13. Trzynastka bywa pechowa.

      Od kilku dni sypiała u mnie w domu, jej mama zajęła pokój gościnny. Nie przeszkadzała mi obecność Margaret. To ciepła i miła kobieta, wiedziałem już po kim Julia jest taka. Spała spokojnie na moim łóżku, jednak w sporej odległości ode mnie. Nie pozwalała się dotykać, przytulić. Niestety ja coraz bardziej chciałem to robić. Być blisko i bliżej. Szczególnie po wczorajszej wizycie u lekarza, nie mogę się nie uśmiechnąć na to wspomnienie. Kiedy na monitorze widzi się małego człowieka, który rośnie w niej i rozwija się prawidłowo, a na koniec słyszy się bicie serca takiego malucha, płakałem jak baba. Wszystko miało wyglądać inaczej, w ogóle nie miałem być ojcem. Val wykorzystała mnie, Julię i jej rodziców żeby dokonać jakiejś, niezrozumiałej dla mnie, zemsty. Miałem ciarki na samą myśl, że dzisiaj mam się z nią spotkać w areszcie. Nie wiedziałem co mam jej powiedzieć. Czego dowiem się od niej. Cała ta sytuacja z morderstwem, pokrewieństwem między nimi sprawiła, że kompletnie nie wiedziałem co robić. Odciąłem się też od wszystkich, których znałem. Plotki szybko się rozchodzą, a znajomi i przyjaciele szybko łączą wszystkie fakty. Najgorzej miałem z moim teściem, który pałał do mnie taką nienawiścią, że tylko czekałem aż mnie zabije. Hej, to by było nawet zabawne, ojciec i córka w jednym więzieniu. Może chęć zabijania jest u nich rodzinna, mam nadzieje, że dziecko tego nie będzie miało. Durne myśli przebiegały przez moją głowę do samego rana. Koło 7:00 bojąc się, że nabawię się odleżyn na dupie, wstałem, ubrałam się w dresy i poszedłem biegać.  Zawsze mnie to odprężało, wyładowywałem swoją złość, strach, biegłem i myślałem tylko o tym, żeby biec.
    Kiedy piąty raz, dzwoniący telefon przerwał słuchanie piosenki, wkurwiłem się i odebrałem.

- Słucham, tu Matt.

- Stoję pod twoim domem, otworzysz mi łaskawie? - Usłyszałem głos mojego teścia.

- Nie ma mnie w domu, rozmawialiśmy. Czego jeszcze chcesz?

- Potrzebuje poznać adres tej dziewczyny, która oskarżyła Val o zabójstwo. Tego już jest za wiele. Pieniądze za ciąże jej nie wystarczają, musi rozwalać naszą rodzinę? - Mówił coraz bardziej rozwścieczony, a ja bałem się, że Julia otworzy mu drzwi.

- Powiedziałem ci, że nie będziesz rozmawiał z Julią i zdania nie zmienię. A twoja córka zabiła tego faceta i są na to dowody.

- Gówno nie dowody, wystarczy, że ta cała Julia wycofa zeznania i Valary wróci do domu, do swojego normalnego życia.

- Ona nigdy nie miała normalnego życia, sam jej zafundowałeś pranie mózgu. - Rozłączyłem się i biegłem do domu. Kiedy dotarłem już go nie było. W kuchni siedziała Margaret. - Dzień dobry

- On nic się nie zmienił, dalej jest tak przystojny jak dawniej. - Spojrzała na mnie.

- Nie rozumiem - lub wolałem nie rozumieć. 

- Był tutaj, dobijał się, nie może spotkać się z Julią. Ona nie może go zobaczyć, za dużo już tego wszystkiego. Tak bardzo chciałam, żeby moje dziecko miało szczęśliwe życie, a sprawiłam, że tylko cierpi. - Westchnęła.

- Julia jest silna, na tyle na ile ją znam, wiem, że to twarda babka. - Uśmiechnąłem się na wspomnienie każdej jej pyskatej wypowiedzi. Ta mała nie da sobie w kasze dmuchać.

- Matt o czym ty mówisz. To tylko jej skorupa, pancerz, którym się otoczyła. W ten sposób broni się przed kolejnymi przykrymi rzeczami jakie mogą ją spotkać. To wszystko miało wyglądać inaczej. Julia miała dorastać w szczęśliwym domu, mieć zgodnych rodziców... mój mąż nie był złym człowiekiem. To ja zawiodłam i to dlatego on się zmienił.

- Na pewno chce pani o tym mówić? - Ja nie byłem pewien czy chcę słuchać.

- Staraliśmy się wiele lat o dziecko, po badaniach okazało się, że mój mąż jest bezpłodny. Pogodziliśmy się jakoś z tym. Zaczęłam nową pracę... i wtedy, poznałam Lucasa. Szybko zbliżyliśmy się do siebie. Sypialiśmy ze sobą, nie minęło wiele czasu gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo to ukrywałam. Później gdy było trudniej, powiedziałam mężowi, uwierzył, że to jego dziecko. Wierzył, że stał się cud.

- Kiedy się dowiedział?

- 4 lata później. Wtedy wszystko zaczęło się sypać. - Wzrok Margaret utkwił w jednym punkcie, odwróciłem się. - Julia, słoneczko, wstałaś już.

- Tak mamo, jak zawsze jestem w złym miejscu o złej porze. Uważasz, że on powinien wiedzieć więcej o moim życiu niż ja sama?

- Julia daj spokój, twoja mama potrzebowała się wygadać.

- Gruchajcie sobie dalej, ja jadę do studia.

- Julia, przepraszam. Chcę cię chronić, przed tym wszystkim co na ciebie spada. - Jej mama miała łzy w oczach.

- Będę wieczorem. - Podeszła do mamy i pocałowała ją w policzek, wzięła torbę z krzesła obok i poszła.

~~~

 Jake czekał na mnie przed domem Matta. Dopóki nie zobaczyłam jego uśmiechu na twarzy mój dzień był raczej kiepski. Od kilku dni rano rzygałam jak dzika, byłam wrażliwa na intensywne zapachy. Do tego moja mama znalazła sobie spowiednika... od zawsze chciałam, żeby pan wielkie ego, mały siusiak wiedział o moim życiu więcej ode mnie. Tak tak, wiem, legendy głoszą, że to facet z wielkim interesem. Cóż, może doświadczenia niczym prostytutka to nie mam, w penisach nie przebieram. Wiem jednak, że to co ten facet nosi między nogami obrosło większą legendą niż urosło naturalne. Jedyny plus, że ten czarodziej, znał kilka dobrych zaklęć, które działały dzięki jego różdżce. 
  Dzisiejszy dzień był dla mnie ważny, ja i Alex mieliśmy nagrać nasze video, do piosenki "Daylight". Codziennie byłam w studiu, nagrywaliśmy kolejne kawałki, tam czułam się jak w domu. Początkowo mieliśmy pracować w studiu Matta, w tej chwili jednak dziękowałam Bogu, że mogę wyjść z domu i pracować z dala od tego faceta. Odkąd zamoczył w sobie swoją frankfurterkę zaczął mnie traktować jak swoją własność. Kiedy przeginał z bliskością, której w ogóle od niego nie oczekiwałam, przypominałam mu, że jego żona wciąż czeka w areszcie na spotkanie. Zaś gdy się dowie o tym, że skorzystał z moich rozchylonych nóg, przegryzie kraty i wróci by mnie zabić. Wkurwiał się wtedy, a ja cicho śmiałam się w sobie widząc jego żyłkę wściekłości na czole.

- Julia! - Jake krzyknął i dopiero wtedy się do niego odwróciłam, okazało się, że moje myśli kompletnie mnie pochłonęły. Nie zarejestrowałam momentu gdy wsiadałam do samochodu.

- Słucham - odparłam szczerząc się jak głupia.

- Co się z tobą dzieje, zaczynam się bać, to te hormony? - Wyszczerzył się równie mocno

- Chyba, nie wiem, mam już dość tej ciąży. Coś chciałeś mi powiedzieć?

- Ładnie dzisiaj wyglądasz - uśmiechnął się pod nosem. - A tak serio, to już nie mogę się doczekać, aż pokaże ci co zrobiłem z Alexem w nocy.

- Pracowaliście w nocy? Mam dzisiaj z nim nagrywać, pewnie jest wykończony.

- Przeciwnie! On jest kompletnie nakręcony i nie, nic nie ćpał - Znów się szeroko uśmiechnął.

- Kiedy się tak szczerzysz, to jakoś nie chce mi się wierzyć, że nic nie braliście. - Zaśmiałam się w sobie.

   Podjechaliśmy pod niewielki budynek niedaleko LA. W tym niepozornym żółtym kwadracie, działy się rzeczy, które nie śniły mi się nigdy. Kiedy wchodziłam do środka reszta świata przestawała istnieć. Roiło się tam od instrumentów, zawsze chciałam wszystkiego dotknąć, żeby mieć pewność, że to nie jest iluzja. Zawsze ktoś mnie tam witał, bo nie wiem czy był taki moment, kiedy nikogo tam nie było. Najwięcej czasu w studiu spędzał Alex. Ten chłopak mnie rozwalał. Umiał grać na wszystkim, nie to co ja, tylko na nerwach. Do tego miał fajny głos i cholernie dużo pomysłów. Nie jest sekretem, że z chłopakami zawsze dogadywałam się dużo lepiej niż z dziewczynami. A w naszej ekipie, mieliśmy i całkiem przystojnych i nieprzyzwoicie uzdolnionych facetów. No nic tylko rwać. Chociaż wolałam z nimi tworzyć coś bardziej trwałego niż miłość, muzyka była tym co łączyło nas wszystkich. Kochaliśmy to co robimy, nigdy nie mieliśmy dość, zawsze chcieliśmy tylko więcej.

- Julia! - Podszedł do mnie i uściskał, spojrzał na mnie i poprawił swoje okulary. Zawsze mu spadały trochę i co jakiś czas musiał dosunąć je bardziej na nosie. - Chodź muszę ci coś pokazać!

- Tak, tak wiem, piosenka - Szłam za nim, ciągnął mnie, to było zabawne. 

- Jake ci już pokazał? Miałeś to trzymać w sekrecie!

- Nic jej nie pokazałem, tylko mówiłem, że mamy dla niej coś świetnego. - Jake wziął swój komputer i trzymał palec nad spacją - gotowa?

- Nigdy nie będę bardziej gotowa. - Powiedziałam zgodnie z prawdą. Już po chwili usłyszałam pierwsze dźwięki "Livin' On A Prayer" . To był dla mnie kosmos. Słuchałam tego jeszcze 5 razy, nie mając dość.

- Udało się, co? - Zapytał Alex totalnie podekscytowany, wcale mu się nie dziwiłam, odwalił kawał dobrej roboty.

- To jest genialne, zrobiłeś to idealnie. Brak mi słów, jesteś niesamowity... Jake to niesprawiedliwe, że on ma talent do grania na wszystkim i głos a ja mam tylko głos, też chce umieć grać na czymś.

- Grałaś na cymbałkach ostatnio - Jake nadal uśmiechał się szeroko. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy nie był na jakimś wybielaniu zębów i próbuje mi się tym pochwalić.

- A spadaj... Alex nagramy dzisiaj video do naszej piosenki? Czy jesteś zmęczony?

- Jaki zmęczony, o czym ty mówisz, zaraz zabieramy się do pracy. Jake będzie operatorem bo mu to nieźle wychodzi. Dajcie mi tylko 10 minut, przebiorę się. - Wziął swój plecak i poszedł do łazienki.

     Przez kolejne dwie godziny nagrywaliśmy różne ujęcia. Ja mogłam to robić kolejne 100 godzin, byle moje oderwanie od rzeczywistości nie przestawało być tak przyjemne. Podczas nagrywania wpadł do nas Chad. Kolejny fantastyczny pomysł. Oznajmił tam, że rozmawiał z Chrissy i wpadli na pomysł nagrania wspólnie piosenki Maroon5. To jednak plany na przyszły tydzień. Teraz mieliśmy już dość rozpoczętych piosenek, które trzeba było dopracować. 
    Musiałam w końcu odebrać telefon, Matt dobijał się do mnie od godziny.

- Pracuje, co jest? - Odezwałam się niezbyt przyjemnym tonem.

- Julia wróć do domu, twoja mama zniknęła. Byłem w areszcie, gdy wróciłem nie było jej zabrała swoje rzeczy. - Sanders był konkretnie przerażony. Panika w jego głosie osiągnęła najwyższą skale. Rozłączyłam się i pobiegłam do mojego przyjaciela.

- Jake, musisz mnie odwieźć do Matta, moja mama zniknęła...

12. Plany na przyszłość

           Ocknęłam się na kanapie. Mama siedziała przy mnie, głaskała po policzku. Spojrzałam w bok, w kuchni stała Michelle blada jak ściana trzymając szklankę wody. Nie było go, nie wiedziałam co się stało. Usiadłam powoli na kanapie, kręciło mi się w głowie.

- Matt, gdzie jest Matt? - rozglądałam się

- Moczy ręcznik, żeby ci przyłożyć do głowy, zemdlałaś kochanie. Połóż się - powiedziała mama, nie zabierając swojej dłoni z mojego policzka.

- Już się dobrze czuje - zawroty głowy ustąpiły

- Julia... - stał z ręcznikiem, kompletnie bezradny. - Przepraszam, nie chciałem cię wystraszyć.

- Trudno się było nie wystraszyć, kiedy wyglądałeś jakbyś przyszedł mnie zabić. O to by było nawet zabawne, twoja żona tego nie zrobiła, za to ty byś to zrobił. Normalnie komedia.

- Nic takiego nie przyszło mi do głowy, jak się czujesz? - Usiadł obok

- Ja nie miałam innego wyjścia, ona groziła mi i mojej mamie. Wtedy w tym samochodzie... miałam nóż przy gardle i obiecałam jej milczenie. Tylko jak mam siedzieć cicho kiedy wiem już kto zabił mojego ojca. - Moja mama mnie przytuliła, kojące uczucie.

- Nie rozumiem czemu mi nie powiedziałaś, nie uprzedziłaś. Myślałem, że możemy sobie powiedzieć o wszystkim.

- Słucham?! - krzyknęłam do niego, wyrwałam się z objęć mamy, wstałam żeby być wyższa od niego i żeby go wdusić w tą pieprzoną kanapę. - Powiedzieć sobie wszystko? A kim my niby dla siebie jesteśmy? Twoja, chora na głowę, żona wykorzystała fakt, że chcę urodzić komuś dziecko, żeby ratować swoja mamę. Zamordowała mojego ojca, groziła mi i mojej mamie. I miałam Ci o tym niby powiedzieć, bo co? Bo świetnie się bawiłeś wkładając mi dłoń między nogi, a potem zwaliłeś winę za uwodzenie na mnie? Jesteś paskudnym, draniem, kutasem jakiego nie widział świat, jesteś tak samo nic nie wart jak ta twoja żona. Oboje jesteście odpowiedzialni za niszczenie mi życia! Byłeś zbyt zapatrzony w siebie, w swoje potrzeby, ja miałeś tylko po to, żeby wsadzić kutasa w coś wilgotnego jak najdzie cie ochota! Nie widziałeś, że od lat szuka tylko okazji, żeby zemścić się na mojej rodzinie. Jak możesz mówić, że powinnam ci była powiedzieć. 

   Wziął mnie na ręce kiedy  się już uspokoiłam. To znaczy nie okładałam go z pięści, po głowie, klatce piersiowej. Próbował trzymać moje ręce, ale resztkami sił wyrywałam mu się i waliłam dalej, musiałam wyrzucić złość. Usiadł ze mną na łóżku, tulił mnie i trzymał moje ręce. Wyrwałam się, chciał je zabrać, ale odpuścił kiedy go objęłam. Zrobił to samo, a ja znów poczułam to co tamtego dnia na tarasie. Czułam ten sam spokój. To czego tak bardzo mi brakowało.

~~~

- Michelle, odwiozę cie do domu, chodź. Pani... - potrzebowałem podpowiedzi, bo nie wiedziałem jak ma na imię mama Julii.

- Margaret, jestem Margaret - Powiedziała do mnie ze spokojem w głosie.

- Jeśli Julia będzie chciała porozmawiać niech do mnie zadzwoni. Dam jej teraz czas, żeby ochłonęła i poukładała sobie wszystko. Do widzenia. 

- Jeszcze raz bardzo przepraszam, nie umieliśmy jej powstrzymać. - Dodała Michelle. 

- Wracajcie bezpiecznie do domu. Wszyscy potrzebujemy teraz czasu. - Margatet uśmiechnęła się. - Do widzenia. 

  Jechaliśmy do domu Briana, biłem się z myślami. Czy rzeczywiście byłem tak ślepy? Nie zauważyć, że moja żona prowadzi podwójne życie. Ciężko westchnąłem i wtedy odezwała się Michelle.

- Wyciągniemy ją z tego?

- Jak? Michelle, kurwa ona zabiła człowieka. Ja widziałem ojca Juli tam w domu, zadźganego, wszędzie była krew. Jedyne co do mnie dociera, to fakt, że zrobiła to twoja siostra. Moja żona, ja nie wyszedłem za nią bo taki miałem kaprys, kocham ją przecież. Czemu ona nic nie mówiła, ja nawet nie wiedziałem, że miała jakieś problemy. Przy mnie była inna.

- Nasi rodzice przechodzili przez piekło, w które nas wciągnęli. Miałyśmy po 6 lat, ojciec zaczął znikać z domu, potem zaczęły znikać pieniądze. Rodzice żyli w separacji, przerzucali sobie mnie i Val z rąk do rąk. Serio czułyśmy się takie niepotrzebne. Wiesz, że ona jest córeczką tatusia, wiec każda zła rzecz jaka się działa z jego udziałem... bardzo ją to przytłoczyło. Trzymała w sobie przez lata gniew, zawsze mówiła o zemście. Tylko nie brałam tego jakoś serio kiedy była dzieckiem.

- Ale mówiła też o tym później, dlaczego mi nic nie powiedziałaś, pomógłbym... chce jej pomóc. To moja żona, przyjaciółka.

- Ona nigdy ci nie mówiła, bo dałeś jej to, co odebrał ojciec. Bezpieczeństwo i miłość.

- I zjebałem gdy tylko trochę sodówki uderzyło mi do głowy, ekstra. - Byłem coraz bardziej podłamany.

- Ale nadal się kochacie, od czasu zaręczyn żyjecie jak w bajce. Szczęśliwi, zakochani, kolacje, wyjazdy... nie rozumiem czemu w niej nadal siedziały te wszystkie złe uczucia jakie miała.

- Ja też nie rozumiem, nic nie rozumiem. Co do tego wszystkiego ma Julia?

- Matka Julii miała romans z naszym ojcem, Julia to nasza przyrodnia siostra. Teraz ci się poukładało?


    Raczej zrobiło mi się niedobrze. Znając historię małej, nie mogło do mnie dotrzeć, jak moja żona mogła być takim potworem i jeszcze dokładać zmartwień. Bo niby dlaczego, to jej ojciec zaruchał, zrobił dziecko innej kobiecie, która już swoje odpokutowała. Julia tym bardziej nie była temu nic winna. Zmarnowała już dość czasu nie myśląc o swojej przyszłości, byle za wszelką cenę przedłużyć życie swojej mamie. Myśli kłębiły mi się w głowie, a do gardła coraz bardziej podchodził dzisiejszy obiad. Zawibrował mi telefon w kieszeni, wyciągnąłem go i odczytałem wiadomość.

   " Nie chcę być sama"

- Matt? - Moje wpatrywanie się w ekran telefonu przerwała Michelle.

- Tak? - Spojrzałem na nią, trzymała uchylone drzwi.

- Wpadniesz do nas?

- Nie, pojadę do domu. - Nie zorientowałem się nawet kiedy dojechałem pod dom Hanera.

- Jeśli będziesz czegoś potrzebował to daj znać. I jeśli będziesz miał jakieś wieści o Val, proszę odezwij się. 

- Jasne, będziemy w kontakcie. Michelle, dzięki.

- Do zobaczenia Matt - wysiadła i zamknęła drzwi, a ja ruszyłem prosto do Julii.

  Po 30 minutach byłem u niej, kupiłem dużo chusteczek i lody waniliowe, to jest zawsze dobre na smutki. A ona na pewno była teraz w tragicznym stanie. Zapukałem do drzwi, otworzyła mi Julia i  od razu się przytuliła. Jej mamy nie było już w pobliżu.

- Gdzie są łyżki? - Zapytałem rozglądając się dookoła.

- Nie potrzebujemy łyżek, chodź ...

~~~

  Obudziłam się rano, przez chwilę mrugałam oczami, próbując przyzwyczaić zaspane oczy do ostrego światła w pokoju. Kiedy usiadłam poczułam jak bardzo jestem obolała. Seks z tym facetem to niezły maraton. Spojrzałam na niego, spał spokojnie obok, chyba śniło mu się coś miłego, bo czasem jego kąciki ust się unosiły. Poszłam pod prysznic, myjąc się wspominałam dotyk jego dłoni na moim ciele. Jego usta kiedy całował każdy skrawek mojej skóry. Dał mi tej nocy wszystko czego potrzebowałam. Ja dałam mu jedynie siebie, ale mówił mi, że bardzo tego pragnął. Ilość emocji, jakie towarzyszyły mi wczorajszego dnia, sprawiły, że moja głowa aż pulsowała. W dresowych spodniach i białym topie na ramiączkach poszłam do kuchni i zaczęłam robić naleśniki. Kiedy wlewałam trzecią porcje ciasta, ktoś zaczął otwierać drzwi. Mój idealny okrągły naleśnik zrobił się czymś czego nie umiem nazwać, a w drzwiach pojawił się Jake.

- Cześć mała - uśmiechał się od progu, położył swoje graty i przyszedł mnie przytulić.

- Jak było? - Spytałam, odpychając go trochę od siebie. Tulił tak mocno, że brakowało mi tchu.

- Wspaniale, mam ci tyle do opowiedzenia - szedł już w stronę sypialni, pewnie chciał się przebrać, albo umyć... kurwa Matt!

- Nie, nie, nie Jake, zostań ze mną. Chcę się dowiedzieć wszystkiego teraz, proszę. Jestem bardzo ciekawa. - Dociągnęłam go jakoś do stolika.

- No dobrze, zrobisz mi kawę? - Przyglądał mi się - masz malinkę na szyi ...

- Cholera - tylko tyle z siebie wydusiłam, na domiar złego, do kuchni wszedł Matt.

- Dzień dobry - Powiedział Jake i bacznie obserwował swojego wroga numer jeden.

- Witaj Jake, słyszałem, że byłeś w Nowym Jorku. Jakieś przesłuchania, tak? Jak ci poszło?  - O M G, nie wierzyłam własnym uszom. Shadows próbował się zaprzyjaźnić?

- Tak, Julia też miała ze mną lecieć, ale COŚ jej pokrzyżowało plany.

- Kto jest głodny? - postawiłam talerz naleśników na stole, chłopcy spojrzeli na siebie, a potem na mnie. - No co? Smacznego.

    Udało mi się, kiedy się najedli byli spokojniejsi. Jake poprosił mnie na stronę chciał pogadać.

- Jeśli będziesz mi mówił, że źle robię, to będę zła. - Ostrzegłam na początku.

- Nie zamierzam, chciałem ci coś pokazać, bez świadków.  - Zaczął się dziwnie uśmiechać, kolejny psychol?

- Mów, bo zaczynam się denerwować... - nie kłamałam. 

- Po przesłuchaniu mieliśmy dużo czasu i wykorzystaliśmy go siedząc w studiu, popatrz co powstało - Puścił mi filmik

   Kiedy obejrzałam do końca łzy leciały mi już strumieniami po policzkach, miałam być tego częścią. Chciałam śpiewać, nie czuć strachu, bólu, tęsknoty za normalnością. Chciałam być wolna. Jake złapał moje policzki w dłonie, otarł łzy.

- Tak mi smutno, że mnie tam nie było.

- Julia to nic straconego - mówił to patrząc mi w czy, nadal się tak dziwnie uśmiechał. - Wziąłem ze sobą nasze wspólne nagrania, te najnowsze. Plus mieliśmy zapisy z tego spotkania z zespołem w Los Angeles. Powiedziałem im, że masz trudną sytuację, chorą mamę i tak dalej. Rozumieją to i cieszą się, że mogą dać ci szansę na rozwój.

- Jak to - nie mogłam uwierzyć w ani jedno jego słowo.

- Przyjęli cię do ekipy, wystąpimy razem na Brodway'u rozumiesz? - lekko mną potrząsnął, bo nie wydobyłam z siebie ani jednej emocji.

- Ja pierdole ... - O jednak coś wydukałam, a potem mocno się do niego przytuliłam. - Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Jake dziekuję.

- Zasługujesz na to. I nie masz się co martwić, spektakl wraca na deski dopiero za rok, za 2 miesiące zaczną się próby. Będziemy ćwiczyć w LA wiec nie będzie daleko. Wszystko idealnie zaczyna się układać. 

   Resztę dnia spędziliśmy we czwórkę, Jake i ja planowaliśmy wspólnie nadchodzące tygodnie. Matt obiecał udostępnić nam swoje studio żebyśmy mogli dalej ciągnąć pomysł z nagrywaniem wspólnych coverów. Moja mama nie mogła przestać płakać ze szczęścia.
  Wieczorem umówiliśmy się z całą nową ekipą w restauracji. Po kolacji siedzieliśmy jeszcze na plaży. Świetnie nam się gadało. Każdy z nas był młody i pełen wiary i planów na przyszłość.
  

11. Jestem Michelle

   Wpadli do mojego domu jak do siebie. Pokazali nakaz przeszukania domu, przez co nie miałem nic do powiedzenia. Ciągle pytali o Val. Gdzie jest, czy wróci, gdzie była jakiegoś tam dnia o nieważnej godzinie. Ciągle ich upominałem, żeby obchodzili się z niektórymi rzeczami delikatniej, jebane bydło. Pozabierali wszystkie noże, oglądali je dokładnie. 

- Może w czymś pomoc? - Spytałem, widząc, że dwóch policjantów szczególne upodobało sobie jeden. - Lub ktoś mi do cholery powie, co się tu właściwie dzieje. 

- Proszę bez nerwów, wykonujemy tylko swoje zadanie. - Odpowiedział jeden z nich. 

- Waszym zadaniem jest wpadać do uczciwego obywatela i przewracać mu dom do góry nogami, bo macie nakaz? Jak ja zdobędę taki świstek papieru, to też będę mógł zrobić w waszych domach totalny rozpiździec? - Byłem coraz bardziej poirytowany. 

- Na górze nic nie ma - powiedział jakiś młody gość, nawet nie zauważyłem, że on też wparował do domu.

- Mam jeszcze piwnice, proszę tam też zróbcie bajzel - usiadłem na kanapie, noga trzęsła mi się z nerwów. Usiadł przy mnie jeden z policjantów.

- Proszę z nami współpracować, na razie zachowuje się pan tak, jakby też miał coś wspólnego z morderstwem pana Cameron'a? 

- Kim jest pan ... o cholera - potrzebowałem chwili, Julia miała tak na nazwisko, morderstwo, jej ojciec... Val - Co moja żona ma z tym wspólnego? Bo ja mam tylko tyle, że wraz z Julią Cameron znalazłem jej ojca w domu, martwego. Zdaje mi się jednak, że tamta sprawa została zamknięta z braku dowodów.

- No i właśnie tu się pan myli. Julia zgłosiła się na policje, podejrzewa pana żonę o zabicie swojego ojca.
   Roześmiałem mu się w twarz, moja żona morderczynią, dobre sobie.

- Kochanie jestem - wszyscy zwrócili się w jej stronę, ona spojrzała na zbiorowisko w salonie. - Co się tu dzieje? - Była przerażona.

- Pani Valary Sanders? - Podszedł do niej policjant, ona zrobiła dwa kroki do tyłu.

- Nie, jestem Michelle ... nie wiem gdzie jest moja siostra.

- Val! co ty odpierdalasz... czemu kłamiesz

- To pana żona? - spytał jeden z policjantów

- Tak - kręciło mi się w głowie,  moje życie od kilku tygodni to był jakiś pierdolony cyrk.

    Złapali ją dopiero dwie przecznice dalej. Doprowadzili do radiowozu, zakutą w kajdanki.
A ja stałem mając setki pytań, ale żadnej odpowiedzi.

- To Julia, to wszystko jej wina! Matt ja ci to wszystko wyjaśnię, ale wiedz, że to jej i tylko jej wina. - Zamknęli drzwi radiowozu, odjechali.


    Nie wiedziałem nawet gdzie jej szukać, miałam ochotę ją udusić za to, że niesłusznie oskarżyła moją żonę o morderstwo. Tylko będę musiał poczekać, bo przecież nosi w sobie to pierdolone dziecko. Ja skończę w szpitalu psychiatrycznym.


~~~


  Siedziałam na parapecie przy zamkniętym oknie i patrzyłam jak krople deszczu spływają po szybie. Od godziny solidnie lało. Chętnie wyszłabym teraz na zewnątrz i spłukała z siebie cały syf dzisiejszego dnia. Nie wiedziałam co będzie, dostałam tylko informacje, że Val trafiła do aresztu, że w jej samochodzie znaleziono nóż. Martwiłam się o Matta, on nie był niczemu winien, ale gdybym mu powiedziała... uznałby mnie za wariatkę i nie pomógł mi. Rozumiem go, też broniłabym kogoś kogo kocham. Jake pojechał dzisiaj do Nowego Jorku. Też miałam jechać, nagrywać covery. Mój przyjaciel obiecał mnie jakoś tam wybronić i poprosić o jeszcze jedną szansę.

  Poszłam do kuchni, przy stole siedziała moja mama, trzymała w wychudzonych dłoniach kubek z herbatą. Westchnęłam na jej widok. Była wykończona chorobą, a teraz dodatkowo cierpiała z powodu całej prawy jaką musiała mi powiedzieć. Zawiodłam się na niej, ale to nie było teraz ważne. Nie wróci to życia mojemu tacie, nie zmieni się nasza historia. W pewnym sensie cieszyłam się, bo wiele rzeczy wskoczyło na swoje miejsce. Dostałam odpowiedzi na stare pytania. Rozumiałam już dlaczego mój tata tak się zmienił, tak tata. Tylko on nim był, żaden pan Dibenedetto.

- Wybaczysz mi kiedyś?

- Mamo, nie cofniemy czasu, przepadło. Popełniłaś błąd, tak samo jak tamten facet. Jedyna osoba której nie wybaczę to Val, bo robiła to wszystko tylko żeby nas zniszczyć.

- Mogłam ci to wszystko powiedzieć wcześniej, może byłoby inaczej.

- Nie gdybaj na miłość boską, to nic nie da. Cholera - dodałam bo ze strachu wypadł mi kubek, ktoś zapukał do drzwi. Biorąc pod uwagę, że jest środek nocy byłam przerażona. Kiedy otworzyłam drzwi nie było lepiej, stała za nimi Val... no dobra, po chwili dotarło do mnie, że to jej siostra. Dało się je odróżnić, Michelle była ciut ładniejsza. 

- Julia... mogę wejść?

- Skąd wiesz gdzie jestem, dlaczego nachodzisz nas w środku nocy?

- Bo był u nas właśnie Matt. Brian zatrzymał go w domu, a ja... Val miała w domu całe stosy papierów z różnymi danymi, jakiś czas temu przewiozła to do mnie. Tu mieszka twój przyjaciel.

- Tak... Czego ty tu właściwie chcesz?

- Po pierwsze to przeprosić cię za moją siostrę, możesz mi wierzyć próbowałam wiele razy wybić jej z głowy te chore pomysły.  I chcę cie ostrzec, nie wiem na ile Brianowi uda się uspokoić Matta, ale lepiej żeby cie nie znalazł Julia, ciebie ani twojej mamy. On nie rozumie, że Val miała swoje urojenia, żyła od lat między światem rzeczywistym a bańką w której ciągle była dzieckiem i w naszym domu działy się złe rzeczy. Ona sobie z tym nie poradziła i od tamtej pory chciała się zemścić a tych którzy zniszczyli jej rodzinę, jej bezpieczny świat. Teraz nie ma czasu na opowiadanie Ci tych wszystkich historii, Julia po prostu musisz schować się z mamą w jakimś bezpiecznym miejscu. Dopóki to wszystko się trochę nie uspokoi.

   Nim zdążyłam pozbierać myśli, słyszałam już czyjeś kroki na klatce. Zobaczyłam tylko jego rozgniewane zielone oczy, potem była ciemność.