9. Mamy do pogadania

    

     Minął tydzień od tamtego wydarzenia w studiu. Siedziałem tu dzisiaj, znów przed pianinem, patrzyłem w miejsce, gdzie trzymałem ją w ramionach a przez moje ciało przeszedł dziwny dreszcz. Patrzyliśmy sobie w oczy, to było niesamowite, wiedziałem, że nie powinienem ale coś pchało mnie do niej. W ostatniej chwili ją puściłem, do studia weszła moja żona. Chociaż zastała nas stojących przed sobą, mogła się domyślać, że miało wydarzyć się coś więcej. Za dużo razy jej to robiłem, nie była głupia. Zrobiła mi dziką awanturę, o dziwo nie oberwało się małej. Idiota, za co jej się miało oberwać, że przygwoździłem ją do ściany i chciałem zerżnąć tu i teraz? No idiota.
   Ekran mojego telefonu się zaświecił, wiadomość, od Briana 
 
" Za godzinę wpadamy do ciebie, poproszę zimne piwo. "
 
Kto wpada, jak, gdzie, dlaczego... ugh. Ruszyłem dupę i poszedłem na górę się ubrać, paradowanie przed nimi (tylko kim właściwie) mogło wywołać u nich kompleksy, nie chciałem być za to odpowiedzialny.

- Wychodzisz? - Spytałem małej, gdy schodziłem ze schodów już ubrany.

- Będę przed północą tato i nie zgubię pantofelka. - Przewróciła oczami, niewyparzony pyszczek wrócił, tęskniłem.

- Nie musisz być niemiła.

- Nieważne, mam tylko jedno pytanie. Wiecie już coś może odnośnie tego mojego bycia w ciąży?

- Czekamy na wyniki twoich badań, spieszy ci się?

- Chciałabym mieć cie jak najszybciej z głowy, zaczynasz mnie wkurzać. - Zapięła torebkę i przerzuciła ja przez ramie. - Jadę do mamy, wrócę późno.

- Wizyty w szpitalu są do 20:00 - zwróciłem uwagę.

- Wrócę z parą pantofelków, dziewictwa niestety już nie posiadam. - Wyszła trzaskając drzwiami, kolejna wkurwiona kobieta do kompletu, świetnie.

- Matt, co się dzieje? - Zapytała Val, tylko jej tu brakowało...

- Julia jest ostatnio nerwowa.

- Od chwili gdy weszłam do studia i zastałam was tam. - Złapała mnie nagle za krocze, patrzyliśmy sobie w oczy - Powiedz mi, że to nie była twoja wina, że niczego od niej nie chciałeś... powiedz -ścisnęła dłoń odrobinę mocniej, ale jeszcze nie na tyle mocno żebym mówił głosem kastrata.

- To Julia się do mnie klei, pod pretekstem ćwiczeń głosu, chce spędzać ze mną czas w studiu. Na początku jej pomagałem, ale po tej ostatniej sytuacji odpuściłem. Sama widzisz, że nie przesiaduje z nią na dole. Ona znika na całe dni z domu.  - Pierdolony kłamca - Wiesz, że już ci tego nie zrobię - Spłonę w piekle.

- Wiedziałam, że zmądrzałeś - pocałowała mnie, puściła krocze. Po chwili, klęknęła przede mną i rozpinała mi spodnie. Znała się na tym, totalnie odleciałem.
   Z wyrzutami sumienia za zrzucenie winy na Julię poszedłem z chłopakami do studia. Gates miał masę pomysłów w głowie, czasem mi to imponowało ale częściej zastanawiałem się czy on w ogóle przestaje myśleć o tworzeniu.

~~~

  Pojechałam do szpitala autobusem, w głowie ciągle powtarzałam teksty piosenek, których miałam się nauczyć na dzisiejsze przesłuchania. Jake zadzwonił do mnie dzień po prawie seksie w studiu. Powiedział mi o przesłuchaniu, które prowadził kalifornijski zespół Green Day, znałam ich kawałki, chociaż wielką fanką nie byłam. Wolałam bardziej melancholijne utwory. Jednak nie zaszkodziło tam pójść, dać próbkę swoich możliwości. Stawka była wysoka, jeśli przeszłabym dalej, mogłabym nagrywać razem z innymi artystami płytę, nasze aranżacje różnych przebojów zespołu. Byłam tym niesamowicie podekscytowana. Przez napięcie jakie panowało między mną a silnym nie miałam dobrego miejsca na próby. Wymykałam się więc z domu i śpiewałam w szpitalu, a potem u mojego przyjaciela w domu. Czułam się tam świetnie, swobodniej.

- Mamo -przytuliłam ją.

- Prędko dzisiaj przyszłaś słońce - złapała mnie za rękę, kiedy usiadłam na łóżku. - Dzisiaj przesłuchanie - powiedziała podekscytowana.

- Nie mogę się doczekać, ale tez bardzo się denerwuje. Mam mało czasu na próby. Tu w szpitalu nie mogę śpiewać tak głośno jakbym chciała. Dopiero jak jestem u Jake'a mogę się rozśpiewać na całego.

- Nawijasz jak katarynka - zaśmiała się, miała ostatnio coraz więcej sił. Moja mama wraca!

- Jestem strasznie nakręcona. Wiesz, że jak się uda to nagram płytę z innymi, to cudowne.

- Moja mała piosenkarka. Pamiętasz jak brałaś krzesło i stawałaś w salonie na nim, brałaś dezodorant i śpiewałaś dla mnie? - Uśmiech nie schodził z jej twarzy.

- Robiłam tak dopóki się nie wywaliłam z krzesła, miałam nauczkę raz na zawsze.

- Jula, mogę o coś zapytać? - Wzięła moją dłoń w swoje obie, były ciepłe i delikatne.  mhm - Czy masz jeszcze kontakt z tamtą kobietą, która była tu u mnie w szpitalu?
  
  Zaskoczyła mnie tym pytaniem, tamtego dnia mnie przed nią ostrzegała. Nie za bardzo wiedziałam czemu dalej ją to męczy. Wolałam ją jednak uspokoić.

- Nie mamo, już nie. Nie masz się co martwić. - W torebce rozbrzmiał dzwonek mojego telefonu - to pewnie Jake, miał mi dać znać, żebym się nie zasiedziała i nie spóźniła na przesłuchanie. - Wyciągnęłam telefon z torebki, to Matt. Przewróciłam oczami - Nie bardzo mogę teraz rozmawiać, coś się stało?

- Są wyniki badań, jutro jedziemy do kliniki. O której wrócisz?

- Przed północą - rozłączyłam się, nie miałam zamiaru z nim dyskutować.

   Jake wyciągnął mnie ze szpitala, zawiózł do Los Angeles gdzie miało się odbyć przesłuchanie. Weszliśmy do niewielkiego budynku, otworzyłam drugie drzwi, uczestnicy właśnie śpiewali jeden z utworów. To była duża sala, wypełniona kanapami, stolikiem, konsolą i kilkunastoma osobami. Wszyscy spojrzeli na mnie i mojego przyjaciela, nic dziwnego przerwaliśmy próbę.

- Przepraszam - powiedziałam cicho, paląc się ze wstydu.

- Nic nie szkodzi - podeszła do mnie jedna z dziewczyn - Ty pewnie jesteś Julia - uściskała mnie - Ja jestem Rebecca, chodź przedstawię Ci wszystkich.

   I tak po chwili znałam już skład zespołu Green Day'a, oraz ludzi, którzy z piosenkami zespołu występowali w przedstawieniu na Broadwayu. Wraz z żartami które perkusiście sypały się z rękawa, zniknął mój strach i wstyd. Wreszcie Billie, czyli wokalista zespołu, zarządził spięcie pośladków i powrót do pracy.

- Julia, razem z chłopakami śpiewać - powiedział krótko szczerząc się.

- Ale, ja, dlaczego ja... Ja dopiero przyszłam - próbowałam się wymigać, nie wiem sama czemu, przecież do cholery sama tego chciałam.

   Nie było dyskusji, panowie w składzie John i Gerard po prostu wnieśli mnie do środka, ubrali słuchawki i poprawili mikrofon. Usłyszałam, że piosenki będą połączone, to Last Of The American Girls i She's A Rebel całe szczęście znałam teksty. Początek mnie zaskoczył, liczyłam na tak zwane pierdolnięcie, a tu skrzypki. Aha! dałam się zwieść zaraz miałam co chciałam, przeplecione grą na skrzypcach, podobało mi się. Na mojej twarzy stopniowo rósł wielki banan. Uwielbiałam swoje spokojne, melancholijne utwory, które mogłam śpiewać dzień i noc. Dzisiaj jednak zrozumiałam co daje muzyka rockowa, w o l n o ś ć a ja jej bardzo potrzebowałam, dlatego ten dzień mogę zaliczyć co najcudowniejszego jaki miałam. Mój głos był raczej niewielkim akcentem w utworach, to nic, wiedziałam już jak chce by wyglądało moje życie. Po byciu tłem w piosence z chłopakami, basista Mike zasugerował, żeby rzucić mnie i inne dziewczyny na głębszą wodę. Dostałyśmy piosenkę Letterbomb, pierwsza próba zaśpiewania tego skończyła się łzami. Dawno tak mnie nie bolał brzuch ze śmiechu. Nie pamiętam, czy w ogóle kiedyś tyle się śmiałam. Podczas obiadu, dokładniej 30 pudełek pizzy, Billie opowiadał historie z ostatniej ich trasy koncertowej, pokazywał nagrania fanów. Zbierali pełne stadiony, tłum 40 czy 60 tysięcy ludzi śpiewających każde słowo ich piosenek wywołało u mnie gęsią skórkę. Miałam nowe postanowienie, nowy cel w życiu, dokonać chociaż połowy z tego co dokonali oni. Zapisać się w świecie muzycznym, pokazać, że jest taka Julia na świecie, że ma do opowiedzenia historię.
   Koło 8 wieczorem, nastała pora na pożegnanie, poznałam dzisiaj tyle osób, które w tak krótkim czasie stały mi się niesamowicie bliskie. Miałam dostać odpowiedź w ciągu dwóch tygodni. Zespół musiał teraz dobrze przemyśleć swoje decyzje, bo po wydaniu płyty istniały spore szanse na powrót przedstawienia, lub nagranie filmu. Co jak się później dowiedziałam od mojego przyjaciela, było wielkim marzeniem chłopaków.
   Kiedy weszłam do domu, była 22:00, chciałam iść od razu do siebie, ale usłyszałam "Julia, chodź tu" to był Matt. Zasraniec czekał na mnie w kuchni, no ojciec. Zdecydowanie wolałam go w roli mężczyzny, chociaż obecnie wkurzał mnie samą swoją obecnością. Niestety odkąd był zbyt blisko, a w powietrzu wisiała perspektywa czegoś niesamowitego, a potem wszystko prysło, miałam ochotę zabijać każdego na swojej drodze. Chociaż nie, oszczędziłabym tych, którzy dali mi dzisiaj wszystko czego potrzebowałam. Mogłam dziś nie pamiętać jakie brzemię noszę codziennie od lat, jak ciężko mi jest czasem i jak wiele razy miałam już dość. Tego dnia byłam wolna, no przynajmniej dopóki nie wróciłam do Sandersów.

- Tak? - Zajrzałam do kuchni, stał przy wyspie, miał założone ręce i nie miał koszulki. Kurwa.

- Możemy sobie coś wyjaśnić? - Spytał nie patrząc na mnie. Usiadłam na krześle przy stole który stał w kuchni. Uznał to za przytaknięcie, to dobrze, bo nie miałam większej ochoty się rozgadywać. - Chodzi o to, co stało się między nami w studiu. Nie bierz tego do siebie, ale... ja mam zbyt wiele do stracenia. Robiłem wiele głupstw w życiu i kolejny raz nie popełnię tych samych błędów.

- Popełnisz - wtrąciłam, wtedy na mnie spojrzał, jego oczy były ciemniejsze niż zwykle, błyszczały mocniej.

- Nigdy więcej się do ciebie nie zbliżę Julia, tak będzie lepiej dla nas obojga.

- Jeśli zostanie mi coś z ostatniej wypłaty, którą dostanę z baru, to kupie ci stalowe majtki, żebyś miał pewność, że twój kutas nie trafi tam gdzie byś nie chciał. Och nie, poprawka, gdzie byś chciał, ale twoja pożal się boże godność ci nie pozwala.

- Julia, nie przeginaj...

- Nie traktuj mnie jak dziecka. Za 9 miesięcy jedno ci urodzę, jemu dyryguj ile wlezie, ode mnie wara.

    Stanął przy stole, jedną dłoń położył na stole, drugą na oparciu krzesła, pochylił się i patrzył na mnie.

- Matt... - to była Val, ona ma jakiś jebany radar na wchodzenie w złym momencie. - Idź na górę. Julia z tobą mam do pogadania...

8. Wcale nie chciałam...

    Parę dni później  było jasne, że mój tata się wykrwawił, bo żaden z ciosów nie mógł być śmiertelny. Wcale nie czułam ulgi, w żadnym razie nie było mi też lżej, że człowiek, który spaprał mi część życia, nie umarł z przepicia na kanapie, co obstawiałam za jedyny możliwy scenariusz, a wykrwawił się na śmierć. Uprzedziłam mamę, że dzisiaj przyjadę do niej po południu. Skłamałam, mówiąc, że w końcu odeśpię. Prawda była jednak inna, dzisiaj był pogrzeb mojego ojca. Stałam w pokoju, ubrana w ciemną, krótką spódniczkę, czarna bluzkę na ramiączkach i czarny sweterek. Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi. 

- Proszę

  Do pokoju zajrzał Matt, wyglądał dziś inaczej, miał czarna koszule, dopasowana do jego nietypowej budowy ciała. Dopiero teraz tak na prawdę pojęłam jak szeroki jest na gorze, a jak wąski na dole. Jego spodnie też odbiegały od przyjętej przez niego normy, czyli dresowych spodni jak dla koszykarza, lub w najlepszym przypadku ciemnych dżinsów. Na górze jednak nic się nie zmieniło, nadal były tam nieułożone resztki włosów. Nie rozumiem o co mu chodzi z tymi kudłami, ale w sumie jego głowa, jego sprawa. 

- Jesteś gotowa? Powinniśmy wychodzić. 

- Też gdzieś idziesz? - zapięłam ostatni guzik w swetrze. 

- Julia, zawiozę cię na pogrzeb, nie powinnaś być sama. 

- Może będzie Jake. - Nie miałam pewności, bo od mojego napadu gniewu, rozmawialiśmy raptem raz. Bynajmniej nie o tym, że powinien mnie przeprosić i wspierać, a nie wkurwiać. 

- Chodź, jeśli będzie Jake to tym lepiej, będzie nas więcej. Czekam w samochodzie. 
  
   I po dyskusji, odkąd poszliśmy na badania siedzieliśmy i czekaliśmy na swoja kolej zaczął mnie traktować jak dziecko. Nie wiem o co mu chodziło. Ciągle zasypywał mnie pytaniami o to jak się czuje, czy chce wodę, czy może tamto i owamto. Skończyło się obrazą majestatu, bo zaczęłam do niego mówić "nie tato", "dziękuje tato".

- Dobrze tato - powiedziałam gdy się odwrócił i wychodził z pokoju. Ciężko westchnął. A ja z uczuciem wielkiej radości, jaka dawało mi wkurwienie go, omal nie podskoczyłam z radości. Tego jednak nie zrobiła, ale zaklaskałam w dłonie gdy już zniknął mi z pola widzenia. 

   Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze ostatni raz, wzruszyłam ramionami nie widząc w sobie niczego nieodpowiedniego. Poszłam przed dom, ruszyłam w drogę, wyleciało mi z głowy, że on na mnie czeka. Wyjechał z garażu i zajechał mi drogę, wystraszyłam się, podskoczyłam i popukałam w czoło. Wsiadłam do jego samochodu i zapięłam pasy, ruszył z piskiem opon. 

- Czemu jesteś zły? - To wywnioskowałam z jego zachowania. 

- Nie jestem zły, tylko nie chcę żebyś się spóźniła. 

- A twoja żona? - Nie było jej w aucie.

- Przecież nie wie co się stało, miałem ja zaprosić? 

- No nie.

   Więcej nie rozmawialiśmy, zatrzymał się przed cmentarzem. Przy swoim samochodzie czekał Jake. Wiedziałam, że mnie nie zawiedzie, a SMS z informacja gdzie i kiedy odbędzie się ceremonia dotarła bez problemu, chociaż obawiałam się, że nie doszła wcale. Mocno mnie przytulił, chyba on bardziej tego potrzebował niż ja. Albo sadził, że tak należy zrobić, bo przecież straciłam ojca. To nic, że on nie istniał dla mnie od wielu lat. Było mi jedynie szkoda, bo zmarł w taki sposób, wystarczyło dźgnąć raz a dobrze, a nie robić z niego sita.

- Co on tu robi? - wyszeptał mi do ucha. Jego czuły gest, okazał się po prostu dobra okazja do wypytania mnie po cichu, co Matt robi ze mną.

- Przywiózł mnie, a ponieważ tamtego dnia też był ze mną, postanowił zachować się przyzwoicie. A teraz mnie puść, bo zaraz cie kopnę w jaja. - puścił bez chwili namysłu, cenne orzeszki. 

- Cześć - Matt wyciągnął rękę do mojego przyjaciela, żeby się przywitać. - Julia miała nadzieję, że będziesz. 

- Jestem jej przyjacielem, nie mógłbym jej zostawić w takim dniu - nie podał mu ręki. 

- Z tego co mi wiadomo, to jako jej przyjaciel, nie pomagasz jej w niewygodnej dla ciebie sytuacji. 

- Niewygodnej? Kupiliście ją sobie jak przedmiot i niestety wiem, że w taki właśnie sposób ją potraktujecie. 

- Dlatego właśnie nie zrobiłeś nic żeby wybić jej z głowy ten pomysł? A gdy dowiedziałeś się o podjętej przez nią decyzji, po prostu wziąłeś dupę w troki i zostawiłeś ją.  Przyjaciel.

- Jeśli znudzi wam się wasza samcza rywalizacja, to będę w kaplicy. - Nie mogłam tego dłużej słuchać, jeden mądrzejszy od drugiego. 

  
  Kaplica była niewielka, na środku stał katafalk a na nim urna wśród kwiatów, zamówiłam dużo czerwonych róż. Niedługo później usiadł obok mnie Jake, nie widziałam Matta. Pomyślałam, że chyba błędem było zostawienie ich samych, bo istniało duże prawdopodobieństwo, że doszło do rękoczynów. Odwróciłam się w lewo, nie ma go, w prawo, siedział na tylnych ławkach. Machnął do mnie ręką, uśmiechnęłam się do niego i odwróciłam by znów patrzeć na urnę ojca. 

  Cała szopka trwała krótko. Facet z zakładu pogrzebowego powiedział  wyklepana formułkę, o tym jak dobrze będziemy wspominać zmarłego. Chciało mi się śmiać, nie wiem właściwie kto miał go dobrze wspominać. Przez kłótnie z mama, jego agresję i pociąg do alkoholu stopniowo oddalała się od nas rodzina. Znikało kuzynostwo, ciocie, wujkowie babcia i dziadek. Więc teraz siedząc tu z moim przyjacielem i facetem, do którego miałam mieszane uczucia, do prawdy nie wiem kto miałby ciepło i dobrze wspominać zmarłego.
Gdy staliśmy już na cmentarzu, a urna powoli sunęła w dół do grobu, czułam, że ktoś mnie obserwuje. Rozglądałam się, jednak nikogo nie widziałam. Objęłam swojego przyjaciela, poczułam się choć odrobinę bezpieczniej. Nie wiem czy popadałam już w jakąś paranoje, czy rzeczywiście ktoś mnie obserwował. Prawdopodobne, że oszalałam myślałam często o tym, że morderca mojego ojca jest na wolności, a co jeśli ma w planie wytłuc całą moją rodzinę? Ok, zwariowałam.
  Jake zaprosił mnie na obiad, właściwie nas, chociaż wiem, że Matt był mu nie na rękę. Siedzieliśmy w niewielkiej restauracji z włoskim jedzeniem, uwielbiałam makaron, to było jedyne słuszne jedzenie. Kiedy skończyłam swój obiad, Jake zaproponował deser, ja spasowałam. Oni? Ja nadal nie wiem dlaczego zaczęli rywalizować między sobą, ale patrzenie jak pożerają wielkie desery lodowe, a na ich twarzach maluje się zasłodzenie i oczywista chęć zwymiotowania sprawiało mi ogromną radość. Był remis.

- Nie mogę się  już doczekać waszej kolejnej rywalizacji.

- Następnym razem zobaczymy kto zje więcej ostrych papryczek - powiedział Jake podając pieniądze kelnerowi.

- Zamiast się upokarzać, może zrobimy rywalizację w dziedzinie, którą oboje dobrze znamy? - spytał Matt unosząc lekko brew, wow, cwaniaczek.

- Mianowicie?

- Zobaczymy kto lepiej radzi sobie z muzyką, wiem, że nagrywasz swoje kawałki, mam studio i chętnie się przekonam na co cię stać.

- Na więcej niż ciebie - Mruknął Jake, wstaliśmy od stołu. Polubiłam te ich starcia. 

   Pożegnałam się z przyjacielem i wsiadłam do samochodu Matta, to był mimo wszystko intensywny dzień, czułam, że coraz bardziej opadam z sił. Nie wiedziałam też, czy dam radę odwiedzić moją mamę. Nim podjęłam ostateczną decyzje, zadzwoniłam do szpitala. Dowiedziałam się, że jest z nią nieco lepiej niż wczoraj, wszystko zasługa nowych leków. Ucieszyłam się, potrzebowałam takich informacji, dodawały mi siły do dalszej walki. Pielęgniarka powiedziała mi jednak coś, co mnie zaniepokoiło. Moja mama ma gościa, od godziny rozmawia z jakąś kobietą. Uprzedziłam, że dzisiaj raczej mnie nie będzie, poprosiłam żeby przekazać to mamie, bo może się martwić.
  Dojechaliśmy do domu, marzyłam jedynie o chłodnym prysznicu, bo pogoda dzisiaj była okropna. Słońce grzało niemiłosiernie, a w ciemnych ciuchach moje ciało cierpiało jeszcze bardziej. Byliśmy sami, Matt powiedział, że idzie się przebrać a potem będzie w studiu, jeśli chcę mogę dołączyć. Najpierw wcale nie chciałam tam iść, ale jak zwykle prysznic okazał się zbawienny i świeża w czystych ubraniach zakradłam się do jego samotni. Pracował nad kawałkiem dla zespołu, nie zagłębiałam się w ich twórczość. Kiedy się o tym dowiedział, zrobił mi szybką podróż przez historię zespołu, muzyczną, bo opowieści z ich życia nie słyszałam, może to i lepiej.
  Było późne popołudnie, nadal byliśmy sami w domu. Śpiewałam kolejny utwór do którego na pianinie przygrywał mi Matt. Nie miało się wydarzyć dziś już nic ekscytującego, no właśnie... nie miało, a jednak. Gdy przestał grać otworzyłam oczy, patrzył na mnie przenikliwie. Wstał i podszedł do mnie, objął w talii i przyciągnął bliżej swojego ciała, położyłam dłonie na jego klatce piersiowej chcąc go odepchnąć od siebie. 

Dobra, wcale nie chciałam...

7. Moja mała

Zabrała mi długopis i podpisała plik papierów, który ze sobą przyniosła. Spojrzałem na nią niepewnie, jej twarz nie wyrażała żadnych emocji, świetnie kurwa. Podsunęła mi te kartki razem z długopisem, którego akurat potrzebowałem, zerknąłem tylko, to nasza umowa. 

- Larry zadzwonię do ciebie, za chwile - rozłączyłem się i spojrzałem na nią, patrzyła w stronę okna, spokojna, coraz częściej łapałem się na tym, że myślałem o tym jaka jest ładna. Drobna blondynka, jej buzia była niewinna, nie można było po niej poznać ile już przeszła, chociaż ma dopiero 23 lata. Młoda, bystra, nie dała sobie w kasze dmuchać, imponowało mi to nawet, miała jaja, nie żebym gustował w takich, stanowiła nowość w moim życiu i stąd moje większe zainteresowanie. - Jesteś pewna? Daliśmy ci więcej czasu. 

- Ale ja nie nam więcej czasu. Bez tego podpisu nie dostałabym pierwszej transzy, a nie mogę dłużej czekać. Ona umiera i chce wykorzystać każda szanse, żeby wypieprzyć śmierć, która ciągle mi pokazuje znikający piasek w klepsydrze.

- Zaraz przeleje pieniądze na ten numer konta, który mi podałaś. Julia? - hm? - Boisz się? 

- Jak cholera - spojrzała na mnie, dopiero gdy to powiedziała, zrozumiałem, że jej oczy ciągle to mówią, to było coś co jej nie opuszczało, strach.  

  Bała się od lat, o swoja matkę, teraz boi się to co stanie się już niedługo. Po podpisaniu przez nią umowy, Val miała zaraz zadzwonić do kliniki, by ja zbadali, przygotowali, oraz rzecz jasna zapłodnili. Nie znałem się na tym wszystkim, interesował mnie tylko efekt końcowy.

- Jeśli to jakieś pocieszenie, to ja też się boje. - Odpowiedziałem po chwili namysłu i było to zgodne z prawda.

- To nie ty będziesz odpowiedzialny za kogoś przez 9 miesięcy. 

- Ja będę za kogoś odpowiedzialny do końca swojego życia. - Uświadamiając to sobie i na mnie spłynął strach. Zacząłem się zastanawiać czy ja i Val nadajemy się na rodziców. Ja mam swoja pasje, muzykę, zespół nie zrezygnuje dla pieluch. Val lubiła łatwe życie, nie pracowała, więc tym bardziej ja nie mogłem zrezygnować, bo ktoś musiał przynosić pieniądze do domu. Nie brakowało nam ich, mieliśmy kasy na tyle dużo by nie wiedząc co z nimi zrobić, postanowiliśmy kupić sobie dziecko. Do końca nie byłem przekonany czy było nam do czegokolwiek potrzebne. Ale bez tego nie byłoby Juli, a to dzięki niej poczułem coś, czego nie czułem już od dawna, żyje. Jestem w takim momencie życia w którym osiągnąłem już wszystko co chciałem. Byłem spełniony co nie ułatwiało sprawy. Piękny dom, kasa na koncie, żona niczego sobie, ale do tego wszystkiego wkrada się monotonność, czyli coś czego szczerze nie znosiłem. Życie mam jedno i chce je przeżyć próbując wszystkiego. Wiele już narobiłem za młodu, jednak jeden element w moim życiu został niezmienny, moja zona. Miałem wrażenie ze znam ja od zawsze, chociaż robiłem okropne rzeczy jej i innym ona była, niezmiennie. A ja czasem wystawiłem ja na na prawdę ciężkie próby, w trasie nie było dnia żebym nie zaliczył jakiejś laski, same się pchały, byłem młodszy i głupszy to korzystałem bez namysłu. Nie mam tylko pewności czy to nie dawało mi już takiej satysfakcji, czy po prostu zrobił się ze mnie francuski piesek i czekałem na lepsza zdobycz niż laska po koncercie, która sama rozkłada przede mną nogi. Jestem facetem muszę zdobywać, walczyć o to co chce, nie wiecznie dostawać wszystko na tacy. A Julia właśnie taka była. Dziewczyną nie do zdobycia, ja chciałem to zmienić. Val i tak będzie, nieważne co zrobię ona po prostu była, jest i będzie obecna w moim życiu. Kochałem ja, ale to nie miało większego znaczenia, bo właśnie... kochałem, coraz częściej łapałem się na tym, że mówiłem w czasie przeszłym, dziwne. A ona? Sam nie wiem, czy była ze mną bardziej z potrzeby serca, czy potrzeby wygodnego życia. Nie marudzę jednak, tak chciałem to mam. 

- Kochanie, gdzie jest Julia? - moja zona wyrwała mnie z kompletnego zamyślenia, rozejrzałem się, dopiero co siedziała przede mną i mówiła o strachu. Wyłączyłem się, może mi mówiła, ja nie słyszałem. Val patrzyła na mnie, pewnie miałem otwarta gębę, zawsze ja otwieram gdy zatracam się w myślach. Nie wiem czemu, czekam aż ktoś mi coś do tego ryja wsadzi czy co?

- Rozmawiałem z nią, a potem zniknęła, zamyśliłem się i nie wiem. 

- Zadzwonię do niej, nie wiesz czy już podjęła decyzje? 

- Podpisała papiery, może pojechała do mamy. - Nadal się zastanawiałem gdzie zniknęła. 

- Dobrze, że tak szybko podjęła decyzje, zadzwonię do kliniki, a ty prześlij jej tą część pieniędzy, które chciała. - Wzięła z lodówki jogurt i poszła z telefonem na taras.

      Ubrałem dresy, wsadziłem słuchawki w uszy i włączyłem to co w nocy nagrałem z Julia, miałem to jeszcze dopieścić, chciałem spędzić z nią więcej czasu w studiu. Biegłem przed siebie starając się nie widzieć jej, na próżno. Odkąd nie chciała mnie puścić przed swoim domem, pocałowała mnie w policzek i spojrzałem dziś rano w jej oczy i pojąłem co się w nich kryje, przepadłem. Jak jebana śliwka w kompot, nie chciałem.

  ~~~ 

  Nie sądziłam, że mnie nie słyszał, ale tak właśnie było, a ja zorientowałam się o tym dopiero gdy powiedziałem, że wychodzę i nie zareagował. Zdążyłam się jeszcze przebrać, wejść do kuchni po mała butelkę wody, której zapas trzymali w lodówce, spytałam czy mogę, dalej nie reagował. Wzięłam co chciałam i wyszłam. Jake jechał spokojnie, podwiózł mnie do szpitala, ciągle mówił o tym, że nie powinnam się godzić. Te słowa wpadały jednym uchem i wypadały drugim. 

- Mam już część pieniędzy Jake - powiedziałam, gdy zatrzymał się na szpitalnym parkingu. 

- Zgodziłaś się na to, nie mogę uwierzyć, Julia, nie musiałaś - warknął na mnie, przez moment byłam zdezorientowana, nigdy tak nie robił. Zawsze uważałam go za oazę spokoju.

- Musiałam, to nie twoja mama umiera na twoich oczach, nie w twoja mamę wpychają chemię, jak cukierki w małe dziecko. Nic nie rozumiesz.

- Może i nie, ale wiem, że to co robisz nie zaprowadzi cię do niczego dobrego. Powinnaś się zająć wyjaśnieniem śmierci swojego ojca, a mama, Julia kiedyś będziesz musiała pozwolić jej odejść.  

 Nie wytrzymałam, wysiadłam z samochodu i trzasnęłam drzwiami, niewiele brakowało, żebym trzasnęła go w twarz, no co za ... kipiałam ze złości, jak mógł tak powiedzieć, zna mnie od 5 lat i od samego początku naszej znajomości wiedział z czym zmagam się każdego dnia. Zawsze mnie wspierał a teraz co, odwidziało mu się? Dupek, każdy facet to dupek, mój ojciec był dupkiem, faceci w barze to już wręcz kutasy, ale Matt też zakrawa o bycie dupkiem roku, chociaż ... muszę mu trochę odpuścić. W sytuacji absolutnie popieprzonej zachował się jak mężczyzna, a to już coś.

  Weszłam na jej salę, dziś wyglądała dużo lepiej. Inni widzieli w niej już tylko cień człowieka, ja kobietę dzięki której jestem tu teraz i zrobię wszystko by ją przy sobie zatrzymać. Dla mnie ciągle była tą blond mamą, która chodziła zawsze w sukienkach, zwiewnych, kwiecistych i podkreślającej mocno jej wąską talie. Wieczorami kiedy ojciec zasypiał pijany i nie awanturował się już, moja mama siadała na moim łóżku i zaplatała dwa równe warkocze z moich włosów. Wygodniej mi się wtedy spało. Lubiłam jej dotyk, miała zawsze ciepłe dłonie, były smukłe, uwielbiałam przykładać swoją małą dziecięcą dłoń do jej i pytać kiedy sama będę miała taką. Zawsze odpowiadała "jeszcze masz czas żeby dorosnąć słoneczko, korzystaj z bycia dzieckiem ile wlezie" uśmiechała się, a ja do tej pory pamiętam jak z czasem do jej uśmiechu w gratisie była rozwalona warga, podbite oko, przecięta skóra na skroni, kiedy ojciec pchnął mamę na regał. Później nie miała swoich włosów, jej twarz traciła blask i zdrowy wygląd. Z czasem była już szara, zmęczona, moja mama w ciągu kilku miesięcy od diagnozy była starsza o minimum 20 lat. Całe szczęście przez te wszystkie lata kiedy chorowała, nie ubyło jej kolejne 20. Zatrzymała się, teraz nie jej ciao się zmieniało, a dusza... dzień po dniu było jej coraz mniej. Po remisji gdy wracała do szpitala miała jeszcze siłę, zdobyła ją w domu, kiedy o nią dbałam. Po kilku tygodniach, kiedy rak nie odpuszczał, traciła wszystkie swoje zapasy nadziei, teraz była na tym etapie gdy nie wierzy już w nic.
  Uśmiecha się na mój widok, odwzajemniam to. Siadam na łóżku jak zawsze i łapie ją za rękę.

- Moja mała - ona też tak do mnie mówi, to czułe, cudowne, zawsze byłam dla niej "moja mała" nieważne czy coś zbroiłam, czy byłam aniołkiem. Gdy miałam poważne kłopoty, wtedy byłam Julią... tak to oznaczało szlaban przez tydzień. Całe szczęście to nie zdarzało się zbyt często, a najgorszą rzeczą jaką zrobiłam w życiu było wytaplanie w błocie prania, które nasza sąsiadka wywiesiła na dworze. Mogła się nie wtrącać w moją zabawę, według niej ja i kilka moich koleżanek za głośno skakałyśmy w gumę, liczenie " raz, dwa, trzy" przez 5 latki to tyle decybeli, że jej stary łeb był bliski eksplozji, przynajmniej tak to sobie wyobrażałam. Bo mówiła "nie drzyjcie się tak, łeb mi pęka" do dziś żałuje, że jednak jej nie pękł i przyszła na skargę do mojej mamy. Chciała czy nie chciała, ukarała mnie, bo przegięłam. Albo zrobiła to, żeby tamto babsko dało wreszcie spokój, widząc, że rodzice jednak mnie jakoś wychowują.

- Cześć mamo, dobrze dzisiaj wyglądasz

- Za to ty, czy ty w ogóle śpisz? Prosiłam, mówiłam, groziłam... mi się tu nic nie dzieje, możesz spokojnie wrócić do domu, przespać, się. Julia, wiem, że zemdlałaś, nie dbasz o siebie.

- Nic mi nie jest, wiesz, że graliśmy ten koncert, potem nie spałam i poszłam do pracy znów na noc, trochę przegięłam, ale to był jeden raz, taki incydent. To się więcej nie powtórzy, słowo.

- Na co mi twoje słowo kochanie, martwię się i koniec. Proszę odpocznij, jeśli nie dla siebie, to zrób to dla mnie.

- Ej to jest za mocny argument... 

- Wiem, że dla mnie zrobisz wszystko, tak jak ja dla ciebie. Oczywiście gdyby nie zżerał mnie rak i miałabym siłę chociaż podnieść mały palec. - Mimo gorzkich słów, nadal się uśmiecha. To zdecydowanie dobry dzień, takie chcę już zawsze. Bo teraz wiedziałam, że jest na to szansa.

- Jutro dostaniesz nowy lek, może do końca roku wydobrzejesz, wtedy cię zabiorę gdzieś, gdzie tylko będziesz chciała.

- Do domu Julia, chcę tylko domu. Co u taty?
   ,
      Ma się świetnie, pewnie jest już po sekcji zwłok... przecież ja muszę go pochować. Nie dzwonili jednak do mnie jeszcze z policji, nie wiedziałam nic poza tym co padło z ust Matta, gdy kazał mi pakować swoje rzeczy. Jednego dnia moje życie zmieniło się tak bardzo, że normalny człowiek pewnie byłby już w kaftanie bezpieczeństwa, jednak ja przyjmowałam ze spokojem to, że wrócę wieczorem do obcego domu, do obcych ludzi, spędzę noc w pokoju który dla mnie przygotowali, a za kilka miesięcy urodzę im dziecko i zniknę. Chociaż gdzieś cząstka mnie miała nadzieję, że nie trzeba będzie znikać...

6. Cyrograf z diabłem

    Nie umiałem opowiadać o sobie, nie o tym jaki byłem. Chciałem wzbudzić jej zaufanie, a mówienie o przygodnym seksie w trasie, alkoholu, który dawniej lał się strumieniami, a kreski na stole były zdecydowanie za duże. Miałem kłamać? To wychodziło jeszcze gorzej i z reguły obracała się przeciwko mnie. Dla zyskania chociaż odrobiny więcej czasu zaproponowałem jej piwo, niech się upije i nic nie pamięta z tej rozmowy, tak będzie dla niej lepiej. 

- Jeśli nie chcesz nie musisz mówić. - Powiedziała gdy podałem jej butelkę piwa. 

- Nie umiem o sobie opowiadać, trzymam się w szczelnym kręgu ludzi, tych samych od wielu, wielu lat. Nigdy im nie musiałem o niczym opowiadać, bo wszystko przeżywamy razem. Gdy poprosiłaś żebym coś powiedział o sobie, dotarło do mnie, że nigdy tego nie robiłem. Może ty powiedz mi coś o sobie. - Zaproponowałem i napiłem się piwa. Byłem ciekaw jaka jest. Bo na razie skrywała wszystko pod skorupą. 

- Nie jestem interesującą osobą, nie dokonałam w życiu niczego niezwykłego. 

- Jesteś przesadnie skromna - przerwałem jej - robisz więcej niż ci się wydaje. 

- To wszystko jest moja codziennością, opiekowanie się mama, praca, użeranie się ze światem.

- A co robisz dla siebie? 

- Śpiewam - odpowiedziała bez zastanowienia, a ja wróciłem myślami do chwili, gdy stała przy mikrofonie w barze. Ma głos, mogłaby nad nim popracować i wtedy byłoby idealnie. Mogłabym jej pomoc pomyślałem.

- Mam studio w domu, jeśli masz ochotę, możesz się tam pobawić . 

- Nie znam się na studyjnym sprzęcie, Jake to ogarnia. Nagrywa piosenki w studiu swojego kolegi. Ja nigdy nie byłam  w takim miejscu. Śpiewam tylko w barze, albo mamie w szpitalu, bardzo ją to uspokaja. 

- Chodź - wstałem, ona nigdzie się nie wybierała, wiec złapałem ją za rękę i ciągnąłem do studia. - Jakie utwory najbardziej lubisz? 

- Matt ja nie będę teraz śpiewać... - powiedziała krótko.

- Owszem będziesz - rozejrzała się po mojej samotni, tak najlepiej czułem się tu sam. Może dlatego ze najbliższa mi osoba miała raczej gdzieś proces tworzenia kawałków, wolała słuchać gotowego singla. A czasem nagranie trwało kilka tygodni. Nauczyłem się wiec przechodzić cały proces tworzenia sam, to nie tyczyło się chwil podczas nagrywania już konkretnego materiału z zespołem. Julia była nowością w moim życiu, sam siebie zaskoczyłem tym jak szybko jej zaufałem i chciałem jej pokazać kilka ważnych rzeczy, nauczyć ją czegoś, pomoc jej najlepiej jak umiałem. Może robiłem to dla siebie, dla połechtania mojego ego, zatuszowania tego jakim dupkiem byłem dla niej i kilku innych osób w moim życiu. 

- No już śpiewaj. Wiem, że potrafisz - ustawiłem ją przez mikrofonem, zniżyłem go. 

- Krępujesz mnie - mówiąc to wzięła słuchawki - dasz mi podkład jaki tylko będę chciała?

- Raczej mnie nie zaskoczysz, wal - przysunąłem się na krześle do kompa

- Gabrielle Aplin "Home" - powiedziała i ubrała słuchawki, znalazłem odpowiedni podkład i puściłem jej, od razu zamknęła oczy. Gdy zaczęła śpiewać poczułem się dziwnie spokojny, jej głos był melodyjny, ciepły, do dopracowania ale kolejny raz pomyślałem o tym, że można z niej zrobić kogoś ważnego w świecie muzyki.

- Zaśpiewaj jeszcze coś - powiedziałem gdy skończyła i bardzo żałowałem, że tak się stało.

- Wolałabym pójść położyć się spać, chociaż na godzinę, dochodzi 7 rano. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mogła tu wrócić.

- Możesz tu przychodzić nawet bez pytania. Racja, pora się położyć, kolorowych snów.

- Dziś będzie dominować czerwień. Matt... dziękuje, za to wszystko co zrobiłeś. - Podeszła do mnie i pocałowała mnie w policzek, spojrzałem jej w oczy, to był błąd. Wyszła ze studia, a mną targały tak dziwne emocje, że nie mogłem wytrzymać, ubrałem dresowe spodenki, koszulkę, adidasy, poszedłem biegać.

     ~~~

 Ten kto wpadł na pomysł dzwonienia do mnie, gdy jestem kompletnie nieprzytomna, powinien płonąć żywym ogniem już od chwili gdy wybrał mój numer i nacisnął "zadzwoń"

- Julia do cholery, dzwonię już któryś raz, gdzie ty jesteś. Wpadłem przed zamknięciem do baru zobaczyć jak się czujesz, a Meg powiedziała, że zemdlałaś i jakiś koleś w tatuażach odwiózł cię do domu. Pojechałem wiec do domu, a tam policyjne taśmy, sąsiadka mi powiedziała, że stało się coś strasznego i uciekła do domu. Przecież ja odchodzę od zmysłów dziewczyno.

- Jestem u Matta, zabrał mnie do siebie. - Wymamrotałam zaspana.

- Co się stało Julia, mów natychmiast, tobie nic nie jest?

- Jake, ktoś wczoraj zamordował mojego ojca - czułam, że łamie mi się głos. On nic nie mówił, słyszałam tylko jego oddech - Wiem to chujowa wiadomość - dodałam po chwili.

- Gdzie on mieszka? Ja już po ciebie jadę.

- Zaczekaj, ja nie wiem czy mogę ... poczekaj, proszę. Albo spotkajmy się za godzinę w szpitalu, jest późno a mnie jeszcze nie było u mamy, pewnie się martwi.

- Będę na ciebie czekać, poradzisz sobie?

- Tak spokojnie, nie jestem dzieckiem, ani wariatką. Do zobaczenia - rozłączyłam się, wyszłam z łóżka, gdy spojrzałam na zegarek okazało się, że nie spałam nawet godziny. Ubrałam dżinsy, szarą koszulkę na ramiączkach i czarną bluzę, do tego moje nieśmiertelne czarne vanasy. Wyszłam z pokoju, zajrzałam do salonu, na kanapie siedziała Val i jej lustrzane odbicie, przynajmniej jeśli chodzi o twarz. - Dzień dobry - spojrzały na mnie obie -  jadę do szpitala, wrócę po swoje rzeczy około 17:00, dobrze?

- Jak to po swoje rzeczy, Julia - Val zerwała się z kanapy i podeszła do mnie - Gdzie ty chcesz wracać, do domu, do ojca, który w całej tej sytuacji jakiej jesteście nie umie stworzyć ci bezpiecznego miejsca? Nie ma mowy, zostaniesz tutaj, powinniśmy też w końcu porozmawiać. - Jej słowa mnie zdziwiły, wczorajsza reakcja... dotyczyła zachowania mojego ojca, o którym powiedział jej Matt, wiec nie wiedziała co stało się na prawdę. Uspokoiło mnie to, bo nie ukrywam, że trochę miałam obawy co do niej. 

- Gdy przyjadę o 17:00 to porozmawiamy, teraz się spieszę.  Do widzenia - Val odprowadziła mnie do drzwi, nie spotkałam Matta, nie wiem gdzie był. Dom bez niego był inny, zimny.
   
     Wsiadłam do autobusu, zajęłam wolne miejsce i jechałam do szpitala zastanawiając się, jak mam udawać przed mamą, że nic się nie stało. Ciągle przed oczami miałam jego ciało, zakrwawione ubranie, nasz dom, jego oczy, które wołały "pomocy". Nie rozumiałam dlaczego ktoś musiał być, aż tak okrutny, czemu w ogóle to zrobił. Chyba do końca nie docierało do mnie to co się w ogóle stało. Jakbym stała obok, obserwowała wszystko, to było jak sen, jak koszmar. Nigdy nie zapomnę tego co tam widziałam. Wyszłam z autobusu i szłam w stronę szpitala, zamyślona, nieobecna, nie docierały do mnie bodźce z zewnątrz. Poczułam czyjąś dłoń na swoim ramieniu, wystraszyłam się i odwróciłam nerwowo.

- Jake, przestraszyłeś mnie, nie rób tak.

- Przepraszam, wołałem cie, szedłem za tobą i krzyczałem, a ty nic - objął mnie, teraz mu pozwoliłam. - Jak się czujesz mała?

- Dobrze, nie wiem jak mi pójdzie ukrywanie tego przed mamą. Denerwuje się. Wszystko mi się wali, nie mam kasy, czas ucieka, tracę kolejny dzień, niedługo będzie już za późno na rozpoczynanie leczenia. Mojego ojca ktoś zabija w domu, Jake co się stało z moim życiem, dlaczego jest takie... kiedy ja w końcu zacznę żyć dla siebie, dla moich marzeń. - Poleciały mi łzy, wtedy przytulił mnie mocno, a ja wiedziałam, że nie muszę się bać bo mam go blisko.

- To wszystko się ułoży Julia, wiem to, wierze w to. Tak nie może być przez cały czas, to wszystko minie.

- Kiedy?

- Tego nie wiem, tak bardzo chciałbym, żebyś miała lepsze życie spokojne, w którym spełnisz swoje aspiracje. W którym nie będziesz ciągle martwiła się o innych.

- Pójdziesz ze mną do mamy? Nie wiem czy dam radę sama z nią być.  - Spojrzałam na niego, uśmiechał się czule. Też się uśmiechnęłam.

- Chodź mała.

   Weszliśmy do sali i poczułam prąd przechodzący przez całe moje ciało, autentycznie jakby ktoś podłączył mnie do gniazdka, łózko było puste, zaścielone równo. Poczułam jak miękną mi nogi, miałam wrażenie, że zaraz zemdleje, Jake mnie przytrzymał, posadził na krześle obok wejścia do sali. Podeszła do nas pielęgniarka.

- Proszę się nie martwić, pani mama pojechała na badania, wróci za około 20 minut.

- Dziękuje - wyszeptałam i schowałam twarz w dłonie, tama puściła, strach o to, że już ją straciłam był tak wielki... płakałam jak dziecko, szlochałam.

   Dopiero gdy zobaczyłam ją całą, mogłam jej dotknąć, czułam jej ciepło, widziałam jej uśmiech. Dopiero wtedy się uspokoiłam. Moja mama była dziś nieobecna, potem dowiedziałam się dlaczego. Lekarz dał mi kolejną porcję informacji dotyczącą stanu jej zdrowia, było źle. Jeśli miała jakieś szanse, to tylko wtedy gdy leczenie zostanie wdrążone w przeciągu przyszłych dwóch tygodni. Potem nie ma sensu zaczynać i tracić pieniędzy, bo nie będzie dla niej szansy. Jake długo nalegał, żebym wzięła tylko swoje rzeczy i wróciła do niego, że coś się ogarnie i damy rade. Wiedziałam, że próbuje mnie tylko uspokoić, bo nie miał żadnego planu jak mi pomóc. Nic co sprawiłoby, że te pieniądze niemal spadną mi z jebanego nieba. Teraz byłam zdecydowana jak jeszcze nigdy, by sprzedać siebie, żeby mieć pewność, że robiłam absolutnie wszystko, by uratować moja mamę. Zadzwoniłam do drzwi.

- Julia, dobrze, że jesteś - Matt przepuścił mnie w drzwiach i zaprowadził do salonu, siedział tam z nimi jakiś mężczyzna. - To jest pan Harry Evans, lekarz ginekolog, rozmawialiśmy właśnie o całej procedurze in vitro. Przyszłaś w samą porę.

- Dzień dobry - usiadłam na kanapie. - Myślałam, że najpierw omówimy warunki, jakaś umowa, czy coś - byłam zdezorientowana, czułam się przyciśnięta do muru. Miałam wrażenie, że ten facet zapłodni mnie tu i teraz na kanapie. To wszystko było tak dziwne.

- Spokojnie dojdziemy i do tego - powiedziała Val i poprosiła by lekarz kontynuował swój wykład o sztucznym zapładnianiu. Nie ukrywam, że od nadmiaru wrażeń w ostatnim czasie, ostatnie czego mi brakowało, to wiedzieć jak dokładnie zrobią mi dziecko.

   Zostałam z nimi sam na sam, Val nalała nam wina. Powiedziałam czego od nich oczekuje, co daje w zamian jest oczywiste. Zaznaczyłam, że część pieniędzy potrzebuje na już. Dali mi do przeczytania umowę jaką chcieli ze mną podpisać, nie miała ona mocy prawnej, jednak miała mi zobrazować ich oczekiwania względem mnie. Chodziło głównie o moje bezpieczeństwo i spokój, żeby dziecko rozwijało się prawidłowo. Siedziałam pół nocy nad kilkustronicową umową a głowa pulsowała coraz bardziej, miałam wrażenie, że zaraz mi ją rozsadzi. Zasnęłam nawet nie wiem kiedy. Gdy otworzyłam oczy, byłam przykryta, a na szafce nocnej stał kubek z herbatą. Wzięłam go, do drugiej ręki papiery i wyszłam z pokoju. Przy stole w kuchni siedział Matt, rozmawiał z kimś przez telefon ale pokazał, żebym weszła, usiadłam naprzeciwko niego, sięgnęłam po długopis który leżał przy jego notatniku i podpisałam umowę...