policje. 

- Tak - tyle zdołałam powiedzieć i zamiast zrobić to o co mnie prosił, stałam dalej tuląc się do niego. Początkowo był chyba  zdziwiony, stał nieruchomo, biło od niego ciepło i spokój, tego potrzebowałam wiec nie zamierzałam go puszczać. Zaczął gładzić moje plecy, uspokoiłam się bardziej. Nie rozumiałam jak w ciele jednego człowieka, może tkwić jakby dwóch facetów. Potrafił być skończonym dupkiem, a potem kimś kto ma serce.

  
    Rozmawiał z policjantami a ja słuchałam jak bije mu serce, bim bam, bim bam. Gdy skończył, poszliśmy do samochodu. Dał mi wody, puścił jakaś muzykę, nie znałam tego, ale wpadało w ucho, coś gitarowego. Nie mogłam go spytać jaka to kapela, bo właśnie rozmawiał przez telefon. 

- Julia kończy zmianę o 5 wtedy z nią porozmawiam, na razie roznosi piwo, wiec nie mam jak spokojnie zagadać. - Chwila ciszy i niewyraźne słowa, które mówiła kobieta, pewnie Val. - Nie kochanie, nie czekaj na mnie. Ja wrócę, pójdę pobiegać i zjemy śniadanie, ok? - znów ona coś mówiła, żałuje, że nie wiem co. Zwróciłam za to uwagę na słowo "kochanie", z jego ust brzmiało niezwykle przyjemnie. Zaczynałam myśleć, że Val ma szczęście mając go za męża. To sukces, biorąc pod uwagę, że ostatnio jej współczuła. Skończył rozmawiać i wyłączył muzykę, sprytnie, w barze nie jest za cicho zazwyczaj. 

- Dlaczego kłamałeś? - Spytałam, oglądając etykietę na wodzie z każdej strony. 

- A miałem jej powiedzieć, że nie przyjadę, bo twój ojciec leży martwy w domu? - westchnął. 

- Wpakowałam cię w kłopoty, nie chciałam... W ogóle nie powinnam korzystać z twojej pomocy. - Do oczu zaczęły napływać mi łzy. Usłyszałam sygnał nadjeżdżającego radiowozu. Wysiadłam z samochodu, policjanci zaparkowali, podeszli do mnie.  

-  Witamy, pani jest? 

- Julia, wróciłam z pracy do domu i znalazłam tam mojego ojca w kałuży krwi. 

- Porozmawiamy później, teraz może niech pan z nami pójdzie. To pan zawiadomił policje? 

- Tak, Julia jest w kiepskim stanie, zemdlała w pracy, odwiozłem ją i zastaliśmy to. - Poszedł z policjantami do domu, ja stałam przy samochodzie, zaczęło mi się robić niedobrze. Rzygałam jak kot. 

  Po 30 minutach pod moim domem było już kilka samochodów policji. Robili zdjęcia, zadawali pytania. Moje przesłuchanie trwało godzinę, a uprzedzili mnie, że to jeszcze nie koniec. Matt też długo był wypytywany o znajomość ze mną i o inne rzeczy, o których nie miał pojęcia. Nic dziwnego skoro widzieliśmy się trzeci raz w życiu. 

- Spakuj kilka swoich rzeczy, zatrzymasz się u nas. 

- Matt, chyba zwariowałeś, nie ma takiej opcji. Tu jest mój dom. 

- Ocknij się dziewczyno, tam leży twój ojciec, jakiś psychol zadźgał go nożem. 50 razy dźgnął go Jebanym nożem. Nie zostaniesz tu. Spakuj swoje rzeczy, już. - Był stanowczy i ostry, wolałam już nie dyskutować, nie bałam się go. Po prostu nie miałam siły. 

     Poszłam do domu, mój ojciec leżał już w czarnym worku. Zamknęłam oczy i poczułam ciepłe strugi łez spływające mi po policzkach. Schowałam kilka ubrań, przy okazji sprawdziłam czy nic nie zniknęło, może ktoś próbował nas okraść tylko z czego? Nie wiem, ale kto zrozumie dzisiaj ludzi. Facet, którego nie znam właśnie proponuje mi żebym z nim zamieszkała na dokładkę z jego żoną. Cóż popierdoleniem w głowie pasowałam do nich idealnie, skoro planowałam urodzić im dziecko. Wzięłam torbę z ciuchami, poszłam do łazienki po kosmetyki, potem jeszcze po swój notatnik z piosenkami, byłam gotowa. 

- Przepraszam, będę jeszcze dzisiaj potrzebna? - Spytałam policjantkę, która mnie przesłuchiwała. 

- Nie, odezwiemy się, proszę jechać i odpocząć. - uśmiechnęła się ciepło do mnie. Ja po prostu poszłam do samochodu. 

- Matt twoja żona może nie być zadowolona, że przyjeżdżasz ze mną, powinieneś jej powiedzieć wcześniej jakie masz plany.

- Rozmawiałem z nią, gdy się pakowałaś, będzie czekać na nas w domu. Jak się czujesz? 

- Nie wiem, nie chcę być problemem Matt. 

- Nie jesteś. Pomożemy ci, ja i tak już jestem w to udupiony, skoro jestem świadkiem. 

- Przepraszam... 

- Daj spokój, ok? - Przyspieszył, co odebrałam jako ostrzeżenie do nie ciągnięcia tej rozmowy. Za 20 minut byliśmy pod jego domem.

  Wzięłam swoje rzeczy i chciałam uciec jak najdalej. Czułam, że gdy teraz przekroczę próg tego domu, już nigdy się od nich nie uwolnię. Przecież sama tego chciałam, potrzebowałam ich. Dlaczego teraz mam wątpliwości? Bez kasy nie będę miała szansy pomoc mamie, bez dziecka nie będzie pieniędzy, jebane koło się zamyka.  

- Jesteście już, Julia, tak mi przykro... - Val przytuliła mnie. Wiedziała? Matt z nią rozmawiał, więc może jej powiedział, żeby szybciej się zgodziła na przyjęcie mnie. - Przygotowałam ci miejsce w pokoju gościnnym na dole. Mam nadzieje, że ci się spodoba. 

- Idź odpocznij, chcesz coś na sen? - Spytał mnie Matt, wyciągając wiklinowy koszyk z lekarstwami.

- Wieczny? - spytałam miętoląc w dłoniach uchwyt od torby. 

- Zrobię ci herbatę. W pokoju masz łazienkę, naszykowałam ci też świeże ręczniki.

- Nie trzeba było, ale dziękuje. Jutro zadzwonię do mojego przyjaciela i zatrzymam się u niego. Nie będę wam siedziała na głowie. - Byłam przytłoczona całym tym dobrem jakie nagle na mnie spłynęło, nie jestem przyzwyczajona. 

- Idź odpocząć, to był ciężki dzień, jutro porozmawiamy -  po tych słowach Matt wziął piwo z lodówki, otworzył je i wypił polowe, imponujące. 

   Poszłam do sypialni. Była pokaźna, mieściło się duże podwójne łóżko, fotel pod oknem, spora komoda, a nadal było sporo przestrzeni dookoła. Ściany były kremowe, pościel ciemno brązowa, łóżko tak bardzo zapraszało mnie do siebie, jednak najpierw postanowiłam wziąć prysznic. Łazienka była mniejsza, jednak mieściła wszystko co potrzebne. Wzięłam żel do mycia, piżamę i poszłam się umyć. To było zbawienne dla mnie, wraz z woda do ścieków spływał mój strach, stres, ból.  Nadal nie wiedziałam nic poza tym, że ktoś dźgnął go 50 razy. 

  Nie mogłam zasnąć, łaziłam po pokoju, nie umiałam sobie znaleźć miejsca. Czułam jak zaczyna mi się znów robić niedobrze. Stres dawał się we znaki, rzygając do toalety, myślałam jak przeżyje początki ciąży i wymioty codziennie przez pierwsze tygodnie. Jak w ogóle teraz miałam zacząć z nimi o tym rozmawiać? Życie zaczynało mi się coraz bardziej walić, a ja miałam coraz mniej siły, żeby je pozbierać. Wyszłam z pokoju, chciałam się czegoś napić, Val w końcu nie dotarła z tą herbata. Nie mam do niej pretensji,na nią też to wszystko spadło jak grom z jasnego nieba. Długo szukałam włącznika do światła, a gdy w kuchni zrobiło się jasno, mi było ciemno przed oczami, ze strachu. Matt siedział przy długim ciemno drewnianym stole w kuchni. 

- Co noc tak przesiadujesz w kuchni strasząc innych? - Spytałam starając uspokoić moje walące serce. 

- Tylko w pierwsze czwartki miesiąca, omijając święta, oraz dni z pełnią księżyca. - dopił swoje kolejne jak mniemam piwo, odłożył butelkę na stół.

- Znów postanowiłeś być gburem? - Rozejrzałam się po kuchni - nie wiem gdzie są szklanki a chciałam trochę wody. 

- Nie jestem gburem, tylko coś mnie męczy - wstał i podał mi szklankę. - I tak byś nie dosięgnęła, mała. - uśmiechnął się, a ja zauważyłam coś, co wcześniej gdzieś mi umknęło, miał dołeczki, które były rozbrajające. 

- Ja stałam za rozumem, jak wzrost rozdawali, ale widzie, ze ty spóźniłeś się w obie kolejki.

- Wracasz do formy, pojazdy w twoim wykonaniu zawsze są dobitne. Jednak przyznaj sama, kurdupel z ciebie. - Zaśmiał się pod nosem. 

- Piwo dodało ci odwagi? Nie drwij sobie ze mnie. Nie mam dzisiaj na to ochoty. Dobranoc. - Wzięłam szklankę i wracałam skąd przyszłam. Jednak wróciło to mnie to co powiedział Matt "coś mnie męczy" może to jest to samo, co męczyło mnie. Wróciłam do niego.

- Zapomniałaś kopnąć mnie w kostkę, za karę? - Umiech z dołeczkami... przepadłam, wykleje mu je plasteliną, nie może ich mieć, bo będę ulegać jego urokowi. 

- Co cie właściwie męczy? 

- Oj to nic takiego, idź spać. 

- Powiedz - nalegałam, usiadłam też naprzeciw niego.

- Skąd Val wiedziała? - W tym momencie, przez całe moje ciało przeszedł jakiś prąd. 

- Myślałam, że... powiedziałeś jej co się stało, gdy rozmawialiście przez telefon. 

- Właśnie nie, mówiłem jej tylko, że twój ojciec się awanturuje, bo był na chlaniu z kolegami. Ale jej reakcja, była dziwna. - Parsknęłam śmiechem - co cię tak bawi?

- Mój tata i koledzy, wychodzenie z domu - prawie popłakałam się ze śmiechu. 

- Cały ten stres źle na ciebie wpływa wiesz?

- Tak wiem, ej skoro już i tak nie śpimy, powiedz mi coś o sobie, powinniśmy się poznać. Możemy mieć niedługo wiele wspólnego.

- Chcesz rozmawiać teraz, po tym wszystkim co się dzisiaj stało?

- Jeśli nie chcesz, żebym rwała sobie włosy z głowy, siedząc sama w pokoju, to lepiej rozmawiajmy.

- Więc co chcesz wiedzieć?

- Opowiedz mi coś o sobie... - położyłam ręce na stole, na nich głowę i czekałam na opowieści o facecie, który z dupka, stał się całkiem miłym gościem....

4. Krzyk

     Moja żona wróciła wściekła do domu, co oznaczało tylko jedno, kolejna porcje kłopotów. Cóż i tak byłem w czarnej dupie, wiec teoretycznie kolejne problemy nie powinny mi robić różnicy, jednak miałem tego zwyczajnie dość. Zrobiłbym wszystko żeby tylko było lepiej. Wziąłem sprawy w swoje ręce, spotkałem się z nią, rozmawiałem, nie zrobiłem tylko jednego, cholera nie przeprosiłem jej. Może o to chodzi tej małej. Tylko, że teraz nie wiele mogłem zrobić, muszę poczekać na jej ruch, nie mogę jej przytłaczać.

- Mówiłeś, że z nią rozmawiałeś i co? Spotkałam ja dzisiaj, mówiła, że wcale nie doszliście do porozumienia. W ogóle ci nie zależy! - W ten właśnie sposób przywitała mnie Val. 

- Powiedziałem wyraźnie, że z nią rozmawiałem, co wcale nie musi oznaczać, że się dogadaliśmy, prawda? Wiec nie krzycz na mnie i nie wkurwiaj się. Ona wróci, jestem tego pewien. 

- Wywaliła mnie ze szpitala... - Nalała sobie wody do szklanki napiła się, powiedziała, to tak jakby czuła się wręcz urażona zachowaniem Julii

- Co ty robiłaś w szpitalu? - Byłem w szoku, po jaka cholerę tam pojechała. - Wcale się nie dziwie, że cie wyprosiła. Uważasz, że to było mądre? To jest jej cały świat teraz, a ty pojawiasz się jeszcze tam i to bez zapowiedzi. Przecież jej matka nas nie zna. Sprawa dotyczy nas i Julii, jej mama nie jest nam do niczego potrzebna.

- Nie potrzebuje twoich kazań, będę na górze, gdybyś jednak chciał ze mną normalnie porozmawiać.

- Rozmawiamy normalnie a to, że moje słowa do ciebie nie docierają, wybacz ale nie mój problem. - Wsunąłem słuchawki na uszy i grałem dalej. Zabijanie innych graczy działało zbawiennie, w przeciwnym razie musiałbym chyba zabić kogoś na prawdę.

   Grałem tak do wieczora, Val spotkała się ze swoja siostra, w naszym domu, ale i tak miałem święty spokój. Poszedłem do kuchni, żeby się czegoś napić.

- Nie zaangażuje się w to, było minęło, ty też lepiej do tego nie wracaj - powiedziała Michelle, nie wiedziałem o co chodzi, dlatego poczekałem chwile za ściana, by dowiedzieć się więcej.

- Jestem zbyt blisko, żeby się teraz wycofać, za długo na to wszystko czekałam. Poradzę sobie bez ciebie.

- Wpakujesz się tylko w kłopoty, pomyśl, masz wszystko czego chciałaś, Matt jest twój, jesteście szczęśliwi, macie dom, pieniądze, przyjaciół. To co chcesz zrobić da ci tylko chwilowa satysfakcję, a potem będzie gryzło do końca życia.

- Całe dotychczasowe życie na to czekałam.

- Ne rozumiem cię, nie zaryzykuje dla ciebie. Nie chce stracić niczego co mam, jestem szczęśliwa i wiem, że ty też jesteś, tylko ciągle żyjesz przeszłością. A powinnaś spojrzeć co masz już teraz. Nie bądź zachłanna.

- Cześć dziewczyny - odezwałem się w końcu, bo głupio byłoby tak wejść bez ostrzeżenia, że się zbliżam. Z tej rozmowy nie wyciągnąłem nic. Wziąłem red bulla, Val siedziała przy stole, pocałowałem ją bo miałem ochotę. -  Dalej się na mnie złościsz? - Kucnąłem obok niej, żeby lepiej widzieć jej reakcje, złapałem ją za rękę.

- Kocham cie - powiedziała i uśmiechnęła się do mnie, pogłaskała po policzku. Złapałem jej dłoń, która spoczywała na mojej twarzy i pocałowałem w obie.

-  Dasz się zaprosić na przeprosinową kolacje?

- Za godzinę będę gotowa - teraz ona mnie pocałowała. Wiec było już całkiem dobrze.

    Nasz wieczór był wspaniały. Val wygadała jak zawsze nieziemsko, miała idealna figurę, niezłe cycki, a jej nogi w szpilkach, cudo. Nie wspominając o jej tyłeczku, z którego najchętniej nie zabierałbym rak. Nasze wyjście na kolacje skończyło się seksem, co w tej chwili dało mi podwójne szczęście, po pierwsze było miedzy nami już dużo lepiej, po drugie zaspokoiłem swoje i jej potrzeby. Romantyczny nastrój przerwał nam mój telefon, spojrzałem na wyświetlacz, nieznany numer. Miałem przeczucie, że to Julia

- Nie odbieraj, dzisiaj jesteś już tylko mój.

- Kotku muszę, zaraz do ciebie wracam - pocałowałem ja, odebrałem i wyszedłem z łóżka

- Matt Sanders, słucham.

- Nie dzwonię za późno? - Julia miała ten sam ton co podczas wizyty w moim domu. Szkoda, myślałem, ze jeszcze mi da wycisk słowny.

- Nie, nie, z reguły nie chodzę spać przed północą. - sam nie wiem po co jej to powiedziałem, trudno, będzie wiedzieć o mnie więcej.

- Przemyślałam sprawę płyty, chciałbym ci ja oddać.

- Jeśli ci na niej tak bardzo zależy to możesz ja zatrzymać i pieniądze też. - Musiałem jej trochę odgryźć, na wspomnienie jej wściekłej twarzy, na mojej malował się uśmiech. Ale nie kipiący, raczej taki "o matko jaka słodka". Na chwile się zaciąłem zastanawiając się dokąd zmierzają moje myśli.

- Płyta będzie do odebrania w barze. Ale nie musisz jej odbierać dzisiaj.

- Ciesze się, że chociaż jedna sprawę mogliśmy sobie wyjaśnić. A co z twoja oferta?
- To nie jest rozmowa na telefon.  - Ucięła krótko.

- Będę u ciebie za 30 minut. - Rozłączyłem się nie dając jej sprzeciwić, miałem swoją szansę. Poszedłem się ubrać, moje ciuchy były w sypialni wraz z nimi Val.

- Ej, nie ubieraj się, wracaj tu do mnie - klęczała na łóżku i rozpinała mi spodnie, miałem ochotę na kolejny numerek. Który facet by nie miał, ale teraz nie było na to czasu.

- Dzwoniła Julia, chce teraz pogadać, pojadę do niej. - Zabrałem jej dłonie z mojego tyłka.

- Jest już prawie północ, jutro z nią porozmawiamy. - Znów jej dłonie dotykały mojej pupy.

- Kochanie, nie będę ryzykował tym, że jutro znów jej się odwidzi. Będę najszybciej jak się da. - Pocałowałem ja, zapiąłem spodnie i wkładając koszulkę zbiegałem ze schodów. Wziąłem kluczyki do samochodu i zaraz jechałem do baru, w którym pracuje Julia.

   Wszystko dziś wyglądało inaczej, przy stolikach siedzieli niemal sami faceci, było głośno. Była Julia i jakaś inna dziewczyna, biegały z pełnymi i pustymi kuflami, odpędzały od siebie łapy facetów. Upadlające miejsce. Wczoraj było tu zupełnie inaczej, ludzie zachowywali się spokojniej, słuchali muzyki, rozmawiali, uczestniczyli w zbiórce pieniędzy.  To co dzisiaj zobaczyłem sprawiło, że dostałem w pysk chyba mocniej niż od mojej żony. Ta dziewczyna serio robiła wszystko, żeby jakoś poradzić sobie z życiem, które rzucało jej kłody pod nogi. A ja potraktowałem ją, brak mi słów do samego siebie. Wszedłem bardziej do środka, rozejrzałem się, nie było tego jej przydupasa, może dzisiaj nie śpiewa i dobrze, nie będzie się wpierdalał. Usiadłem przy barze, czekałem.

- Zaczeka pan chwile? - spytała mnie barmanka

- Czekam na Julię.

- Mamy straszny zapieprz, kończy zmianę o 5 rano. - Wzięła na tace 3 piwa i poszła z nimi do stolika. Wróciła Julia i wstawiała kufle do zmywarki.

- Przyjechałem po płytę - powiedziałem, bo mnie nie zauważyła, za to się wystraszyła. Jeden z kufli wypadł jej z ręki i roztrzaskał się na drewnianej podłodze.

- Zaraz ci ją dam. - Sprzątała szybko kawałki szkła, wstała z podłogi i dala wystające kosmyki włosów za uszy. Dzisiaj wyglądała inaczej. Miała szorty i biały top na ramiączkach, długie blond włosy związane wysoko na głowie w kucyk. Przy skroniach wystawały jej krótsze włosy, które starała się ukryć za uchem. Nie miała makijażu, widać było zmęczone oczy, nie mogłem oderwać od niej wzroku. Julia zniknęła na zapleczu, a ja wróciłem na ziemię.  Przyszła po chwili z płyta.

- Jest twoja, dziękuje, że to zrobiłeś. Nadal uważam, że zachowałeś się jak dupek tydzień temu. Ale wczoraj trochę uratowałeś swój wizerunek. Tylko nie myśl, że można mnie kupić.

- Z całym szacunkiem, ale to ty się wyceniłaś, dosłownie. Ale jestem jak najbardziej zainteresowany kupnem.

- Nie mogę teraz rozmawiać, jestem w pracy, a piwo samo się nie naleje.

- Ja rozumiem, będę tu czekał. Macie wodę? - zaraz dostałem szklankę wody i obserwowałem ludzi w barze.

   Dziwne towarzystwo. Jeśli serio Julia miałaby nosić dziecko moje i Val, nie ma mowy żeby tu pracowała. Tak to jest coś o czym tez musimy porozmawiać. Zastanawiałem się czy nie trzeba spisać umowy, tak by było bezpiecznej dla nas. Skoro dalibyśmy jej tyle kasy, to mamy prawo jej czegoś zakazać, praca tutaj była numerem jeden na liście zakazów. Ile szczęścia miała moja żona, że nigdy nie musiała harować w takim miejscu, Spełniała się jako aktorka, nie miała może na koncie oskara, ale i tak byłem z niej dumny. Zawsze wszystko jej łatwo przychodziło. Ma bogatych rodziców, żyła w stabilnej, kochającej się rodzinie. Nie żebym ja miał gorzej, moi rodzice są fantastyczni, tylko nim to zrozumiałem napsułem im sporo krwi. Nigdy nie byłem grzecznym chłopcem, zawsze mnie było pełno, a najwięcej tam, gdzie można było wpaść w kłopoty. Gdy dorosłem nie było lepiej. Zaśmiałem się pod nosem do samego siebie na wspomnienie starych czasów. Teraz wszystko było inaczej, znałem swoja wartości i znam wartość jaka maja dla mnie najbliżsi. To dla nich się staram. julia wracała z kuflami za bar, bardzo zbladła. Zwolniła, podparła się krzesła,to jednak nic nie dało i za chwile leżała już na ziemi, dookoła było potłuczone szkło. Zerwałem się ze stołka barowego, na którym siedziałem i podbiegiem do niej.

- Niech ktoś przyniesie mokry ręcznik - powiedziałem i cuciłem ją.

- Zabierz ja na zaplecze, tam jest kanapa - powiedziała jej koleżanka i tak zrobiłem, wziąłem ja, odłożyłem na kanapie i przykładałem ręcznik.

- Hej Julia, no już, wracaj tu do nas - poklepałem delikatnie jej policzek, miała bardzo delikatną skórę. Otworzyła oczy, ulżyło mi bo nie chciałem żeby kopnęła w kalendarz na moich oczach.

- Co się stało? - usiadła powoli na kanapie i rozejrzała się.

- Zemdlałaś niosąc szklanki do baru, jak się teraz czujesz? - Usiadłem obok niej.

- Dziwnie, kręci mi się jeszcze w głowie.

- Może powinnaś pojechać do szpitala, zawiozę cię.

- Jestem w szpitalu codziennie, nic mi nie jest serio. Muszę wracać do pracy.

- Wracasz do domu, nie przydasz mi się tu dzisiaj, nie w takim stanie. Jedź do domu odpocznij. Ja już znalazłam zastępstwo za ciebie. Serio, zajedziesz się dziewczyno. - powiedziała ta z baru.

- Zbieraj się odwiozę cię - wtrąciłem gdy jej koleżanka skończyła mówić.

- Poradzę sobie, wracaj do domu.

- Padłaś jak mucha, przestań się chociaż raz upierać, że dasz sobie rade z całym światem daj sobie pomóc. Raz sama się o to prosisz, a potem nie chcesz niczego przyjąć. - Powiedziałem ostrzej, poskutkowało.

- Wezmę tylko torebkę - wstała i poszła do swojej szafki. Poszliśmy do mojego samochodu, otworzyłem jej drzwi, normalnie tego nie robię. Każdy sam umie sobie otwierać drzwi, ale miałem potrzebę zadbania o nią jak najlepiej.

- Więc gdzie cie podwieźć? - spytałem zapoznając pasy.

- Mieszkam na Allington St. - Powiedziała cicho i wcale się jej nie dziwie, to zapuszczona dzielnica. Chyba kolejny raz poczułem, że dostałem po mordzie. Przyszła do nas żeby naprawić swoje życie, poświęcić się a ja się dobrze bawiłem. Julia w tym czasie walczyła o życie, swoje i matki. No idiota ze mnie...

   Ruszyliśmy do jej domu, nocą po Huntington Beach jedzie się bardzo przyjemnie, nie ma korków, jakiś ciul nie zastawia drogi, kierowcy używają kierunkowskazów, co za dnia jest rzadkością. Nie rozmawialiśmy, zerknąłem na nią, miała zamknięte oczy. Była taka spokojna... coraz częściej łapałem się na tym, że myślałem o niej za dużo, za bardzo jak o kimś ważnym. Pierdolone wyrzuty sumienia, nie dadzą mi teraz żyć, będę się tak już nad nią rozczulał ciągle? Westchnąłem, spojrzałem na nią raz jeszcze.

- Julia, jesteśmy na miejscu.

- Mhm ... - otworzyła oczy i rozpięła pas. - Będę mogła przyjść jutro i porozmawiać z wami?

- Będziemy czekać, przepraszam, że tak się zachowałem...

- Było minęło, lecę, powinieneś już dawno być w domu, twoja żona nie będzie zadowolona.

- Wie gdzie pojechałem, do kogo i że wrócę gdy coś załatwię, jutro, tak?

- Będę, obiecuje... - wysiadła, poszła do domu, już miałem przekręcić kluczyk w stacyjce, gdy usłyszałem jej krzyk.

3. Wsadź sobie to głęboko.

              Stanęłam na scenie, a moje nogi zrobiły się jak z waty. Rozpoznałam go po dość oryginalnej fryzurze jaka nosił na głowie. Miałam nadzieje, ze się nie odwróci, nie spojrzy na mnie, a ja nie będę chciała uciec jak najdalej. Czułam się już dość upodlona przez niego, nie potrzebowałam więcej. Tym bardziej nie dzisiaj, to był dla mnie ważny dzień. James zorganizował koncert charytatywny, zbieraliśmy na leczenie mojej mamy, licytowaliśmy stare winylowe płyty, inni mogli przynosić garażowe rupiecie. Biznes się kręcił, a w słojach z każda minuta przybywało pieniędzy. Ten facet zabiera mi pewność siebie, wiec w tej chwili czułam się jak małe dziecko, które pierwszy raz w życiu stoi na scenie w przedszkolu i ze strachu zaraz się posika w majtki, taki wstyd. Mój przyjaciel szturchnął mnie i dopiero wtedy wróciłam myślami do znajomego otoczenia.

- Co się dzieje? Zrobiłaś się bardzo blada. -powiedział Jake szeptem, nie powinnam być jednak blada, ze stresu aż piekły mnie policzki, jakby plunęły.

- Jest dobrze zaczynaj.

                  Gdy Jake zaczął grac na gitarze, ja coraz mocniej ściskałam mikrofon, wtedy się odwrócił. Nic dziwnego, gdy zaczynaliśmy piosenkę w barze cichły rozmowy, a uwaga skupiała się na nas, czy innych artystach których dzisiaj poznałam. Patrzyliśmy na siebie dłuższa chwile, pomyślałam sobie "dasz rade kobieto, radzisz sobie z gorszymi rzeczami niż samiec w kiepskiej fryzurze". Zamknęłam oczy i wszystko stało się klarowne, przed oczami miałam swoja mamę, robię to dla niej, nic mnie nie powstrzyma. Gdy ja uratuje, moje życie się zmieni, nasze życie. Uciekniemy daleko, a tam już się ułoży. Płytkie jest moje myślenie, po tym całym szambie jakie wylało na mnie życie, ja jeszcze wierze, ze mogę pachnieć jak najdroższe perfumy. Piosenka Bird'y "People Help the People" pochłonęła mnie cała, swoja droga, może ten neandertalczyk coś z niej wyciągnie, jakieś wnioski, chociaż nadal powątpiewam w jego pełny rozwój intelektualny. Bo po spotkaniu z nim doszłam do wniosku, ze zatrzymał się gdzieś w okresie 16go roku życia. A to dość kiepski wynik, jak na dojrzałego mężczyznę. O tym, że zaśpiewałam już cała piosenkę poinformowali mnie ludzie, którzy zaczęli klaskać, wtedy otworzyłam oczy. Nie było go przy barze, chyba nic nie zrozumiał. Napiłam się wody, zaszłam ze sceny, poszłam za bar pomoc trochę przy rozlewaniu piwa. Podszedł do mnie facet, który wcześniej siedział obok Matta.

- Piwo ciemne czy jasne? - spytałam, sięgając po szklankę.

- Korona może być, jesteś Julia prawda?

- Tak, a ty jesteś moim fanem, prześladowca, czy starszym bratem o którym nie wiedziałam aż do tej pory? - otworzyłam mu butelkę zimnego piwa i podsunęłam mu ją do dłoni. Miał taka nietypowa dłoń, smukłą, nadal męska ale długie palce sprawiły, że pomyślałam od razu jak ładnie muszą wyglądać na klawiszach pianina. Spojrzałam na niego, orientując się, że i on patrzy na mnie, lekko zdziwiony.

- Tak wiec, wracając do naszej rozmowy, jestem Brian i wiem, że mój przyjaciel jest kutasem, ale zyskuje przy bliższym poznaniu.

- A co on rozumie przez bliższe poznanie, ssanie jego małego fiuta? - Wkurzyłam się i wcale nie zamierzałam tego ukrywać - Posłuchaj mnie Brian, mieli swoja szanse, jak nie oni, to znajda się następni. Ja nie pozwalam sobie na takie traktowanie, mam zbyt wiele do stracenia. A jeśli on rzeczywiście jest taki och i ach tylko trzeba go poznać, to nie rozumiem po jaka cholerę wysyła adwokata. Jeśli go tu nie ma, to nie ma mi również nic do powiedzenia. - Zajęłam się drugim klientem, jednak pan długie palce nie odpuszczał.

- On jest zajęty czymś innym, przyjdzie tu. A ja przyszedłem tutaj sam z siebie, nie prosił mnie o nic.

- Gówno prawda - na tym skończyła się nasza rozmowa. Wycierałam kufle i ustawiałam je na półce.

- Panie i panowie, na koncie mamy już ponad 10 tysięcy ... - Ashton mówił dalej jednak ja nie słyszałam dokładnie, echem w mojej głowie odbiły się słowa "10 tysięcy". Jak to możliwe, przed chwila nie miałam nawet trzech tysięcy. Wyszłam zza baru i poszłam do stołu za którym stał mój znajomy.

- Jakie 10 tysięcy? - spytałam go cicho

- No jeden koleś wziął płytę i zapłacił za nią ponad 7 kawałków, czaisz?

- Nie - wiedziałam kto ja kupił, rozejrzałam się. Wrócił do baru, gadał ze swoja przyzwoitką. Podeszłam tak nabuzowana, że niewiele brakowało żebym po prostu eksplodowała.

- O jesteś, mówiłem ci, że wróci żeby pogadać.

- Ty się nie odzywaj - spojrzałam wściekła na Briana, a potem na Matta, zabrałam mu płytę. Tak wiem, zachowuje się jak dziecko, ale ten facet na prawdę działa mi na nerwy.

- Pieniądze zwrócę jak tylko przelew zostanie zaksięgowany na moim koncie. A teraz wypad stąd.

- Po pierwsze to dzień dobry, po drugie zapłaciłem za to wiec mi to oddaj - nie zamierzałam mu tego oddawać, sam sobie wziął. - A po trzecie, wpadłem tutaj żeby pogadać.

- Po pierwsze nie interesuje mnie to, po drugie wynocha, a po trzecie swoje pieniądze, możesz sobie wsadzić w dupę.

- Robię to codziennie, już mi się znudziło, tak samo jak głupie dyskusje z tobą, wiec pogadamy poważnie.

- Nie będę z tobą o niczym rozmawiać. Temat skończył się tydzień temu, gdy wykpiłeś mój problem. Drwiłeś z choroby mojej mamy, najważniejszej osoby w moim życiu. Kobiety, która walczy codziennie z bólem, o którym nie masz pojęcia. - Musiałam skończyć mój wylew żalów, bo w moim gardle ugrzęzła już przysłowiowa kluska, czułam jak dusi mnie i sprawia, że nie mogę złapać tchu.

- Chcę to naprawić. Daj mi szanse, możemy się jeszcze dogadać - mówił łagodnie - opłaci się nam wszystkim, tylko nie przekreślaj mnie proszę.

- Nie wierze w żadne twoje słowo -znów zabrałam mu płytę. Dziecko ze mnie, ale nie umiałam się powstrzymać. - Pieniądze odeślę gdy tylko zostaną zaksięgowane na koncie. A teraz zabieraj dupę w troki i zjeżdżaj stad.

- Jesteś uparta jak osioł, ale wiem, że jeszcze wrócisz. Ułatwię ci to, masz mój numer, zadzwoń jak wszystko przemyślisz. - Wepchnął mi do rak serwetkę z numerem, spadła na podłogę bo nie zamierzałam jej brać. Westchnął i podniósł ją i położył na barze.

- Julia czy oni ci się naprzykrzają? - Spytał Jake obejmując mnie. Serio? W sama porę przyjacielu. Mogłeś poczekać, aż wyjdą. Matt zmierzył go wzrokiem z wyższością. Może jeszcze nasikaj mu na buty, pieprzony samczy pacanie. Uśmiechnęłam się na tę myśl, on mógłby to zrobić, byle tylko pokazać wyższość.

- Chodź Shadows, nic tu po nas – Brian pociągnął przyjaciela za ramię.

            Zaraz nie było po nich śladu, oprócz tej cholernej serwetki na barze. Chciałam ja wyrzucić, ale wtedy uderzyła mnie myśl, że on m trochę racji. Są moja szansą, bo od tygodnia nikt inny nie odpowiedział na moja ofertę, mimo zmniejszonej kwoty. Schowałam ją sobie do małej, czarnej torebki. Noc ciągnęła się dalej, śpiewałam w chórkach, duetach lub solo. Do samego rana nie schodziłam ze sceny. Wyżyłam się i zeszło ze mnie ciśnienie, wściekłość i nienawiść do świata, który mi się sprzeciwia. Jake nalegał żebym odpoczęła, ja chciałam jechać od razu do mamy, pochwalić się tym, że zebraliśmy pieniądze.
- Jake, to nie jest droga do szpitala, proszę cię. - Oczy miałam na zapałkach, buzia mi się nie zamykała od ciągłego zerwania. Potrzebowałam odpoczynku, ale nie mogłam sobie na niego jeszcze pozwolić.

- Pojedziesz do mnie, weźmiesz prysznic, zdrzemniesz się i odwiozę cię do mamy. I nie dyskutuj, sam jestem zmęczony i potrzebuje chociaż godzinnej drzemki.

Nie dyskutowałam już. Rzeczywiście prysznic i świeże ubranie było zbawienne po całej nocy w zadymionym barze. Położyliśmy się razem do łóżka, nigdy nas do siebie nie ciągnęło, więc nie obawiałam się, że zaraz będę bez majtek.

- Jake? - Spytałam sennie

- Hm? - Odpowiedział również balansując między snem a rzeczywistością.

- Mogę się przytulić?

- Chodź mała – wyciągnął w moja stronę swoje ramie, zapraszając mnie bliżej. Ułożyłam głowę na jego klatce piersiowej, objęłam go. On otoczył mnie swoim ramieniem, poczułam się lepiej, czasem brakowało mi okazywania uczuć. Miałam inne rzeczy na głowie, niż uganianie się za facetami. Jednak prawa była taka, że byłam niebywale samotna, przez to słaba. Ale nie mogłam tego okazywać, dlatego otoczyłam się potężną skorupą, której nikt nie mógł zniszczyć. Nikt nie mógł wiedzieć, że jestem słaba.

    Kiedy się obudziłam czekało na mnie śniadanie, mój przyjaciel z robił dla mnie kanapki.

- Uśmiech z keczupu, żebyś miała miły dzień – był z siebie wyraźnie dumny. A ja nie miałam serca przypominać mu, że nie mam 5 lat i takie coś jest słabe.

- Dziękuje – napiłam się ciepłej herbaty, zjadłam to co dla mnie przygotował. - Zawieziesz mnie do mamy, tak jak obiecałeś, prawda?

- Oczywiście, chcesz wpaść po coś do domu?

- Nie mam ochoty patrzeć na mojego ojca teraz. Pojedziemy od razu do szpitala. Potem możesz wrócić do swoich spraw, ja sobie poradzę.

- Serio oddasz tą kasę ? - Spytał biorąc kluczyki do auta, ja swoja torebkę.

- Potrzebuje pieniędzy, ale nie czyjejś łaski... Nie chcę żeby czuł satysfakcje, że jednak potrzebuje jego portfela.

- A skąd wiesz, że tak myśli?

- Bo to kutas? - Zapięłam pasy, on już nic nie powiedział. Dał mi tylko buziaka w policzek na pożegnanie, gdy dojechaliśmy do szpitala.

       Weszłam do środka, pojechałam na drugie piętro, sala 12, żaluzje były odsłonięte, na sali oprócz mojej mamy był ktoś jeszcze, weszłam do środka. Moja mama uspokoiła się widząc mnie, wcześniej była zdenerwowana, jakby przestraszona. Ostatnio słabiej kontaktowała, wizyta Val nie była dla niej więc niczym przyjemnym, nie znała jej.

- Przepraszam, ale co pani tu robi? - Spytałam szczerze zdziwiona wizytą

- Och Julia, przepraszam, powinnam była się zapytać. Bardzo chciałam poznać twoją mamę. Dla niej chcesz zrobić to wszystko. - Uśmiechnęła się do mnie, nie rozumiałam dlaczego się uśmiecha. - Matt mówił mi, że rozmawialiście, ciesze się, że będziesz mogła nam pomóc a my pomożemy tobie.

- Ja nie doszłam do porozumienia z pani mężem... a teraz przepraszam, ale moja mama jest słaba i nie powinna się denerwować. - Otworzyłam drzwi do sali – Do widzenia.

- Julia... myślałam, że będziemy mogli ci pomóc, porozmawiajmy jeszcze.

- Do widzenia. - Powiedziałam ostrzej, Val wstała i wyszła z sali. Zamknęłam za nią drzwi.

- Córeczko, co cie łączy z nią? - Spytała nadal poddenerwowana.

- Nic, nie denerwuj się mamo – pogłaskałam jej policzek.

- Uważaj na nią, proszę, uważaj.

- No już, proszę, nie myśl o niej, to nic ważnego. - Uśmiechnęłam się ciepło do niej, mimo choroby nadal się o mnie troszczyła.

             Opowiedziałam jej o tym co robiłam tej nocy, że zbieraliśmy dla niej pieniądze. Była dumna, ciągle to powtarzała, na przemian z proszeniem mnie, żebym pomyślała w końcu o sobie. Jeszcze nie teraz mamusiu.

2. Ktoś tu jest dupkiem

    Dzień był jak każdy inny, wolne od trasy spędzałem w domu. Siedzieliśmy przy obiedzie, aż wypadł mi widelec z ręki...

- Słucham? - Spytałem, nie wierząc w słowa własnej żony, dziewczyny, którą znałem od zawsze.

- No skoro nam się nie udaje, to możemy spróbować w ten sposób. Pomyśl tylko, my zyskamy i ta osoba zyska.

- To jest popierdolone, czy ty siebie słyszysz? Mamy zapłodnić jakąś dziewczynę, która nie ma z nami nic wspólnego, poczekać aż urodzi nam dziecko, zapłacić jej i zapomnieć o całej sprawie, ciesząc się małym bobo? - Zacisnąłem szczękę tak mocno, że poczułem ból.

- Staramy się od ślubu i co? Nic. Wiem, że jesteśmy zdrowi i możemy próbować, ciągle próbować. Ale ja chcę mieć pewność, wiesz jak to boli, gdy za każdym razem, test jest negatywny? - Spuściła głowę

- Wiem, ja też w tym uczestniczę i dobrze wiesz, że chcę dziecka. - Odłożyłem sztućce, nie przełknę ani kęsa więcej po takich rewelacjach, a to był dopiero początek.

- Za godzinę przyjdzie dziewczyna na spotkanie. - Powiedziała niepewnie. Nie wytrzymałem, walnąłem z pieści w stół, aż podskoczyła na krześle. - Kochanie...

- Nie mów tak do mnie, dlaczego kolejny raz stawiasz mnie przed, jebanym, faktem dokonanym? Tak się do cholery nie robi, to nie jest błahostka, tu chodzi o dziecko. Bawisz się mną, tą dziewczyną i cholera wie kim jeszcze.

- Tylko porozmawiamy, wcale nie musimy jej brać, Matt... proszę – jej głos był cichy, zbyt cichy. Kurwa, znów ją wystraszyłem, a obiecałem panować nad sobą. Oddychaj Matt... to tylko spotkanie, pomyślałem.

- Tylko rozmowa, nic jej nie obiecamy... powiemy, że zadzwonimy i niech wraca skąd przyszła.

- Dobrze – Val wstała od stołu i sprzątała po obiedzie, podeszła do mnie, chciała zabrać mój talerz, to moja szansa. Wziąłem ją na kolana i przytuliłem.

- Przepraszam, po prostu zwalasz mi na głowę za dużo informacji. Sam fakt, że miałbym zostać ojcem jest dość wytrącający z równowagi. A jak jeszcze dziecko miałaby urodzić obca dziewczyna? Chcesz żebym osiwiał?

- Nie osiwiejesz – pogłaskała mnie po policzku, lubiłem to. - Tylko rozmowa, zobaczymy co sobą reprezentuje, po co jej pieniądze i kim w ogóle jest. Teraz posprzątam, nie chcemy przecież zrobić złego wrażenia.

- Jeśli nie chcesz robić złego wrażenia, to mnie nie powinno być przy tej rozmowie. - Dostałem w ramie, dobra, to jest nie najgorszy znak, moja żona wraca do siebie. Stać ją na żarciki. Puściłem ją i wróciła do swoich czynności, ja poszedłem do studia, to było jedyne miejsce, które mogło mnie w tej chwili uspokoić. Gates nagrał kilka nowych rzeczy, słuchałem tego i przeglądałem mój notatnik, dopracowywałem teksty.

Nawet nie wiem kiedy minął ten czas i zeszła do mnie Val

- Kochanie Julia już przyszła, proszę chodź do nas. -Powiedziała spokojnie i wyciągnęła do mnie rękę.

- Zostawiłaś ją samą w salonie? -Spytałem trochę zdenerwowany, nie powinna tak robić, nie znamy tej dziewczyny. Złapałem ją za rękę i ruszyliśmy do salonu. Julia podniosła głowę i spojrzała na nas, nie umiałem odgadnąć co sobie pomyślała. Nie żebym czytał w myślach, chociaż czasem by się przydało. Wstała z kanapy, nie była wysoka, drobna, niewinna. Zbyt niewinna byśmy mogli z nią współpracować. Cholera, czy ja właśnie pomyślałem, że moglibyśmy wynająć brzuch dla dziecka? Idiota. Zwróciłem wzrok na jej wyciągniętą dłoń, moja żona i ta dziewczyna patrzyły na mnie ze zdziwieniem, chyba za długo myślałem.

- Jestem Julia Cameron, miło mi pana poznać . - Pana, Chryste, odkąd Val czytała Greya nie lubię gdy się tak do mnie mówi.

- Miło mi, jestem Matt. - Uśmiechnąłem się, ona nie. Mój urok nie działa? Trudno.

- Proszę usiąść – powiedziała Val i dopiero wtedy puściłem dłoń Julii. Usiedliśmy, objąłem moją żonę. - Nie denerwuj się

- Przyznacie państwo, że to trochę niezręczna sytuacja, ja przynajmniej w takiej nigdy nie byłam. Nie wiem od czego zacząć.

- Podstawowe rzeczy na początek, wiemy jak się nazywasz... co dalej? - Spytałem przytykając palec wskazujący do ust.

- Więc mam 24 lata, skończyłam tylko liceum. Moich rodziców nie było stać na studia więc zostałam. Pracuję w barze.

- Chcesz pracować w barze będąc w ciąży ? - Wyrwało mi się, trudno, niech odpowie, to ciekawe.

- Jakoś musiałabym zarabiać na życie, nie pracowałam nigdy w innym miejscu. - Odpowiedziała i zaczęła się denerwować, to się robi całkiem zabawne.

- Dobrze, a czym się interesujesz? - Val mnie wyprzedziła, już miałem zadać kolejne pytanie.

- Och, lubię śpiewać, czasem robię to w barze z moim kolegą.

- Ale z reguły sprzedajesz piwo i palisz biernie, wśród tuzinów spoconych facetów – powiedziałem patrząc jej w oczy, które coraz bardziej błyszczały. Och serio, doprowadziłem cię do łez mała? Płacz.

- Wielu takich cwaniaków jak pan też się tam pojawia, niedawno takiego jednego zdzieliłam w łeb. - Powiedziała ostrzej. Pyskaty smarkacz.

- Przejdźmy do bardziej osobistych pytań, dobrze? - Val nadal starała się sprowadzić tą rozmowę do normalnej. Kochanie nie staraj się, to jest zbyt popierdolona sytuacja.

- Dobrze, tylko najpierw, ja też chciałabym się czegoś o państwie dowiedzieć.

- Porozmawiamy o nas, jeśli cie wybierzemy – wtrąciłem, a moja żona zacisnęła mocniej dłoń na mojej nodze, to znak, że mam się po prostu zamknąć. Przewróciłem oczami i siedziałem cicho. Julia przyglądała mi się, czego ona chce.

- Czy możesz nam powiedzieć dlaczego zdecydowałaś się na taki krok? Zajście w ciąże, donoszenie jej i poród, to nie jest taka łatwa sprawa.

- Z tego co wiem zachodzenie w ciążę to akurat proste – nie wytrzymałem i musiałem to powiedzieć.

- Z tego co wiem, pary nie bez powodu decydują się na to, by ktoś inny urodził ich dziecko. Więc w tej chwili bardzo współczuje pana żonie, że jest z kimś kto nie rozumie potrzeb bliskiej mu osoby. Jeśli ta rozmowa ma tak wyglądać, a pan ma zamiar co chwilę wtrącać niepotrzebne komentarze, to nic tu po mnie. Poszukam szczęścia gdzie indziej. - Julia robiła się coraz bardziej pyskata, ciekawe na co ją jeszcze stać.

- Proszę zostać, Matt możesz nas zostawić? - Val puściła moją nogę, ja jednak nie ruszałem się z miejsca - Chcę tą sprawę załatwić spokojnie, a ty prowokujesz do kłótni.

- Już nie będę – pocałowałem ją w skroń, znów położyła dłoń na mojej nodze.

- Przepraszam za niego, więc powiesz nam?

- Potrzebuje pieniędzy na leczenie mojej mamy, to co zarabiam w barze nie starcza na wiele. - Spuściła głowę, och biedactwo.

- Ckliwe historie są chwytliwe, ilu rodzinom będziesz rodzić dzieci? - Zaśmiałem się, sam nie wiem co we mnie wstąpiło. Julia po prostu wstała i wyszła.

- Jesteś z siebie kurwa dumny? - dostałem w twarz, pierwszy raz moja żona mnie uderzyła. Pierwszy raz oberwałem od kobiety.

Cały następny tydzień miałem w domu piekło, nie odzywała się do mnie. Każda próba załagodzenia sytuacji kończyła się kłótnią. Wiem, że ją zraniłem. Źle bo zrozumiałem to zbyt późno, nie wiedziałem jak to naprawić. Raz spędziłem pół nocy szukając informacji i tej dziewczynie, gdy nie mogłem się do niej dodzwonić, wybrałem się na rundkę po barach, do pomocy wziąłem Briana.

- Jesteś pewny, że chcesz to zrobić? - Gates już szedł do baru po piwo, złapałem go za ramie.

- Nie teraz, nie mam jej tutaj, jedziemy dalej.

- Stary jedno piwko, co ci szkodzi, jestem spragniony. -Poszedł do baru, zamówił piwo, usiadłem obok.

- I jeśli chodzi o poprzednie pytanie to, tak... chce, muszę to zrobić. Nie wiem co się ze mną wtedy stało, po prostu bawiło mnie to, że ona się tak denerwuje.

- Jebany samiec, musiałeś pokazać swoją wyższość? To nie była jakaś tam dziewczyna, ona nie robiłaby tego bez konkretnego powodu.

- Tak wiem, jej matka, kona w szpitalu.

- Nie wierzę, że możesz być tak oschły na to, sam zrobiłbyś wszystko, żeby Rev wrócił. Jesteś po prostu dupkiem.

1. Rozwiązać problem

Cześć!

Z góry mówię, że nie odpowiadam za interpunkcję, rozchwianie emocjonalne (w późniejszych etapach historii) oraz, że nie przyjmuję skarg i innych roszczeń. Dziękuje za uwagę. Ściskam i życzę dobrej zabawy, muahahaha, taki żart. :)

   Ten dzień dał mi solidnie w mordę, czując ból w sercu i niemal w całym ciele wsiadłam na swój rower i pojechałam do domu. Zaśmiałam się w duchu na słowo "dom" od dawna coś takiego nie istniało w moim życiu. Myślami ciągle byłam jednak bardziej w szpitalu, echem odbijały się w mojej głowie słowa, góra 3 miesiące. Jak w tak krótkim czasie miałabym zdobyć pieniądze, pracuje wieczorami w barze, ledwo skończyłam liceum, o studiach mogłam pomarzyć. Ocknęłam się gdy zatrąbił na mnie samochód, było zielone, ruszyłam dalej. Stopniowo piękne domy zamieniały się w te bardziej skromne. Później w bardziej zaniedbane, mój świat. Rzuciłam rower przed gankiem, nikt i tak go nie ukradnie, nie jest nic wart. Weszłam do środka, ciągle te same ściany z odchodzącą tapetą w kwiaty, nieprzyjemny zapach wilgoci. Zamknęłam oczy starając sobie przypomnieć jak pięknie potrafiło tu być, całe 20 lat temu... kiedy byliśmy szczęśliwi.

- O jesteś wreszcie - odezwał się leżąc na kanapie, zawsze tu leżał, czasem miałam wrażenie, że po prostu już do niej przyrósł. - Trzeba coś ugotować, jak matka? Jeszcze żyje?

- Mógłbyś się powstrzymać, serio. - Otworzyłam lodówkę, pusto, tylko piwo. Jego piwo.

- O możesz mi podać od razu - ani drgnął na kanapie.

- Nie mogę, muszę się przygotować do pracy - poszłam do swojego pokoju, wyciągnęłam szorty, biały top na ramiączkach, przebrałam się, rozczesałam włosy. Spojrzałam w lustro, bywało gorzej. Sypiałam może 4 godziny w ciągu doby, pracowałam od wczesnego wieczora do 6:00 rano, brałam prysznic i jechałam do szpitala gdzie spędzałam cały dzień. Czytałam mamie książki, słuchałyśmy razem muzyki albo oglądałyśmy telewizje, spałam gdy ona spała. Czasem też dla niej śpiewałam, uwielbiałam to robić. To też pozwalało na chwile zapomnieć o tym całym gównie jakie mnie otaczało. Z myślenia o tym jak marne jest moje życie, wyrwał mnie dzwoniący telefon, który już dawno powinien leżeć w muzeum, przyciskałam zieloną słuchawkę a on nie reagował 

– By Cie trafił szlag! - Oddzwoniłam, gdy telefon wrócił zza światów i słuchał się mnie.

- Przyjechać po ciebie? - Odezwał się głos po drugiej stronie, to był Jake. Znaliśmy się z pracy, on występował tam co wieczór, ja czasem z nim śpiewałam, gdy było mało klientów.

- Jeśli to nie jest problem to chętnie skorzystam. Jestem gotowa, za ile będziesz?

- Jestem pod twoim domem mała - rozłączył się. "Mała" wkurzało mnie to, ale wiem że on jeden nie mówił tego z podtekstem erotycznym, ja po prostu nie imponowałam wzrostem. Niczym nie imponowałam... tak, tak wiem, chujowo z moją samooceną, życie.
- Podasz mi to piwo do cholery?

- Mógłbyś czasem podnieść dupę z tej kanapy wiesz? Coś zrobić ze swoim życiem – Podałam mu butelkę.

- Uważaj do kogo mówisz gówniaro!

- Tak, tak, idę do pracy. - Wzięłam swoją torebkę i wyszłam z domu. Jake czekał już w swoim czerwonym Frodzie. Wsiadłam i zapinałam pasy - Dzięki, że przyjechałeś.

- Nie ma sprawy, twój rower już trochę odmawia współpracy – zaśmiał się. A spadaj, ty masz prawie Ferrari, a ja mam prawie sprawny rower pomyślała.

- A goń się – zrobiłam smutną minę, połaskotał mnie. Ten drań zawsze to robił.

- Nie znoszę gdy się nie uśmiechasz. Czasem mam wrażenie, że widzę twój uśmiech tylko gdy śpiewasz.

- Tylko wtedy jestem wolna. - Powiedziałam zgodnie z prawdą – nie wiesz jak mogę zdobyć około ćwierć miliona w góra miesiąc

- Że co? - spojrzał na mnie wyraźnie zaskoczony, zaraz jednak skupił się znów na prowadzeniu.

- Lekarz powiedział mi dzisiaj, że mają coraz mniejsze pole manewru. Potrzebna jest kolejna chemia, inny skład coś tam, pierdolenie. A nie będą mogli jej podać, bo mamie nie chcą przedłużyć ubezpieczenia. Za kasę z baru ledwo mi starcza na rachunki... Nie wiem co robić.

- Możemy zrobić w barze koncert i zebrać trochę kasy, chociaż na początek. Ty potrzebujesz o wiele więcej niż jestem w stanie sobie wyobrazić, kupa kasy.

- To już jakiś pomył, dzięki. - Kolejne 10 minut podróży minęło w ciszy, każdy zatracił się w swoich myślach. Weszliśmy razem do baru. 

- Cześć Meg – lubiłam ją, miała pełno tatuaży, kolczyki w różnych dziwnych miejscach. Czasem się zastanawiałam czy tam też je ma. Cóż po niej można się było tego spodziewać. Wzięłam ścierkę i przyłączyłam się do polerowania kufli, Jake zaczął miło przygrywać na swojej gitarze. Znałam tą melodie, włączył podkład z pianinem i perkusja, a sam grał na żywo na gitarze. Mimowolnie zaczęłam śpiewać razem z nim.

- Może zamiast polerować kufle idź pośpiewać, ja sobie poradzę. - Uśmiechnęła się do mnie odkrywając kolejny kolczyk. - Dzisiaj zrobiłam – cholera zauważyła moje zainteresowanie nowym mieszkańcem w jej ustach.

- Jesteś popieprzona – uśmiechnęłam się ciepło, odłożyłam kufel i ścierkę. Weszłam na scenę, chwyciłam za mikrofon. - Mogę chociaż jedną piosenkę?

- Śmiało mała. To co zawsze na rozgrzewkę? - Skinęłam głową a on zaczął grać Be the One, Jack'a Penate.

   Wraz z ostatnimi słowami piosenki, do baru wszedł pierwszy klient, bywał u nas dość często, miał na imię Harry i na oko był koło 50tki. Zdecydowanie uciekał z domu i zapijał tu smutki. Parę razy próbował się wygadać, jednak za chwilę temat zanikał, bo klienci chcieli kolejne piwo, kolejne orzeszki. Ta noc mi się dłużyła, ciągle myślałam o tym co zrobić, żeby mieć pieniądze. Na kredyt nie miałam co liczyć, nie zarabiałam dużo, dla banku byłam niewiarygodnym kredytobiorcą.

- Zasłużyłem sobie na szklankę wody za to śpiewanie? - Spytał Jake siadając na stołku barowym.

- Zaczekaj moment, muszę donieść piwo na 5 stolik – uśmiechnęłam się ciepło i poszłam z piwem do grupki młodych mężczyzn. Gdy jeden uszczypnął mnie w tyłek, aż się we mnie zagotowało. - Łapy przy sobie, nie jestem twoją zabawką.

- A chciałabyś być? - Uśmiechnął się i jego dłonie znów zbliżały się do mojego ciała, nie wytrzymałam i zdzieliłam go tacą w głowę. Nie za mocno, byle mu poukładać pod deklem.

   Wróciłam za bar, nalałam wody dla przyjaciela. Wypił jednym duszkiem, było już grubo po 4 w nocy, mało kto odróżniał gadanie innych od śpiewu, więc Jake sobie odpuścił. A w mojej głowie, coraz bardziej utrwalał się jeden pomysł.
- Możesz mi pożyczyć swój komputer? - miałam chwilę dla siebie, każdy dostał pełną szklankę.

- A po co ci mój komputer? - Pytał, jednak po chwili podał mi go – nie zepsuj.

- Spierdalaj – zaśmiałam się i zajęłam się szukaniem tego co mnie interesowało. Zdziwiło mnie, że są oficjalne strony do wynajmowania brzucha. Niektóre oferty były za takie pieniądze, o których nawet nie śniłam. - Pożyczysz mi komputer do jutra?

- Co ty kombinujesz?

- Staram się ratować moją mamę. - Zakryłam monitor – nie zaglądaj, proszę.

- Widziałem... Nie zrobisz tego, nie możesz, zwariowałaś?

- Pomogę i mojej mamie i komuś innemu, to dobry pomysł. Tym bardziej, że zgarnę za to kupę kasy. Wystarczy na leczenie.

- Masz klapki na oczach, nie wiesz w co się pakujesz.

- A skąd to wiesz? Byłeś w ciąży?

- A ty byłaś? Wiesz jaka jest więź między takim maluchem a matką?

- Z tym, że ja nie będę jego matką, tylko przenośnym urządzeniem, do noszenia go.

- Jesteś nienormalna. Bierz ten komputer, ale jako twój przyjaciel, stanowczo ci to odradzam, poradzimy sobie bez bogatych ludzi.

-To są ludzie w potrzebie. A zresztą po co ja z tobą dyskutuje, podjęłam decyzje. Mama będzie zdrowa, wyprowadzimy się od ojca, zaczniemy nowe życie. Zobaczysz wszystko będzie nowe, lepsze. - Uśmiechnęłam się do samej siebie na myśl o nowej, lepszej przyszłości.

    Koło 6 rano, Jake odwiózł mnie do domu. Ojciec chrapał na kanapie, ja wzięłam zimny prysznic, założyłam świeże ubranie. Miałam jeszcze godzinę nim mogłam ruszyć do szpitala. Zarejestrowałam się na tej stronie, podałam wszystkie informacje o sobie oraz cenę za swój brzuch. Oby ktoś go kupił.