17. Zaufaj...

- Kto tam jest? - w ciemnościach pojawił się jasny punkt. Tam gdzie byłam już nic nie boli. Idę swobodnie, lekko jakbym zrzuciła z siebie cały ten ciężar, który nosiłam przez wiele lat. - Mama?
- Kochanie, jak dobrze cie widzieć - objęła mnie swoimi szczupłymi ramionami, była taka ciepła.

- Co się tu dzieje? - dookoła nas zrobiło się jasno, absolutnie biało - Umarłam, prawda?

- Wrócisz tam myszko, ja zostanę - spojrzała na mnie, jej oczy były szczęśliwe, jej wargi ułożyły się w uśmiech.

- Dlaczego, możemy być tu razem, albo tam, wróć.

- Masz jeszcze wiele szczęśliwych chwil do przeżycia, to co złe już za tobą skarbie, już dawno za tobą.

- Mamo ! - wyciągnęłam do niej ręce, bo nagle znalazła się znacznie dalej ode mnie, szłam szybkim krokiem w jej stronę - Mamo zaczekaj!

- Zaufaj ...

" No dalej, dalej, wróć do nas, Julia... jeszcze raz adrenalina! Pospiesz się! Do cholery niech ktoś ich zabierze stąd!"

- Mamy cie, udało się... cholera jasna udało nam się, zabierzcie tych dwóch z sali, mogą czekać na policję gdzie indziej.

- Doktorze będzie z nią dobrze? - to głos Matta, słyszę go wyraźnie, ale ciało odmawia współpracy i nie mogę się ruszyć, nic. Martwi się, jest tu.

      Nie słyszałam już nic więcej, wszystkie głosy ucichły a ja wróciłam do ciemności w której od nowa odtwarzała się moja historia. Już niedługo wrócę, znajdę siłę. Muszę wyjaśnić tyle rzeczy, dowiedzieć się. Moja mama ...

~~~ 

      Nie rozumiałem czemu usadzili nas obu w jednej celi. Słychać było tylko nasze oddechy, jego był przyspieszony, nadal działała adrenalina. Spojrzałem na niego, patrzył przed siebie wprost na ścianę, jego oczy były zupełnie puste. Może zrozumiał co zrobił, jak wiele krzywdy jej wyrządził, że zabił moje dziecko, sprawił, że Julia walczyła o życie przez tyle czasu. Chociaż jemu zależało by już nie walczyła, miała umrzeć, to był jego plan. Nie wiedział tylko, jak ta dziewczyna potrafi być silna. Nie doceniał jej potencjału walki, mimo o wiele dłuższego stażu znajomości. Gdyby wiedział jak bardzo mam ochotę go teraz zatłuc na śmierć. Westchnąłem i schowałem twarz w dłoniach a moje myśli popłynęły do niej.

- Myślisz, że teraz ją odzyskasz? - Spytał mnie, wyrywając z gonitwy myśli.

- Owszem, tak właśnie myślę. Ty zgnijesz w więzieniu, więc żaden idiota nam nie przeszkodzi.
  Zaczął się śmiać, jest jebnięty.

- Nie znasz jej, nie rozumiesz. Ona nie wróci, nie będzie jej do ciebie ciągnąć. Jestem trochę psem ogrodnika, ale cóż mam prawo, jest moją przyjaciółką. Mam nadzieję, że szybko zrozumiesz, że nic między wami nie będzie.

- Zamknij ryj - wycedziłem przez zaciśnięte zęby, a moje pięści były gotowe żeby go zatłuc.

      Policzyłem do dziesięciu i westchnąłem. Przebywanie z tym facetem w jednym pomieszczeniu doprowadzało mnie do szału. Nie spodziewałem się jednak tego co wydarzyło się za moment. Wykorzystał moment kiedy podszedłem do okna, złapał moje ręce, a na szyi poczułem ostrze.

- Czujesz? - Wyszeptał mi do ucha - Teraz posłuchasz mnie uważnie. Nie tkniesz jej po wyjściu stąd, nigdy. Rozumiesz? - Docisnął ostrze do mojego gardła, bałem się przełknąć ślinę. - R o z u m i e s z?

- Tak - wyszeptałem, skłamałem.

- Nie słyszę - delikatnie przesunął tym po mojej szyi

- Tak - powiedziałem głośniej, nadal kłamiąc i bojąc się, czy jeszcze będę miał szansę ją mieć.

      Kiedy mnie puścił, od razu złapałem się za miejsce w którym poczułem przesuwające się ostrze, nic. Nie bardzo rozumiałem, dopóki nie zatrzepotał przede mną banknotem. Ten fiut sprawił, że omal nie nawaliłem w spodnie 50 dolarowym banknotem.

- Wiesz, jeśli jest się bardzo przekonującym człowiekiem, można i z tego zrobić narzędzie do zabijania - uśmiechnął się jednym kącikiem ust. - Pamiętaj, nie tkniesz jej.

       Nie wytrzymałem, nigdy nie byłem człowiekiem o mocnych nerwach, a już prawdziwa kurwica mnie brała, kiedy jakiś idiota robił ze mnie jeszcze większego idiotę. Złapałem go za szmaty i walnąłem nim o ścianę. Osunął się na ziemie.

~~~ 

       Alex, to on siedzi przy mnie, właśnie słucham naszej ostatniej piosenki. Nim mi ją puścił, powiedział, że może to pomoże mi wrócić, bo w moim sercu może nie być już nadziei na lepsze, ale zawsze jest muzyka. Miał rację, absolutną rację. Chcę już wrócić, wyjaśnić, dowiedzieć się. Ale ciało mnie nie słucha, przez to oni tracą też swoją nadzieję. Chwile świadomości i muzyka przenikały się z obrazami, których nie chcę pamiętać. Jak bił, jak wbijał nóż, ból który temu towarzyszył, nie mogłam krzyczeć bo zakleił mi usta.
   
- Julia, posłuchaj teraz tego, to cover Taylor Swift, będę go robił między innymi z Chrissi, pamiętasz ją. To na razie nasze demo. Teledysk do tego będzie super, każdy będzie osobno nagrany a na koniec przejście i wszyscy będziemy grać i śpiewać w plenerze. Słyszysz te gitary, jest moc no nie? Ale nagramy to dopiero jak się obudzisz, tak się umówmy, dobrze? Julia? Cholera!

     Poczułam ciepło jego dłoni, poczułam to! Nie wiem czy to zrobiłam, ale chyba uścisnęłam jego dłoń, może tak skoro wybiegł jak popażony. Alex? Jestem tu... wróć.

- Jest pan pewien? - powiedział doktor, którego słyszałam w trakcie reanimacji.

- Tak, najpierw jej palce drgnęły, wystraszyłem się, bo zasłuchałem się w piosenkę. A po chwili złapała mnie za palec. Doktorze ona wraca, wiem to.

- Możliwe, mogą to być jednak zwykłe skurcze, tak się czasem zdarza. A bliscy mają wrażenie, że pacjent się budzi.

   Ty głupi durniu, jestem tu! słyszę cie! Udowodnię ci, tylko nie mam teraz siły... trochę później.  
Teledysk będzie piękny Alex, już niedługo go nagracie.

~~~ 

    To jest po prostu koszmar, koleś chciał mnie przeciąć banknotem, groził mi, a to ja zostałem ukarany grzywną za zakłócanie porządku, plus dostałem dodatkowych kilka godzin w areszcie. Przynajmniej nas rozdzielili. Przesłuchują go 3 godziny, mam nadzieję, że miał na tyle rozumu w głowie, żeby przyznać się do wszystkiego. Nic nie ugra, ta jego zakochana dziewucha, ma ponoć nagranie kiedy opowiada o tym co zrobił i że ona ma mu dać alibi. Chociaż może teraz kłamała, nie wiem już w co wierzyć a w co nie.

- Sanders?
 Spojrzałem w górę, przed kratami stał policjant, ten który planował robić mi rewizję osobistą... bardzo osobistą. Jeśli znów ma ochotę zbadać moją dupę to połamie mu wszystkie palce i to z dziką rozkoszą.
- Wpłacono za ciebie kaucję, spadaj stąd... - otworzył drzwi i odsunął się żeby mnie przepuścić.

  Nie interesowało mnie kto to zrobił, chociaż może powinienem podziękować. Teraz chciałem tylko jechać do szpitala.

- Matt! - usłyszałem znajomy kobiecy głos. Mama.

- Co ty tu robisz?

- Zdziwiony prawda? Ja też, mamy do pogadania, wsiadaj. - Zawsze była taka, stanowcza. A mój tata żył pod pantoflem, ale jemu to nie przeszkadzało. Ja zyskałem władczy charakter mamy, więc między nami bywały zgrzyty. A teraz szykował się ogromny, bo moi rodzice nie wiedzieli o wielu, bardzo wielu rzeczach z ostatnich miesięcy.

- Możemy porozmawiać w drodze do szpitala, podrzucisz mnie. To ty wpłaciłaś pieniądze? - spytałem kiedy zapinałem pasy

- Nie, ja chciałabym żebyś tam posiedział nieco dłużej i nabrał trochę rozumu. Zacznijmy od początku, dlaczego o twoim rozwodzie dowiaduję się z co najmniej trzeciej ręki? O ile tak można powiedzieć o tym, że mówi mi to koleżanka siostry twojej BYŁEJ żony...

- Mamo, ta historia jest długa i zawiła, a kiedy dowiesz się wszystkiego, to, to od kogo się dowiedziałaś, będzie dla ciebie najmniej ważne. Wiem, że dałem dupy teraz, nie widzieliśmy się długo, uwierz mi miałem swoje powody.

- No proszę, śmiało, ja mam dużo czasu.

- Mamo - spojrzałem jej w oczy i to był mój błąd, bo widziałem jej zawód. Cholera, cholera, cholera!

- Kim jest Julia, dlaczego ojciec Val wyjechał i nie wiadomo gdzie przebywa, dlaczego twoja żona jest w więzieniu, czemu ty byłeś w areszcie, gdzie podziewałeś się przez cały ten czas i do jasnej cholery czemu ja nic nie wiem! Jesteś moim dzieckiem i czy masz 3 lata czy 33 to niczego nie zmienia. Boje się o ciebie ty durniu, odchodzę od zmysłów, a ty nawet nie raczysz odebrać ode mnie telefonu!

- Powiedziałaś cholera - musiałem to powiedzieć, bo byłem tym szczerze zdziwiony. Moja mama nigdy nie użyła przy mnie wulgarnego słowa. Mój komentarz jednak okazał się mało pomocny w rozładowaniu sytuacji, bo Kim postanowiła się rozpłakać. - Mamo... - złapałem ją za rękę - Opowiem ci wszystko, wyjaśnię i wiem, że wszystko zrozumiesz. Ale teraz na miłość boską jedźmy do tego cholernego szpitala. Jest tam ktoś bardzo dla mnie ważny.

- To prawda, że była w ciąży?

- Kto?

- Ta cała Julka, to przez to rozstałeś się z Val, tak? Miałeś kochankę?

- Nie wiem to ci naopowiadał tych bzdur, Julia nie była moją kochanką. Przynajmniej nie kiedy moją żoną była Val... Mogę prowadzić?

- Zamknij się, już ruszam - wytarła łzy i ruszyła.

    Kiedy jechaliśmy mogłem opowiedzieć jej nieco okrojoną wersję historii. Zaczynając od nagłej potrzeby posiadania dziecka, potem o poznianiu Julii. O tym jak znalazłem razem z nią zwłoki jej ojca. Jak szukano mordercy, a co ciekawe żyliśmy z nim pod jednym dachem. Że w tak zwanym międzyczasie Julia została sztucznie zapłodniona i jakie były tego powody. O tym, że Julia formalnie jest siostrą bliźniaczek. A moja była żona w zemście za właściwie nie wiem co, brak barbie od taty, bo ten był zbyt zajęty kochanką? Tak czy siak, powiedziałem o popsutej psychice Val i o tym, że prawdopodobnie resztę życia spędzi w więzieniu. Po pierwsze za morderstwo ze szczególnym okrucieństwem, po drugie za to, że jest wariatką i lepiej będzie ją odizolować.

- Gdybym wiedziała, wspieralibyśmy cię z tatą.. Zawiodłeś mnie i chociaż rozumiem, że działo się w twoim życiu sporo, a ostatnią rzeczą o jakiej myślałeś było opowiedzenie nam o tym wszystkim... zawiodłeś mnie.

- Wiem, jestem tego w pełni świadomy mamo i przepraszam. Ona jest teraz dla mnie priorytetem.

- Jesteś pewien, że wiesz co robisz? - moja mama uśmiechnęła się lekko, wiedziałem wtedy, że mam odpuszczone.

- Tak, kocham cie mamo - dałem cmoka w policzek - Dziękuje

  Wyskoczyłem z samochodu i pobiegłem do niej. Na korytarzu stał Alex, blady jak ściana, obgryzał paznokcie i miałem wrażenie, że cały dygocze.

- Matt! Jak dobrze, że jesteś!

- Co się stało, coś z Julką?

- Tak! Krzyczę prawda? Przepraszam, ale musisz mnie zrozumieć. Chociaż nie musisz... tak czy siak, jest coś o czym muszę ci powiedzieć, jesteś gotowy?

- Mów do cholery!

- Rety a jak ty właściwie się tu dostałeś?

- ALEX!

- Przepraszam, już, już mówię. Julia otworzyła oczy! Matt?! ... pomocy! on zemdlał... boże co za mięczak.

   

16. Jestem twoim przeznaczeniem.

Coraz częściej nie mogłam się wyspać. Po pierwsze przez ból w krzyżu, po drugie przez "przeznaczenie" tak brzmiał podpis w ostatnich kilku SMS-ach. Na dźwięk przychodzącej wiadomości cierpła mi skóra. Przychodziły coraz częściej. Rożne numery sprawiały, że traciłam czujność. Jest 6:36 minutę temu dostałam SMS, walczyłam z ciekawością i strachem. To pierwsze wygrało, szybciej niż bym się spodziewała. Jestem słaba zawsze byłam. 

"Będę ostatnia osobą, którą będziesz błagać o litość. Twoje P R Z E Z N A C Z E N I E. " 

Wstałam z łóżka i na nogach jak z waty poszłam na górę. Kilka ostatnich nocy spędziłam w "moim" pokoju, nie chciałam żeby Matt przypadkiem odkrył co się dzieje. Już dość mu spieprzyłam życie.  Tym muszę sobie poradzić sama. Niestety nawet wizyta na policji na niewiele się zdała. Nie byli w stanie namierzyć skąd pochodzą wiadomości. Wszystkie numery były na kartę. Spora cześć już nieaktywna. 

 Stałam w progu jego sypialni. Spał na brzuchu, jego plecy unosiły się i opadały w rytm jego oddechów. Nie wiedziałam czy po prostu podejść, obudzi się, będzie czuł, ze coś się stało. Jeśli się odezwę osiągnę ten sam efekt, potrzebuje go. Ta myśl dała mi odwagi i podeszłam cicho do łóżka. Usiadłam na skraju i dotknęłam jego ramienia, drgnął lekko wiec zabrałam rękę. Złapał mnie za nadgarstek a wierzch dłoni pocierał delikatnie kciukiem. 

- Mogę zostać ? - spytałam szeptem 

- Sama wlazłaś do jaskini lwa, ty nie  tyle możesz, co musisz zostać. Tylko idiota wypuściłby taka laske z łóżka. Wskakuj.  - Poklepał miejsce obok siebie i zaśmiał się chrypliwie. 

 Kiedy się położyłam, on przylgnął do moich pleców na łyżeczkę i wsunął ciepła dłoń pod koszulkę na brzuch. Rozczulał mnie tym. Położyłam swoją, dużo mniejszą, dłoń na jego i uśmiechnęłam się pod nosem. Lubiłam takie niewinne gesty. Chociaż coraz częściej myślałam, że zaczyna nas łączyć coś więcej. Początkowo nie mogłam go znieść, wkurzał mnie jak nikt inny. Kolejne kłody pod nogi zbliżały nas do siebie, aż doszłam do punktu w którym trudno mi było wyobrazić sobie, że za jakiś czas będę raczej musiała zniknąć z jego życia. Odepchnęłam na bok te myśli, ważne co jest tu i teraz, czyli spokój.  

Kiedy godzinę później jedliśmy śniadanie w kuchni, nie mogłam się uwolnić od jego badawczego spojrzenia. Będę musiała kłamać wiem to, nienawidzę tego, ale co innego mogę. Przecież jeśli mu powiem... nie mogę. Grzebałam widelcem w jajecznicy którą dla nas przygotował. Kim jest to cholerne "p r z e z n a c z e n i e". Wzdrygnęłam się, gdy z zamyślenia wyrwał mnie dotyk jego palców na mojej dłoni. Podniosłam głowę i na krótką chwilę spojrzałam mu w oczy, przeklęte zielone oczy. 

- Podnoszę stawkę, dziś dam ci wszystko za twoje myśli - przechylił głowę lekko w bok, próbując spojrzeć na mnie i zmusić mnie bym znów na niego spojrzała. Na próżno. - Julia.

- Matt, po prostu jestem wykończona, mało sypiam, boli mnie krzyż. Dzisiaj odpocznę, mam wolne. Zobaczysz do wieczora będę jak nowo narodzona. - Wymusiłam na ustach coś co miało przypominać uśmiech i sięgnęłam po kubek z herbatą. Z mojego pokoju dochodził dźwięk dzwoniącego telefonu. Zamarłam, odłożyłam kubek i na miękkich nogach poszłam do sypialni i kliknęłam "rozłącz". Nie minęła chwila gdy telefon znów dzwonił. Odebrałam łudząc się, że tym razem to może coś innego, ważnego, może mama. Po drugiej stronie słychać było spokojny oddech i po chwili zniekształcony głos " odliczam dni do naszego spotkania, ostatniego" ... rozłączyłam się i usiadłam na podłodze, byłam bliska płaczu. Pomocy. 

~~~

  Na horyzoncie pojawił się mój wróg numer jeden, Jake. Wstałem i stanąłem przed wejściem na intensywną terapię. 

- Dzień dobry - powiedziałem może odrobinę zbyt ostrym tonem. - Lekarz zabronił teraz do niej wchodzić. 

- Nie było mnie tu kilka dni, mogę ją zobaczyć przez kilka minut - zaczął się przepychać, odpuścił bo stałem jak słup soli i nie zamierzałem się przesunąć nawet o milimetr. - Wkurwiający jesteś, wiesz? 

- Coś słyszałem, siadaj i poczekaj. Ona potrzebuje teraz spokoju. - Wskazałem głową gdzie powinien się udać, burknął coś pod nosem, a ja miałem mu ochotę zasadzić tylko kopa w dupę na rozpęd. Kiedy usiadł wróciłem na swoje miejsce. Siedziałem i patrzyłem się razem z nim w drzwi, czekając sam nie wiem na co. 

   Po chwili spojrzałem na niego, siedział taki spokojny. Jak on tak może, mnie roznosi od środka. Może przyjaźń sprawia, że człowiek martwi się inaczej , niż ten który się zakochał. Jake widział ją ostatni. To moja wina, gdybym najpierw pomyślał zamiast oskarżać, nie leżałaby tam. Wszystko się popierdoliło właśnie tamtego dnia. Na moim koncie brakowało kilka ładnych milionów. Wszystko tak łatwo złożyło się w całość i kiedy wróciła do domu kazałem się jej wynosić, jak idiota powtarzałem, że mnie wykorzystała i oszukała. I D I O T A! Próbowała tłumaczyć, prosić żebym dał jej to wyjaśnić bo na pewno nie ona za tym stoi. Chciała powiedzieć coś jeszcze, powiedziałem tylko żeby zniknęła. Teraz już wiem, że chciała mi powiedzieć o tym jak ktoś dręczył ja SMSami i telefonami, że się bała. 

     ~~~

- Matt! Nie zrobiłam tego przysięgam nie. - mówiłam przez łzy, był kompletnie głuchy na to co mówię.  Podeszłam do niego chciałam objąć w dłonie jego twarz, zmusić żeby popatrzył mi w oczy i powiedział, że na prawdę wierzy, że ja to zrobiłam. 

 Odwrócił głowę i kazał mi wyjść, protestowałam. Musiałam się bronić przecież nie byłam temu winna. Ktoś się pode mnie podszywał, robił ze mnie przestępcę. Na dokumentach wyraźnie widniało moje imię i nazwisko, data urodzenia i inne dane, ale to nie ja zabrałam mu pieniądze! Jedyne co mi pozostało to powiedzieć mu prawdę o tych telefonach i wiadomościach. 

- Matt wysłuchaj mnie, ostatni raz, proszę, przecież wiesz, że nie mogłabym tego zrobić. 

- Przestań! Po prostu wyjdź. 

- Od jakiegoś czasu ... - urwał mi w pół słowa 

- Wyjdź! Zostaw mnie, dajcie mi wszyscy spokój. - Odważyłam się i spojrzałam mu w oczy. Płonęły od złości. -  Znów się dałem, jak osioł. Wiesz masz coś po swojej siostrze, tak samo sprytnie dajesz złudne poczucie, ze warto ci zaufać. 

- Matt ... - głos uwiązł mi w gardle, to bolało tak bardzo, palcem pokazał gdzie powinnam iść. Obraz przed oczami był rozmazany, ciepłe łzy kolejno spływały mi po policzkach. 

 Szlam przed siebie, trzęsłam się z zimna chociaż na zewnątrz było jeszcze całkiem ciepło. Nogi prowadziły mnie same, śmiałam się w duchu, że pewnie  do mojego przeznaczenia. Dwie godziny później zalana łzami stałam przed drzwiami  domu mojego przyjaciela. Bardzo go teraz potrzebowałam, został mi tylko on. 

 Otworzył drzwi, stał w dresowych spodniach i białym podkoszulku. 

- Cześć, mogę na chwile wejść? - spytałam bo zrobiło się dość niezręcznie, otworzył drzwi, minęła chwila a on nie wykonał żadnego gestu. Nic tez nie mówił. 

- tak wejdź, płakałaś, stało się coś? On cię skrzywdził? - wpuścił mnie do środka i objął. - napijesz się czegoś? 

- Herbaty, jest mi zimno - poszłam do salonu i usiadłam na kanapie. Zauważyłam, ze to miejsce wygląda inaczej. Przed regałami gdzie trzymał płyty stał karton i był częściowo zapełniony. Książki były już spakowane. Wyjeżdżał? Pomyślałam ze bardzo dawno nie rozmawialiśmy, bo nie mam praktycznie pojęcia co się dzieje w jego życiu. Wzięłam w dłonie ciepły kubek. Uśmiechnęłam się do niego co wystarczyło za "dziękuje". Siedzieliśmy w ciszy. 

- Jake? Czy u ciebie wszystko dobrze? 

- Tak, znalazłem nowe mieszkanie, jest większe, w centrum. - mówiąc do mnie patrzył się w punkt na ścianie tuż przed sobą. Jego ton był mi obcy. Chłodny. 

- Czyli płyta która nagrałeś odnosi  niezły sukces skoro już mogłeś pozwolić sobie na nowe gniazdko. 

- Płyta? Tak całkiem nieźle się sprzedaje.  Pokaże ci coś. - Wstał i poszedł do swojej sypialni. 

 Zauważyłam ze na stoliku są dwa telefony. Inne niż ten który zapamiętałam, że miał. Nie wiem co mnie tknęło ale wzięłam swój telefon i wybrałam numer który jako ostatni przysłał mi wiadomość. 

                                  ~~~

  Siedział u niej już dość długo. Mówiłem, że nie można jej męczyć. Ale do niego nie dociera. Skoro jest jej przyjacielem to może więcej. A ja nie miałem prawa im tego odbierać, nieważne jak bardzo koleś działał mi na nerwy. 

- Matt, możemy porozmawiać? - spytała Mad. Ta dziewczyna się klei do tego przydupasa. Miałem kiedyś nawet nadzieje, że się za niego weźmie i tym samym Julia będzie wolna. 

- Siadaj, mamy mnóstwo czasu. Mało cie tu widywałem. Nie mam ci za złe, nic z tych rzeczy, każdy przezywa to na swój sposób. 

- Posłuchaj mnie i błagam nie miej mi za złe. Kierowałam się zgubnym uczuciem i robiłam rzeczy których teraz się wstydzę. Bo w tym dniu, kiedy Julka zniknęła... Jake on, był tam. To znaczy z nią. Matt ja cie tak bardzo przepraszam.

- Co ty pieprzysz, przyszła do was, ale ty i Jake spędzaliście razem wieczór, więc poszła szukać szczęścia gdzie indziej... tak mi mówiliście, tak zeznaliście na policji. Mad? ...

- Dałam mu alibi, wiem, że zrobiłam źle, przepraszam cie, przepraszam. - Po policzkach płynęły jej łzy, była blada. Ja w głowie miałem gonitwę myśli, ale w końcu wszystko ułożyło się w logiczną całość. W ułamku sekundy w głowie zaświeciła mi się lampka "jest tam za długo" zerwałem się na równe nogi i pobiegłem do niej.

- Przeznaczenie Julia...

- Ty sukinsynie! - rzuciłem się na niego, więc nie mógł już trzymać zaciśniętej dłoni wokół jej szyi.

 ~~~

  Patrzyłam na wyświetlacz telefonu, pokazał się mój numer, to nie mógł być przypadek. Nie wiem czemu nawet przez chwilę w to wierzyłam. Mój przyjaciel, to on wywoływał lęk przez wiele ostatnich dni. To jego cień widziałam na ulicy, to on uważał się za moje przeznaczenie.

- Myślałem, że będę mógł ominąć tłumaczenie się - odrzucił połączenie. Nie wiem kiedy wrócił do salonu, ale bałam się. W tej chwili po prostu byłam niemal sparaliżowana strachem. - Julia, Julia, Julia... moja głupiutka Julia. Czy to nie zabawne, że nie pomyliłem się co do ciebie ani trochę? Wpadłaś w moja pułapkę, zrobiłaś dokładnie to co chciałem żebyś zrobiła.

- Jake, przestań... dość tego słyszysz, wyjaśnij mi natychmiast co się tu dzieje. - Wstałam powoli z kanapy chcąc się ewakuować, na próżno, pchnął mnie i znów byłam w pozycji siedzącej, teraz dodatkowo zagrodził mi drogę ucieczki opierając ręce na kanapie.

- Nie słuchałaś mnie, nie liczyłaś się z moim zdaniem. Chciałem cię chronić, ze mną byłabyś szczęśliwsza. Co teraz masz? Bachora w brzuchu i parę tygodni żeby nacieszyć się wytatuowanym koksem, nim cie zostawi, bo nie będziesz mu już do niczego potrzebna. Do tego jeszcze pakujesz mu się do łóżka, jak jakaś zwykła szmata. - Mówił to wszystko z pełną nienawiścią i odrazą w oczach, na koniec dostałam w policzek, piekło.

- Musisz mnie wypuścić, porozmawiamy spokojnie jutro, obiecuje, wrócę tu jutro - próbowałam znów uciec, na próżno, poczułam jak zaciska dłoń na mojej szyi. Pociemniało mi w oczach.

  Obudziłam się w półmroku, leżałam na deskach które pachniały dziwnie. Chciałam się ruszyć i wtedy poczułam niesamowity ból w lewej ręce. Potem po kolei dawał o sobie znać każdy możliwy kawałek ciała. Poczułam że koszulka lepi mi się do brzucha, dotknęłam materiału, był kompletnie mokry i nieco lepki, poszarpany w kilku miejscach. Wszystko dochodziło do mnie z opóźnieniem i kiedy myślałam już o tym jak boli mnie głowa, właśnie w jej pojawiła się myśl "dziecko", wpadłam w panikę. Przeczołgałam się bliżej okna jęcząc przy każdym ruchu. Powoli usiadłam i uniosłam materiał swojej bluzki, z dwóch ran sączyła się jeszcze lekko krew, jedno miejsce było już zasklepione. Dopiero teraz rozglądając się po pomieszczeniu dotarło do mnie, że jestem w domu. A leżałam na podłodze niemal w tym samym miejscu gdzie leżał mój ojciec. Nadmiar zdarzeń, ból i wszystko inne sprawiło, że zwymiotowałam. Po jednym chluście już nie miałam swojej i tak marnej zawartości żołądka, jednak zostały mdłości i odruchy wymiotne, napinające się mięśnie, skórcze powodowały niesamowity ból w brzuchu, z dwóch ran bardziej ochoczo leciała krew, czułam się coraz słabsza. 

- Pomocy - wyszeptałam pod nosem, leżąc na pół przytomna, potem było ciemno.  

15. Julia, Julia, Julia...

 Przepraszam, żałuję, wybaczcie. Wróciłam! ;) 

- Gdzie on jest? - Powiedziałam pod nosem.

  Dzwoniłam do niego godzinę temu, kiedy jeszcze pracowałam. Powinien już być. Faceci. Rozglądając się za nim zauważyłam jakiś cień, wzdrygnęłam się i poczułam chłodny powiew wiatru. Było spokojnie, zbyt spokojnie. Kątem oka znów zobaczyłam cień. To już przestaje być zabawne, usłyszałam nadjeżdżający samochód. Pod budynkiem na przeciwko ktoś stał, kiedy odgłos silnika stał się wyraźniejszy, pojawiły się światła. Odwróciłam głowę, to samochód Matta. Wróciłam wzrokiem na miejsce gdzie widziałam postać, nikogo już nie było. Niepokój został.

- Wsiadaj mała – powiedział miękko i dopiero po chwili zorientowałam się, że wysiadł żeby otworzyć mi drzwi. Popieprzyło go. Wsiadłam do samochodu i zapinałam pasy, poczułam jego ciepłe dłonie na swoich. - Pomogę – uniosłam głowę i zobaczyłam jego uśmiech i zielone oczy, Boże.

- Długo cie nie było, coś cie zatrzymało ? - Spytałam pośpiesznie, próbując zapomnieć o jego spojrzeniu i chęci całowania go bez końca. Te szalejące hormony mnie wykończą.

- Szczerze mówiąc to trochę się zasiedziałem przy Call Of Duty. Wybacz.

- Nieważne – westchnęłam.

   Zaczęłam myśleć o tym co widziałam, a raczej kogo. Chociaż nie miałam pewności, odnosiłam wrażenie, że próbowano mnie wystraszyć. Możliwe żeby Val kogoś nasłała? Jej ojciec jest z moją matką. Wyobraziłam sobie jak siedzą w przytulnym salonie i obejmują się czule, chyba zaraz zwymiotuje.

- Daje dolara za twoje myśli – powiedział Matt kładąc mi dłoń na nodze.

- Moje myśli są więcej warte, dużo więcej – pocałował mnie, ku memu kompletnemu zaskoczeniu jego usta dotykały moich, paliły i łaskotały. Chciałam jeszcze, chciałam więcej, na próżno. Sanders ruszył kiedy światło zmieniło się na zielone. 

  Spokojnie dojechaliśmy do domu. Poszłam do pokoju, wzięłam prysznic, a leżąc na łóżku nie mogłam przestać myśleć o tym co widziałam. 

Nieznany numer dzwonił całą noc, nie mogłam przez to zasnąć. Nigdy nie bałam się odbierać telefonu, teraz jednak mam przed oczami człowieka ubranego na czarno, który przemykał jak cień a później stał w świetle latarni. Gdyby nie Matt, który podjechał po mnie chwilę później, umarłabym ze strachu. On nic nie wiedział, nie może się dowiedzieć. To już 40 nieodebrane połączenie. A jeśli to moja mama, może ma kłopoty. Jeśli ten Lucas z nią nie wyjechał, lecz ją porwał. Przecież ta rodzina była nienormalna. Ta gonitwa myśli sprawiła, że odezwały się w moim żołądku nudności. 

Poczułam wibracje, odebrałam. Usłyszałam czyjś ciężki oddech. Zapaliłam lampkę przy łóżku, bo ogarnął mnie wręcz paniczny strach. 

- Julia – ktoś wyszeptał do słuchawki po czym się rozłączył. Nie był to żaden znajomy głos. Zerwałam się z łózka i pobiegłam na górę, do Matta. Nie było go w łóżku, lęk urósł do niewyobrażalnych rozmiarów. Usiadłam na podłodze i zupełnie się rozkleiłam. Dlaczego to wszystko.

- Co się stało!? - Po chwili miał mnie w ramionach, tulił do ciepłego ciała a ja chłonęłam z niego każdą kroplę bezpieczeństwa. - Mała co się stało? - nalegał na rozmowę.

- Nic, nie chciałam być sama – wtuliłam się mocniej, prosząc w myślach by teraz mi odpuścił. 

Tak też zrobił i resztę nocy spędziłam bezpiecznie w jego ramionach i ciepłym łóżku.

  Wreszcie go zobaczyłem, potrzebowałem informacji, może dziś coś się zmieni.

- Przepraszam doktorze, czy wiadomo już coś więcej?

- Przykro mi, jej stan się nie poprawia, ale najważniejsze, że się również nie pogarsza. Sporo przeszła, potrzebuje czasu. Rokowania są pomyślne. Nic więcej w tej chwili nie jestem w stanie panu powiedzieć. - Doktor położył dłoń na moim ramieniu i po chwili odszedł do swoich spraw. 

  Poszedłem na swoje miejsce, od tygodnia wygrzewałem jedno z krzeseł, przed drzwiami oddziału intensywnej terapii. Wpuszczali mnie do niej tylko na chwilę, trzymałem ją wtedy za rękę i przepraszałem, że nie umiałem jej chronić. Obiecywałem, że jeśli się obudzi już nigdy nie zostawię jej samej.

- Trzymaj powinieneś coś zjeść – Michelle usiadła obok mnie w dłoni trzymała kanapki – Takie jak lubisz.

- Nic nie przełknę. Lekarz mówi, że ona potrzebuje czasu, ile jeszcze tego cholernego czasu trzeba? To trwa już pół roku! - Schowałem twarz w dłoniach i ciężko westchnąłem.

- Matt, wytrzymaj jeszcze, ona na to zasługuje. Tylko my jej zostaliśmy. - Pocieszająco głaskała mnie po plecach. Po drugiej stronie usiadł Brian. Wytrzymam, dla niej.

- Wiadomo już co z pieniędzmi? - Zapytał Brian.

- Policja nie ma żadnego tropu, ogołocili mi konto i koniec. Zresztą to nie jest teraz ważne. Julia jest ważna, musi z tego wyjść. Powiedzieć kto jej to zrobił, ten zwyrodnialec chodzi na wolności!

- Myślałeś o tym, że Val mogłaby zlecić to komuś? - Dopytywała Michelle

- Oczywiście, że o tym myślałem, ale ona milczy jak grób. Nie widziałem się z nią ostatnio. Nie jest już moją żoną, nie jest dla mnie nawet człowiekiem. Zasługuje na najgorsze.

- Jednego nie rozumiem, dlaczego tego nie zgłosiła, gdybyśmy wiedzieli wcześniej. Przecież można było uniknąć całego tego gówna – Brian się wkurzał, zawsze kiedy zaczynał się ten temat.

   Polubili ją, wbrew wcześniejszym przypuszczeniom, nie próbowała mi się wcisnąć do łóżka za wszelką cenę. Kiedy ją poznali, okazało się, że ich uprzedzenia zniknęły. Julia była ciepłą i miłą dziewczyną. Mimo tego co przeszła nadal miała w sobie radość. Fakt skrywała ją głęboko i nie pozwalała zbyt często dać się jej ponieść, ale to tkwiło w niej.

- Cześć, przyniosłem kawę, są jakieś wieści? - Spytał Alex, on przychodził niemal codziennie. Jeśli nie mógł dzwonił. Przed tym jak ktoś zabrał i następnie mocno poturbował Julię, spędzali ze sobą dużo czasu. Nagrywali materiał na płytę, w studiu uśmiechała się najczęściej. Tam znikały obawy o mamę, sprawa morderstwa jej ojca, czy ciąża, która chyba najdotkliwiej przypominała jej o tym w co się wpakowała, przez kłamstwa matki.

- Lekarz mówi, że jej stan jest stabilny, to dobrze. Już dwa razy ją prawie straciliśmy. Wciąż walczy. - Powiedziałem sucho i wziąłem od niego kawę. On jeden nie miał mi za złe moich zmiennych nastroi, inni już wywracali oczami. A ja nad sobą nie panowałem, on jeden wiedział dlaczego.

- Nie wiem czy mnie to cieszy, mogłaby już przestać się wygłupiać. Ma przecież tyle planów. - Usiadł obok Michelle – Domowe kanapki? 

- Tak, częstuj się, ten tu twardziel i tak nie chce jeść. Brian jedziemy do domu? Matt ma już towarzystwo. Bo zostaniesz tu chwile, prawda Alex? 

- Naturalnie, za jakieś dwie godziny powinien wpaść Jake. - Zaczął już jeść kanapkę. 

   Jake mnie wkurzał, za bardzo się wtrącał w nie swoje sprawy. A może chodziło o to, że był dłużej i bliżej z Julią. Ja dopiero się jej uczyłem, on znał ją od podszewki. Byłem zazdrosny, że ten typ kręci się przy niej. Sam nie wiem kiedy nastąpiła ta chwila i Julia stała mi się bliższa niż wcześniej. I kiedy ona zaczynała się przekonywać, zbliżać i chcieć więcej, zjebałem. Uciekła wtedy do niego. Skąd mogłem wiedzieć, że to nie ona szczyściła mi konto. Do tej pory nie wiem kto to zrobił i dlaczego. Val była pierwszą podejrzaną, ale nie mam na nią dowodów, nic oprócz tego, że jest mściwa i nie odpuszcza. Jednak cechy charakteru nie sprawią, że dołożę komuś do odsiadki kilka lat. 

Wiem, że to przez niego Julia nie chciała się do końca zaangażować, spróbować. Buntował ją. Dla jej dobra jak mi powiedział zanim dostał w ten swój durny pysk. Dopiero kiedy gorąca kawa wylądowała na mojej dłoni zorientowałem się, że w trakcie myślenia o nim za mocno ścisnąłem tekturowy kubek. Niech cie szlag Jake! 

     Tydzień po tamtym telefonie, zaczęły się SMS-y. Najgorsze były te, które dostawałam kiedy byłam gdzieś na mieście. Nie pomagało to, że byłam z grupą około 10 osób, zawsze czytając wiadomość od nieznanego numeru przez moje ciało przechodził dreszcz. 

„Julia, widzę Cię” 

„ Jestem bliżej niż myślisz” 

          Gorączkowo rozglądałam się po ludziach którzy nas otaczali, każda osoba trzymająca w dłoni telefon była TĄ osobą. Jednak kiedy dzwoniłam pod ten numer, żaden z moich podejrzanych nie zrobił niewłaściwego ruchu. Mój strach tylko się powiększał. Nie mogłam spać, jeść, wymiotowałam chociaż ciąża już nie gwarantowała mi takich atrakcji. To wszystko nerwy. Nadal nie miałam wiadomości od mamy. Odkąd zadzwoniła do mnie z komisariatu, oraz jak się później dowiedziałam, prosiła o święty spokój policje, nie miałam z nią żadnego kontaktu. Martwiłam się, to naturalne. Jeszcze ona dokładała mi zmartwień. 

          Zadzwonił mój telefon, aż podskoczyłam. Skupiłam tym samym uwagę moich przyjaciół. Uśmiechnęłam się, obracając przerażającą mnie sytuację w żart. Odetchnęłam patrząc na wyświetlacz „Matt C==3” Nie mogłam się powstrzymać żeby nie podpisać go tak w telefonie. 

- Cześć mała, o której dzisiaj kończycie? - Spytał ciepło, a ja poczułam, że się uśmiecham. 

- Cześć Matt. - Potrzebowałam chwili żeby pozbierać myśli, lubiłam jak mówił „mała” Ostatnio w ogóle coraz bardziej go lubiłam. Nie mogłam już tego do końca zwalić na hormony. Mieszkaliśmy razem, siłą rzeczy spędzaliśmy kawał czasu razem. Okazało się, że mamy również wspólne zainteresowania. Mamy też kogoś, małego stworka w brzuchu. Może i byłam tylko przenośnym inkubatorem, ale nikt nie odbierze mi tych wszystkich uczuć które towarzyszą ciąży. Tego, że to właśnie we mnie rośnie człowiek. Usłyszałam jego chrząknięcie w słuchawce. - Przepraszam zamyśliłam się. Właściwie jestem wolna, nagrałam rano swoją partię Jesteśmy teraz u Rosie na hamburgerach. 

- Już po was jadę, do zobaczenia. - Rozłączył się, a ja uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. „Po was” 

Po mnie i po dzidziusia.

    Matt coraz częściej wieczorami chciał mówić do brzucha, biblioteczka malucha rosła w zastraszającym tempie. Niemal codziennie przynosił do domu nową historyjkę, którą czytał głaszcząc mój zaokrąglony brzuch. Ja w tym czasie mogłam się w nim kompletnie zadurzać i robiłam to. Na tę krótką chwilę przestawałam myśleć o wszystkim co się działo dookoła. Był tylko On i dzidziuś. Matt twierdził, że tylko muzyka pozwala mi zapomnieć. Mylił się. Słowa w piosenkach były niekiedy jak to czego ja nigdy nie miałam odwagi powiedzieć, więc wcale nie było mi tam łatwiej. Dopiero w domu, podczas naszych wieczorków. 

    Wczoraj zastanawialiśmy się, czy to będzie chłopiec czy dziewczynka. Wiedziałam, że co się nie urodzi, będzie oczkiem w jego głowie. On miał niezliczone pokłady dobrych uczuć w sobie, nie miał ich po prostu komu dać. Zwierzył mi się, że jego małżeństwo praktycznie nigdy nie było tym czego rzeczywiście chciał. Znał się z Val od liceum i jak powiedział, już tam powinno się to zakończyć. Nie umiał jednak żyć dobrze z rówieśnikami. Ona po prostu pojawiła się obok i została, tak było wygodnie. Miały dni i lata, ona oczekiwała więcej, od dla świętego spokoju dawał jej więcej, chociaż nie był pewien czy czuje do niej coś. Czasami wydawało mu się, że tak. To trwało krótką chwilę. Dziecko też było jej kaprysem, jak się okazało czymś więcej niż kaprysem. Nie wiedział, przecież wtedy by się nie godził. Też go oszukała. Może jej uczucia również minęły, albo nigdy ich w sobie nie miała. Jej napędem do życia była chęć zemsty za marne dzieciństwo. Co ona wie o marnym starcie w życie. Na samą myśl o tym co ja przeszłam, a co przeszła ona, chciałam pójść do tego aresztu i osobiście ją udusić. Druga w kolejności była moja mama, chociaż jej odpuszczałam, kiedy przypominałam sobie jak bardzo cierpiała. Dostała za swoje, niech robi teraz co chce. Mi w końcu też jest dobrze. Tylko te telefony i SMS-y 

„ Julia, Julia, Julia...” 

- Pożegnam się już z wami, Matt po mnie jedzie. Wrócimy do domu. Widzimy się jutro o dziewiątej, tak? - Spytałam chociaż odpowiedź była oczywista.

- Jasne, możesz być nawet troche później - powiedział Alex dopijając swoją cole. - Świetnie ci dzisiaj poszło.

- Nam poszło, pamiętaj, że śpiewamy wszyscy, a nawet jeśli nie to i tak jesteśmy potrzebni do tego całą paczką. - Powiedziałam zgodnie z prawdą. Ci ludzie coraz więcej dla mnie znaczyli.

Wymieniłam uściski i całusy w policzek na pożegnanie. Kiedy wychodziłam wpadł na mnie Jake, krzyknęłam. Mój poziom strachu ostatnio przekraczał wszelkie granice. 

- No coś ty, to tylko ja. - Objął mnie na przywitanie – zmywasz się, dopiero przyszedłem. 

- Jadę do domu, Matt już po mnie jedzie. - Wpadnij jutro do studia – uśmiechnęłam się, by przestał na mnie tak badawczo zerkać. 

- Wpadnę, musimy porozmawiać. Na pewno wszystko dobrze? Trzęsiesz się, chociaż na dworze jest ciepło. 

- Jest dobrze, muszę lecieć. - Zerknęłam przez jego ramie, Sanders już czekał. - Do zobaczenia jutro Jake. - Cmoknęłam go w policzek i poszłam do auta czując w kieszeni spodni wibrujący telefon, cholera. 

         Na oddział wbiegł lekarz z którym jeszcze nie tak dawno temu rozmawiał. Czułem, że chodzi o Julię. Zerwałem się z krzesła, jednak drzwi zamknęły się tuż przed moim nosem. Przez szybę nic nie widziałem. Zacząłem chodzić w prawo i w lewo, Alex wodził za mną wzrokiem z kanapką zawieszoną w pół drogi do ust. 

        Minuty dłużyły się tak bardzo. Miałem wrażenie, że czekam godzinę, spojrzałem na zegarek, minęło dopiero 10 minut odkąd lekarz zniknął za drzwiami. Jeśli stałoby się coś złego już by wyszedł mnie poinformować. A może jeszcze o nią walczą. NIE! Nakrzyczałem na siebie w myślach, nic złego się nie dzieje. Pewnie się budzi, tak. Na pewno. Wraca do nas, już najwyższa pora. 

- Matt Sanders ? - Pielęgniarka rozglądała się po korytarzu, po sekundzie stałem przed nią. - Proszę za mną, lekarz chce z panem porozmawiać. 

Szedłem korytarzem, tuż za nią, jakbym się bał, że jeśli będę iść wolniej zgubie ją i nie dotrę do Julii. Czekał przy jej łóżku. 

- Co z nią, żyje. - Spojrzałem na ekran, serce wciąż biło. 

- Zaczęła samodzielnie oddychać, myślę, że powoli wraca. Proszę być nadal dobrej myśli. - Powiedział a na jego ustach pojawił się uśmiech. Julia była niemal priorytetowym przypadkiem dla oddziału. Dla mnie była najważniejsza, codziennie bardziej. Nigdy jej nie zostawię, tak jak obiecywałem od dnia kiedy ją znalazłem a na dłoniach miałem jej krew. Od dnia, kiedy świat który dalej chciałem kreować z nią, rozpadł się na milion małych kawałków. 

Lekarz i pielęgniarka wrócili do swoich obowiązków, zostawili mnie przy niej. Usiadłem na krześle, złapałem jej drobną dłoń. 

- Cześć mała, jestem z ciebie cholernie dumny. Nie poddawaj się, ja też się nie poddam. Nigdy. 

Nigdy

14. Najlepszy ojciec na świecie.

    Chociaż wiele razy umierałam ze strachu, wcale nie miałam tego opanowanego do perfekcji. Każdy powrót choroby, przerzuty, zmiany chemii, operacje, gorsze wyniki... za każdym pieprzonym razem umierałam tak samo boleśnie. Nigdy bym nie pomyślała, że moja mama może być tak lekkomyślna i zniknie. Jeszcze nie jest z nią do końca dobrze, ma przerwę w leczeniu, by jej organizm mógł zacząć się choć trochę regenerować. Nie wiem gdzie jest, czy nie stało się jej coś złego. A najbardziej bolała jednak myśl, że ja nigdy nie potraktowałabym jej w tak lekceważący sposób. Miałam wrażenie, że każda moje poświęcenie względem jej choroby miała po prostu w dupie. Może przesadzam, ale tak czuje. Zniknęło nawet zwykłe"dziękuje", zaczęła traktować to co robię, jak oczywistość. Nie było w tym już walki i wdzięczności. Niedawno okazało się też, że mało znałam moja matkę. Doszłam nawet do przykrego wniosku, że mój ojciec nie był takim potworem. Przez kilka lat myślał, że wychowuje swoje dziecko. Dał radę, a lekarze się mylili. Potem dostaje po mordzie informacją, że jego żona go zdradzała, a mała Julia jest dzieckiem faceta, który pieprzył jego żonę. Mózg wybucha. Nie rozumiałam czemu nie odszedł od mamy, może postanowił ją karać? Początkowo psychicznie, później czynem. Gdyby szczera także ze mną, nie byłabym w ciąży, a Val nadal nie zaczęłaby realizować swojego planu. Pozwoliła żeby ojciec zginął, żebym nosiła w sobie dziecko, którego wcale nie chciałam. Nie było moje i nigdy nie będzie. Po tej kalkulacji zostaje tylko muzyka, która koi moje myśli, moje serce i rany.

- Przyniosłem herbatę, Julia... - Matt poszedł do łóżka, odłożył kubek z herbatą na stolik nocny. Przytulił mnie mocno. Wtuliłam się w niego i nie mogąc dłużej trzymać w sobie żalu, zaczęłam płakać. Jak dziecko, jakby ktoś wyrywał mi serce. - Ciii, już dobrze. Mała jestem tutaj, nie płacz. Poradzimy sobie. - Po dwóch ostatnich słowach pękłam kolejny raz. Razem, on i ja. W końcu oboje tkwimy w tym gównie po uszy, jednak wcześniej miałam wrażenie, że on ma to raczej gdzieś.

- Dlaczego ja muszę zawsze obrywać? To ja mam się martwić, to ja muszę podejmować decyzje, sama. Nie mając kogoś kto mi doradzi? Ona znała Val, wiedząc co planuję zrobić, żeby zdobyć pieniądze usłyszałam "Uważaj na tą kobietę, trzymaj się od niej z daleka" - Łapałam powietrze, jak ryba wyciągnięta z wody, histeryczny płacz wykańczał. Złapał mnie za policzki, patrzył mi w oczy - Co?! Nie praw mi kazań, nie mów, że będzie dobrze. Nie będzie! Jestem w ciąży, wcale nie z miłości jak planowałam. Moja mama zniknęła i nie daje znaku życia. Zachowuje się jak dziecko, chociaż ma 100 lat więcej ode mnie! Nic nie mam, nic. Jestem na twojej łasce i nie łasce. Nie mam pojęcia co robić... nie wiem 

 Poczułam jego usta na swoich, ciepłe, miękkie i delikatne. Wsunął dłonie w moje włosy, kolejny raz poczułam jego wargi, teraz delikatnie wilgotne, zaraz poczułam jego język. On znał się na rzeczy. Stopniowo pocałunek był intensywniejszy, robiło mi się gorąco. Zaczął całować mnie po szyi, schodził niżej a na wilgotnym miejscu ciut wyżej czułam jego ciepły oddech i tak kilka razy. Znów wrócił do ust, kolejny raz jeden niewinny buziak zmienił się w pełen pożądania i ciarek na plecach pocałunek. Coraz bardziej go chciałam, to było zupełnie inne niż nasz pierwszy raz. Wtedy po prostu nam się chciało, teraz pragnęliśmy siebie. Tak mi się przynajmniej wydawało, dopóki Matt nie przerwał nagle pocałunku. Stało się to kiedy kładąc się na łóżku, ciągnęłam go za koszulkę.

- Co się stało? - Spytałam szczerze zdziwiona, że tak miłe chwile uciekły. Pogłaskał mnie po policzku. Położył się bok mnie, podpierając głowę na zgiętej ręce.

- Co za szybko to nie zdrowo. - Uśmiechnął się, mnie to jednak nie uspokoiło, ani nie ucieszyło. Chciałam go, tu i teraz. Jestem kurwa w ciąży i chce faceta! Wiecznie pod górę.

- Postanowiłeś się pobawić w prawego mężczyznę? Seks po trzeciej randce i tak dalej? Super... wolałam cię jako napalonego dupka. - Odwróciłam się plecami do niego. Usłyszałam jego cichy śmiech. Objął mnie, jego dłoń znalazła miejsce na moim brzuchu, a jego usta na moim policzku. Wpasował mnie w siebie, pozycja na łyżeczki była przemiła.

- Nie obrażaj się. Chcę dla nas dobrze. Seks w tej chwili nie jest żadnym rozwiązaniem. - Wsunął dłoń pod moja bluzkę, jego kciuk powoli poruszał się, głaszcząc w ten sposób moja skórę. Dzidziusia.

- A całowanie, to jak mam rozumieć świetne rozwiązanie? - Mimo przyjemnego uczucia jakim mnie obdarzał, nie umiałam sobie odpuścić bycia obrażoną.

- Julia, pocałunek można zaliczyć jeszcze w jakimś stopniu do rzeczy niewinnych. Chcę być blisko ciebie i dziecka. Pomagać, wspierać. Uwierz mi chcę tego. Ale nie mogę ci obiecać niczego więcej w tej chwili. Oboje nie wiemy co przyniesie przyszłość. Jak skończy się sprawa z moja prawie byłą żoną. Co stało się z twoją matką. Musimy najpierw uporządkować pewne sprawy. Ty jesteś młoda i po urodzeniu mojego dziecka masz wolną drogę. Możliwości przed sobą, widzę co tworzysz z tymi ludźmi, to wspaniałe. Nawet nie zdajesz sobie sprawy jakie drzwi się przed tobą otworzą. Chcę żebyś poszła swoją drogą, żebyś w końcu była sobą.  Julia? - Odwrócił mnie, spojrzał znów w oczy, westchnął i przytulił. Płakałam, łzy leciały jedna za drugą, nie mogły przestać. Jak mogłam się spodziewać, że ten facet jest taki? Że może mu zależeć na kimś więcej niż tylko sobie i na czymś więcej dla kogoś.

- Ten dupek i ten Matt teraz to na pewno jedna osoba? - Spytałam z uśmiechem na ustach.

- Tak, jeśli chcesz mogę ci pokazać, że jestem coś wart i potrafię nie tylko wkurzać. - Ucałował mnie w czoło, przytuliłam się do niego. - Może spróbujesz zasnąć?

- Nadal nie wiem, gdzie jest moja mama - jednak sen był tak kuszącą propozycją, szczególnie w jego ramionach.

  Obudziłam się w nocy, ze snu wyrwał mnie koszmar. Śnił mi się dzień w którym znalazłam mojego ojca. Zapaliłam lampkę, wtedy zobaczyłam coś, co kompletnie mnie rozczuliło. Jestem zawodową płaczką, wiem. Jednak widok Matta, który spał wtulony w mój brzuch, jest w tej chwili najpiękniejszym obrazkiem. Chciałabym tak częściej. Położyłam dłoń na jego głowie i głaskałam, potem zsunęłam palce na jego szyje, miał tam delikatną skórę. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nie wiedziałam co przyniesie jutro, czy kiedykolwiek będę miała szansę widzieć coś podobnego. Chłonęłam więc z tej chwili ile się dało, by mieć siłę na kolejne walki z życiem.
    Musiałam zasnąć chwilę przed budzikiem ustawionym na 8:00 bo przeklinałam w duchu ile się dało, że już dzwoni.

- Jak możesz wstawać o tak bezlitosnej godzinie - odezwał się Matt, wtulając się  we mnie.

- Puść mnie, muszę za potrzebą. - Roześmiałam się, bo on pomruczał coś pod nosem i dalej leżał.

- O, teraz mogę cie puścić - byłam wolna więc pobiegłam do łazienki. Kiedy wyszłam kolejny raz nie wiedziałam co Matt właściwie robi. - Ładne opowieści dla dzieci tu są.

- Żartujesz sobie, prawda? - Usiadłam obok niego na łóżku, wzięłam małą książkę do rąk. Piękne ilustracje, krótkie wierszyki o zwierzętach. - Czytasz to?

- Czytałem kiedy zasnęłaś, do brzucha. Podobno dzieciom powinno się czytać już kiedy są w brzuchu. Potem pamiętają głos, a często nawet lepiej się uspokajają przy znanych dźwiękach. Będę chciał puszczać muzykę, albo może zaśpiewam. Nie będzie płakać, co? Jak myślisz? - Pytał o to wszystko szczerze, niepokoił się, chciał dla dziecka dobrze. Uwielbiam go takiego.

- Będziesz fantastycznym tatą, wiesz? - Ja byłam tego pewna.

- Zobaczymy, pewnie dziecko będzie płakać, a ja razem z nim, bo nie będę umiał mu pomóc. - Westchnął

- Głupoty gadasz, będziesz miał na pewno dużo bliskich do pomocy.

- Co zjesz na śniadanie? - Nagła zmiana tematu nie wróżyła nic dobrego. - Jajecznica może być?

- Pewnie, chętnie. Potem pojadę do studia, mamy dzisiaj nagranie. Matt, jeśli moja mama da jakiś znak, odezwiesz się? - Wstałam razem z nim i szliśmy na dół

- Oczywiście, nie chcesz jej szukać? - Weszliśmy do kuchni, wstawił wodę na herbatę.

- Gdzie ja mam jej szukać? Zgłosiłam zaginięcie na policje. Mam z siebie robić głupią i szukać jej pokazując ludziom zdjęcie? ... Może bym tak zrobiła, ale straciłam sporo zaufania do mojej mamy. Nie mam też siły i ochoty wypruwać sobie flaki szukając jej. Wylewać morza łez, bo zniknęła. Wiesz czemu? - Pokiwał głową na "nie" - Bo nie jestem pewna, czy ona zrobiłaby dla mnie chociaż w 1% tyle co ja dla niej.

- Kiedy rano z nią rozmawiałem, nie przypuszczałbym, że mogłaby uciec. Sprawiała wrażenie mocno przejętej tym co robisz dla niej.

- Robienie dobrego wrażenia ma chyba opanowane do perfekcji. Zmieńmy temat proszę.

   Kiedy szykowałam się do wyjścia, Matt podał mi telefon, spojrzałam na niego pytająco.

- Policja, do ciebie. - Powiedział krótko, a ja zamarłam.

- Słucham? - Zapytałam drżącym głosem.

- Witam, czy rozmawiam z Julią? Córką pani Margaret?

- Tak, to ja... co się stało z moją mamą? - Do oczu napłynęły mi łzy, myślałam o najgorszym. Życie jednak szykowało mi dość mocne bicie po mordzie.

- Pani mama zgłosiła się na komisariat, chcę z panią porozmawiać.

- Jak to porozmawiać, ma wrócić do domu!

- Przekazuje słuchawkę - usłyszałam szmer.

- Jula? Córeczko - głos mojej mamy był spokojny.

- Mamo, co ty wyprawiasz? Znikasz? Ile ty masz lat, nie zostawiasz wiadomości. Skąd ja mam wiedzieć czy żyjesz, czy jesteś cała. Masz natychmiast wrócić! Słyszysz? - Moja wściekłość wylewała się przez każdą komórkę mojego ciała.

- Nie mogę, nie chcę. Lucas zabiera mnie do domu w górach, jest nam razem dobrze.

- O czym ty mówisz, mamo bredzisz. Przez tego faceta mamy tylko kłopoty, co się z tobą dzieje... - Nie mogłam uwierzyć, że po drugiej stronie jest moja matka.

- Słoneczko, pora żebyś ułożyła sobie życie i była szczęśliwa, ja już jestem. Jak jeszcze nigdy. Kocham cie. - Mówiła jakby była w jakimś transie. Ta kobieta jest mi obca. Nie mogłam tego dłużej znieść, rozłączyłam się.

   Matt spojrzał na mnie, o nic nie pytał, podał mi moja kurtkę.

- Odwiozę cię do studia, nie chcę żebyś była teraz sama. - Powiedział spokojnie.

- Dobrze - nie protestowałam, nie miałam na to najmniejszej ochoty, potrzebowałam go.

   Jadąc do studia słuchaliśmy kawałka, który dzisiaj chcieliśmy ubrać w obraz. Uwielbialiśmy nagrywać razem "teledyski". Wtedy ludzie nie słyszeli ale i widzieli naszą ciężką prace. Oczywiście najbardziej wykazał się Alex, to jeszcze kogoś dziwi?
      Dopiero kiedy Matt zaparkował zorientowałam się, że cały czas trzymamy się za ręce. Szacun za zaparkowaniem tyłem mając tylko jedną rękę do dyspozycji.

- Chodź - powiedziałam otwierając drzwi.

- Nie mogę, ale jak skończycie to zadzwoń, chętnie cie odbiorę.

- Myślałam, że popatrzysz jak pracujemy.

- Mam dzisiaj coś do załatwienia - uśmiechnął się i cmoknął mnie w dłoń. Szarmancki skurczybyk.

- Do zobaczenia wieczorem. Porozmawiamy wtedy?

- Zabiorę cię w miejsce, gdzie rozmawia się najlepiej. Zadzwoń. I baw się dobrze.

- Tak zrobię, postaram się też nie myśleć o mojej matce, która jest suką.

- Nie mów tak, złość minie i będziesz żałować tych słów - cmoknął mnie w policzek. - Leć mała.

- A ty czym się dzisiaj zajmujesz? - Spytałam żeby przedłużyć naszą chwile razem.

- Jadę do adwokata, muszę sprawdzić papiery rozwodowe i je podpisać.

- Och ... przykro mi.

- Niepotrzebnie, no leć, porozmawiamy później. - Wyglądał na przybitego, więc nie miałam najmniejszej ochoty go zostawiać. - Bo cię wygonie - uśmiechnął się, pokazał palcem na policzek. Cmoknęłam go i poszłam do swojej pracy. Dzisiaj mój debiut filmowy, miałam wystąpić. Tak ta blondynka to ja, Julia.
                                                       One More Night


    

13. Trzynastka bywa pechowa.

      Od kilku dni sypiała u mnie w domu, jej mama zajęła pokój gościnny. Nie przeszkadzała mi obecność Margaret. To ciepła i miła kobieta, wiedziałem już po kim Julia jest taka. Spała spokojnie na moim łóżku, jednak w sporej odległości ode mnie. Nie pozwalała się dotykać, przytulić. Niestety ja coraz bardziej chciałem to robić. Być blisko i bliżej. Szczególnie po wczorajszej wizycie u lekarza, nie mogę się nie uśmiechnąć na to wspomnienie. Kiedy na monitorze widzi się małego człowieka, który rośnie w niej i rozwija się prawidłowo, a na koniec słyszy się bicie serca takiego malucha, płakałem jak baba. Wszystko miało wyglądać inaczej, w ogóle nie miałem być ojcem. Val wykorzystała mnie, Julię i jej rodziców żeby dokonać jakiejś, niezrozumiałej dla mnie, zemsty. Miałem ciarki na samą myśl, że dzisiaj mam się z nią spotkać w areszcie. Nie wiedziałem co mam jej powiedzieć. Czego dowiem się od niej. Cała ta sytuacja z morderstwem, pokrewieństwem między nimi sprawiła, że kompletnie nie wiedziałem co robić. Odciąłem się też od wszystkich, których znałem. Plotki szybko się rozchodzą, a znajomi i przyjaciele szybko łączą wszystkie fakty. Najgorzej miałem z moim teściem, który pałał do mnie taką nienawiścią, że tylko czekałem aż mnie zabije. Hej, to by było nawet zabawne, ojciec i córka w jednym więzieniu. Może chęć zabijania jest u nich rodzinna, mam nadzieje, że dziecko tego nie będzie miało. Durne myśli przebiegały przez moją głowę do samego rana. Koło 7:00 bojąc się, że nabawię się odleżyn na dupie, wstałem, ubrałam się w dresy i poszedłem biegać.  Zawsze mnie to odprężało, wyładowywałem swoją złość, strach, biegłem i myślałem tylko o tym, żeby biec.
    Kiedy piąty raz, dzwoniący telefon przerwał słuchanie piosenki, wkurwiłem się i odebrałem.

- Słucham, tu Matt.

- Stoję pod twoim domem, otworzysz mi łaskawie? - Usłyszałem głos mojego teścia.

- Nie ma mnie w domu, rozmawialiśmy. Czego jeszcze chcesz?

- Potrzebuje poznać adres tej dziewczyny, która oskarżyła Val o zabójstwo. Tego już jest za wiele. Pieniądze za ciąże jej nie wystarczają, musi rozwalać naszą rodzinę? - Mówił coraz bardziej rozwścieczony, a ja bałem się, że Julia otworzy mu drzwi.

- Powiedziałem ci, że nie będziesz rozmawiał z Julią i zdania nie zmienię. A twoja córka zabiła tego faceta i są na to dowody.

- Gówno nie dowody, wystarczy, że ta cała Julia wycofa zeznania i Valary wróci do domu, do swojego normalnego życia.

- Ona nigdy nie miała normalnego życia, sam jej zafundowałeś pranie mózgu. - Rozłączyłem się i biegłem do domu. Kiedy dotarłem już go nie było. W kuchni siedziała Margaret. - Dzień dobry

- On nic się nie zmienił, dalej jest tak przystojny jak dawniej. - Spojrzała na mnie.

- Nie rozumiem - lub wolałem nie rozumieć. 

- Był tutaj, dobijał się, nie może spotkać się z Julią. Ona nie może go zobaczyć, za dużo już tego wszystkiego. Tak bardzo chciałam, żeby moje dziecko miało szczęśliwe życie, a sprawiłam, że tylko cierpi. - Westchnęła.

- Julia jest silna, na tyle na ile ją znam, wiem, że to twarda babka. - Uśmiechnąłem się na wspomnienie każdej jej pyskatej wypowiedzi. Ta mała nie da sobie w kasze dmuchać.

- Matt o czym ty mówisz. To tylko jej skorupa, pancerz, którym się otoczyła. W ten sposób broni się przed kolejnymi przykrymi rzeczami jakie mogą ją spotkać. To wszystko miało wyglądać inaczej. Julia miała dorastać w szczęśliwym domu, mieć zgodnych rodziców... mój mąż nie był złym człowiekiem. To ja zawiodłam i to dlatego on się zmienił.

- Na pewno chce pani o tym mówić? - Ja nie byłem pewien czy chcę słuchać.

- Staraliśmy się wiele lat o dziecko, po badaniach okazało się, że mój mąż jest bezpłodny. Pogodziliśmy się jakoś z tym. Zaczęłam nową pracę... i wtedy, poznałam Lucasa. Szybko zbliżyliśmy się do siebie. Sypialiśmy ze sobą, nie minęło wiele czasu gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo to ukrywałam. Później gdy było trudniej, powiedziałam mężowi, uwierzył, że to jego dziecko. Wierzył, że stał się cud.

- Kiedy się dowiedział?

- 4 lata później. Wtedy wszystko zaczęło się sypać. - Wzrok Margaret utkwił w jednym punkcie, odwróciłem się. - Julia, słoneczko, wstałaś już.

- Tak mamo, jak zawsze jestem w złym miejscu o złej porze. Uważasz, że on powinien wiedzieć więcej o moim życiu niż ja sama?

- Julia daj spokój, twoja mama potrzebowała się wygadać.

- Gruchajcie sobie dalej, ja jadę do studia.

- Julia, przepraszam. Chcę cię chronić, przed tym wszystkim co na ciebie spada. - Jej mama miała łzy w oczach.

- Będę wieczorem. - Podeszła do mamy i pocałowała ją w policzek, wzięła torbę z krzesła obok i poszła.

~~~

 Jake czekał na mnie przed domem Matta. Dopóki nie zobaczyłam jego uśmiechu na twarzy mój dzień był raczej kiepski. Od kilku dni rano rzygałam jak dzika, byłam wrażliwa na intensywne zapachy. Do tego moja mama znalazła sobie spowiednika... od zawsze chciałam, żeby pan wielkie ego, mały siusiak wiedział o moim życiu więcej ode mnie. Tak tak, wiem, legendy głoszą, że to facet z wielkim interesem. Cóż, może doświadczenia niczym prostytutka to nie mam, w penisach nie przebieram. Wiem jednak, że to co ten facet nosi między nogami obrosło większą legendą niż urosło naturalne. Jedyny plus, że ten czarodziej, znał kilka dobrych zaklęć, które działały dzięki jego różdżce. 
  Dzisiejszy dzień był dla mnie ważny, ja i Alex mieliśmy nagrać nasze video, do piosenki "Daylight". Codziennie byłam w studiu, nagrywaliśmy kolejne kawałki, tam czułam się jak w domu. Początkowo mieliśmy pracować w studiu Matta, w tej chwili jednak dziękowałam Bogu, że mogę wyjść z domu i pracować z dala od tego faceta. Odkąd zamoczył w sobie swoją frankfurterkę zaczął mnie traktować jak swoją własność. Kiedy przeginał z bliskością, której w ogóle od niego nie oczekiwałam, przypominałam mu, że jego żona wciąż czeka w areszcie na spotkanie. Zaś gdy się dowie o tym, że skorzystał z moich rozchylonych nóg, przegryzie kraty i wróci by mnie zabić. Wkurwiał się wtedy, a ja cicho śmiałam się w sobie widząc jego żyłkę wściekłości na czole.

- Julia! - Jake krzyknął i dopiero wtedy się do niego odwróciłam, okazało się, że moje myśli kompletnie mnie pochłonęły. Nie zarejestrowałam momentu gdy wsiadałam do samochodu.

- Słucham - odparłam szczerząc się jak głupia.

- Co się z tobą dzieje, zaczynam się bać, to te hormony? - Wyszczerzył się równie mocno

- Chyba, nie wiem, mam już dość tej ciąży. Coś chciałeś mi powiedzieć?

- Ładnie dzisiaj wyglądasz - uśmiechnął się pod nosem. - A tak serio, to już nie mogę się doczekać, aż pokaże ci co zrobiłem z Alexem w nocy.

- Pracowaliście w nocy? Mam dzisiaj z nim nagrywać, pewnie jest wykończony.

- Przeciwnie! On jest kompletnie nakręcony i nie, nic nie ćpał - Znów się szeroko uśmiechnął.

- Kiedy się tak szczerzysz, to jakoś nie chce mi się wierzyć, że nic nie braliście. - Zaśmiałam się w sobie.

   Podjechaliśmy pod niewielki budynek niedaleko LA. W tym niepozornym żółtym kwadracie, działy się rzeczy, które nie śniły mi się nigdy. Kiedy wchodziłam do środka reszta świata przestawała istnieć. Roiło się tam od instrumentów, zawsze chciałam wszystkiego dotknąć, żeby mieć pewność, że to nie jest iluzja. Zawsze ktoś mnie tam witał, bo nie wiem czy był taki moment, kiedy nikogo tam nie było. Najwięcej czasu w studiu spędzał Alex. Ten chłopak mnie rozwalał. Umiał grać na wszystkim, nie to co ja, tylko na nerwach. Do tego miał fajny głos i cholernie dużo pomysłów. Nie jest sekretem, że z chłopakami zawsze dogadywałam się dużo lepiej niż z dziewczynami. A w naszej ekipie, mieliśmy i całkiem przystojnych i nieprzyzwoicie uzdolnionych facetów. No nic tylko rwać. Chociaż wolałam z nimi tworzyć coś bardziej trwałego niż miłość, muzyka była tym co łączyło nas wszystkich. Kochaliśmy to co robimy, nigdy nie mieliśmy dość, zawsze chcieliśmy tylko więcej.

- Julia! - Podszedł do mnie i uściskał, spojrzał na mnie i poprawił swoje okulary. Zawsze mu spadały trochę i co jakiś czas musiał dosunąć je bardziej na nosie. - Chodź muszę ci coś pokazać!

- Tak, tak wiem, piosenka - Szłam za nim, ciągnął mnie, to było zabawne. 

- Jake ci już pokazał? Miałeś to trzymać w sekrecie!

- Nic jej nie pokazałem, tylko mówiłem, że mamy dla niej coś świetnego. - Jake wziął swój komputer i trzymał palec nad spacją - gotowa?

- Nigdy nie będę bardziej gotowa. - Powiedziałam zgodnie z prawdą. Już po chwili usłyszałam pierwsze dźwięki "Livin' On A Prayer" . To był dla mnie kosmos. Słuchałam tego jeszcze 5 razy, nie mając dość.

- Udało się, co? - Zapytał Alex totalnie podekscytowany, wcale mu się nie dziwiłam, odwalił kawał dobrej roboty.

- To jest genialne, zrobiłeś to idealnie. Brak mi słów, jesteś niesamowity... Jake to niesprawiedliwe, że on ma talent do grania na wszystkim i głos a ja mam tylko głos, też chce umieć grać na czymś.

- Grałaś na cymbałkach ostatnio - Jake nadal uśmiechał się szeroko. Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy nie był na jakimś wybielaniu zębów i próbuje mi się tym pochwalić.

- A spadaj... Alex nagramy dzisiaj video do naszej piosenki? Czy jesteś zmęczony?

- Jaki zmęczony, o czym ty mówisz, zaraz zabieramy się do pracy. Jake będzie operatorem bo mu to nieźle wychodzi. Dajcie mi tylko 10 minut, przebiorę się. - Wziął swój plecak i poszedł do łazienki.

     Przez kolejne dwie godziny nagrywaliśmy różne ujęcia. Ja mogłam to robić kolejne 100 godzin, byle moje oderwanie od rzeczywistości nie przestawało być tak przyjemne. Podczas nagrywania wpadł do nas Chad. Kolejny fantastyczny pomysł. Oznajmił tam, że rozmawiał z Chrissy i wpadli na pomysł nagrania wspólnie piosenki Maroon5. To jednak plany na przyszły tydzień. Teraz mieliśmy już dość rozpoczętych piosenek, które trzeba było dopracować. 
    Musiałam w końcu odebrać telefon, Matt dobijał się do mnie od godziny.

- Pracuje, co jest? - Odezwałam się niezbyt przyjemnym tonem.

- Julia wróć do domu, twoja mama zniknęła. Byłem w areszcie, gdy wróciłem nie było jej zabrała swoje rzeczy. - Sanders był konkretnie przerażony. Panika w jego głosie osiągnęła najwyższą skale. Rozłączyłam się i pobiegłam do mojego przyjaciela.

- Jake, musisz mnie odwieźć do Matta, moja mama zniknęła...

12. Plany na przyszłość

           Ocknęłam się na kanapie. Mama siedziała przy mnie, głaskała po policzku. Spojrzałam w bok, w kuchni stała Michelle blada jak ściana trzymając szklankę wody. Nie było go, nie wiedziałam co się stało. Usiadłam powoli na kanapie, kręciło mi się w głowie.

- Matt, gdzie jest Matt? - rozglądałam się

- Moczy ręcznik, żeby ci przyłożyć do głowy, zemdlałaś kochanie. Połóż się - powiedziała mama, nie zabierając swojej dłoni z mojego policzka.

- Już się dobrze czuje - zawroty głowy ustąpiły

- Julia... - stał z ręcznikiem, kompletnie bezradny. - Przepraszam, nie chciałem cię wystraszyć.

- Trudno się było nie wystraszyć, kiedy wyglądałeś jakbyś przyszedł mnie zabić. O to by było nawet zabawne, twoja żona tego nie zrobiła, za to ty byś to zrobił. Normalnie komedia.

- Nic takiego nie przyszło mi do głowy, jak się czujesz? - Usiadł obok

- Ja nie miałam innego wyjścia, ona groziła mi i mojej mamie. Wtedy w tym samochodzie... miałam nóż przy gardle i obiecałam jej milczenie. Tylko jak mam siedzieć cicho kiedy wiem już kto zabił mojego ojca. - Moja mama mnie przytuliła, kojące uczucie.

- Nie rozumiem czemu mi nie powiedziałaś, nie uprzedziłaś. Myślałem, że możemy sobie powiedzieć o wszystkim.

- Słucham?! - krzyknęłam do niego, wyrwałam się z objęć mamy, wstałam żeby być wyższa od niego i żeby go wdusić w tą pieprzoną kanapę. - Powiedzieć sobie wszystko? A kim my niby dla siebie jesteśmy? Twoja, chora na głowę, żona wykorzystała fakt, że chcę urodzić komuś dziecko, żeby ratować swoja mamę. Zamordowała mojego ojca, groziła mi i mojej mamie. I miałam Ci o tym niby powiedzieć, bo co? Bo świetnie się bawiłeś wkładając mi dłoń między nogi, a potem zwaliłeś winę za uwodzenie na mnie? Jesteś paskudnym, draniem, kutasem jakiego nie widział świat, jesteś tak samo nic nie wart jak ta twoja żona. Oboje jesteście odpowiedzialni za niszczenie mi życia! Byłeś zbyt zapatrzony w siebie, w swoje potrzeby, ja miałeś tylko po to, żeby wsadzić kutasa w coś wilgotnego jak najdzie cie ochota! Nie widziałeś, że od lat szuka tylko okazji, żeby zemścić się na mojej rodzinie. Jak możesz mówić, że powinnam ci była powiedzieć. 

   Wziął mnie na ręce kiedy  się już uspokoiłam. To znaczy nie okładałam go z pięści, po głowie, klatce piersiowej. Próbował trzymać moje ręce, ale resztkami sił wyrywałam mu się i waliłam dalej, musiałam wyrzucić złość. Usiadł ze mną na łóżku, tulił mnie i trzymał moje ręce. Wyrwałam się, chciał je zabrać, ale odpuścił kiedy go objęłam. Zrobił to samo, a ja znów poczułam to co tamtego dnia na tarasie. Czułam ten sam spokój. To czego tak bardzo mi brakowało.

~~~

- Michelle, odwiozę cie do domu, chodź. Pani... - potrzebowałem podpowiedzi, bo nie wiedziałem jak ma na imię mama Julii.

- Margaret, jestem Margaret - Powiedziała do mnie ze spokojem w głosie.

- Jeśli Julia będzie chciała porozmawiać niech do mnie zadzwoni. Dam jej teraz czas, żeby ochłonęła i poukładała sobie wszystko. Do widzenia. 

- Jeszcze raz bardzo przepraszam, nie umieliśmy jej powstrzymać. - Dodała Michelle. 

- Wracajcie bezpiecznie do domu. Wszyscy potrzebujemy teraz czasu. - Margatet uśmiechnęła się. - Do widzenia. 

  Jechaliśmy do domu Briana, biłem się z myślami. Czy rzeczywiście byłem tak ślepy? Nie zauważyć, że moja żona prowadzi podwójne życie. Ciężko westchnąłem i wtedy odezwała się Michelle.

- Wyciągniemy ją z tego?

- Jak? Michelle, kurwa ona zabiła człowieka. Ja widziałem ojca Juli tam w domu, zadźganego, wszędzie była krew. Jedyne co do mnie dociera, to fakt, że zrobiła to twoja siostra. Moja żona, ja nie wyszedłem za nią bo taki miałem kaprys, kocham ją przecież. Czemu ona nic nie mówiła, ja nawet nie wiedziałem, że miała jakieś problemy. Przy mnie była inna.

- Nasi rodzice przechodzili przez piekło, w które nas wciągnęli. Miałyśmy po 6 lat, ojciec zaczął znikać z domu, potem zaczęły znikać pieniądze. Rodzice żyli w separacji, przerzucali sobie mnie i Val z rąk do rąk. Serio czułyśmy się takie niepotrzebne. Wiesz, że ona jest córeczką tatusia, wiec każda zła rzecz jaka się działa z jego udziałem... bardzo ją to przytłoczyło. Trzymała w sobie przez lata gniew, zawsze mówiła o zemście. Tylko nie brałam tego jakoś serio kiedy była dzieckiem.

- Ale mówiła też o tym później, dlaczego mi nic nie powiedziałaś, pomógłbym... chce jej pomóc. To moja żona, przyjaciółka.

- Ona nigdy ci nie mówiła, bo dałeś jej to, co odebrał ojciec. Bezpieczeństwo i miłość.

- I zjebałem gdy tylko trochę sodówki uderzyło mi do głowy, ekstra. - Byłem coraz bardziej podłamany.

- Ale nadal się kochacie, od czasu zaręczyn żyjecie jak w bajce. Szczęśliwi, zakochani, kolacje, wyjazdy... nie rozumiem czemu w niej nadal siedziały te wszystkie złe uczucia jakie miała.

- Ja też nie rozumiem, nic nie rozumiem. Co do tego wszystkiego ma Julia?

- Matka Julii miała romans z naszym ojcem, Julia to nasza przyrodnia siostra. Teraz ci się poukładało?


    Raczej zrobiło mi się niedobrze. Znając historię małej, nie mogło do mnie dotrzeć, jak moja żona mogła być takim potworem i jeszcze dokładać zmartwień. Bo niby dlaczego, to jej ojciec zaruchał, zrobił dziecko innej kobiecie, która już swoje odpokutowała. Julia tym bardziej nie była temu nic winna. Zmarnowała już dość czasu nie myśląc o swojej przyszłości, byle za wszelką cenę przedłużyć życie swojej mamie. Myśli kłębiły mi się w głowie, a do gardła coraz bardziej podchodził dzisiejszy obiad. Zawibrował mi telefon w kieszeni, wyciągnąłem go i odczytałem wiadomość.

   " Nie chcę być sama"

- Matt? - Moje wpatrywanie się w ekran telefonu przerwała Michelle.

- Tak? - Spojrzałem na nią, trzymała uchylone drzwi.

- Wpadniesz do nas?

- Nie, pojadę do domu. - Nie zorientowałem się nawet kiedy dojechałem pod dom Hanera.

- Jeśli będziesz czegoś potrzebował to daj znać. I jeśli będziesz miał jakieś wieści o Val, proszę odezwij się. 

- Jasne, będziemy w kontakcie. Michelle, dzięki.

- Do zobaczenia Matt - wysiadła i zamknęła drzwi, a ja ruszyłem prosto do Julii.

  Po 30 minutach byłem u niej, kupiłem dużo chusteczek i lody waniliowe, to jest zawsze dobre na smutki. A ona na pewno była teraz w tragicznym stanie. Zapukałem do drzwi, otworzyła mi Julia i  od razu się przytuliła. Jej mamy nie było już w pobliżu.

- Gdzie są łyżki? - Zapytałem rozglądając się dookoła.

- Nie potrzebujemy łyżek, chodź ...

~~~

  Obudziłam się rano, przez chwilę mrugałam oczami, próbując przyzwyczaić zaspane oczy do ostrego światła w pokoju. Kiedy usiadłam poczułam jak bardzo jestem obolała. Seks z tym facetem to niezły maraton. Spojrzałam na niego, spał spokojnie obok, chyba śniło mu się coś miłego, bo czasem jego kąciki ust się unosiły. Poszłam pod prysznic, myjąc się wspominałam dotyk jego dłoni na moim ciele. Jego usta kiedy całował każdy skrawek mojej skóry. Dał mi tej nocy wszystko czego potrzebowałam. Ja dałam mu jedynie siebie, ale mówił mi, że bardzo tego pragnął. Ilość emocji, jakie towarzyszyły mi wczorajszego dnia, sprawiły, że moja głowa aż pulsowała. W dresowych spodniach i białym topie na ramiączkach poszłam do kuchni i zaczęłam robić naleśniki. Kiedy wlewałam trzecią porcje ciasta, ktoś zaczął otwierać drzwi. Mój idealny okrągły naleśnik zrobił się czymś czego nie umiem nazwać, a w drzwiach pojawił się Jake.

- Cześć mała - uśmiechał się od progu, położył swoje graty i przyszedł mnie przytulić.

- Jak było? - Spytałam, odpychając go trochę od siebie. Tulił tak mocno, że brakowało mi tchu.

- Wspaniale, mam ci tyle do opowiedzenia - szedł już w stronę sypialni, pewnie chciał się przebrać, albo umyć... kurwa Matt!

- Nie, nie, nie Jake, zostań ze mną. Chcę się dowiedzieć wszystkiego teraz, proszę. Jestem bardzo ciekawa. - Dociągnęłam go jakoś do stolika.

- No dobrze, zrobisz mi kawę? - Przyglądał mi się - masz malinkę na szyi ...

- Cholera - tylko tyle z siebie wydusiłam, na domiar złego, do kuchni wszedł Matt.

- Dzień dobry - Powiedział Jake i bacznie obserwował swojego wroga numer jeden.

- Witaj Jake, słyszałem, że byłeś w Nowym Jorku. Jakieś przesłuchania, tak? Jak ci poszło?  - O M G, nie wierzyłam własnym uszom. Shadows próbował się zaprzyjaźnić?

- Tak, Julia też miała ze mną lecieć, ale COŚ jej pokrzyżowało plany.

- Kto jest głodny? - postawiłam talerz naleśników na stole, chłopcy spojrzeli na siebie, a potem na mnie. - No co? Smacznego.

    Udało mi się, kiedy się najedli byli spokojniejsi. Jake poprosił mnie na stronę chciał pogadać.

- Jeśli będziesz mi mówił, że źle robię, to będę zła. - Ostrzegłam na początku.

- Nie zamierzam, chciałem ci coś pokazać, bez świadków.  - Zaczął się dziwnie uśmiechać, kolejny psychol?

- Mów, bo zaczynam się denerwować... - nie kłamałam. 

- Po przesłuchaniu mieliśmy dużo czasu i wykorzystaliśmy go siedząc w studiu, popatrz co powstało - Puścił mi filmik

   Kiedy obejrzałam do końca łzy leciały mi już strumieniami po policzkach, miałam być tego częścią. Chciałam śpiewać, nie czuć strachu, bólu, tęsknoty za normalnością. Chciałam być wolna. Jake złapał moje policzki w dłonie, otarł łzy.

- Tak mi smutno, że mnie tam nie było.

- Julia to nic straconego - mówił to patrząc mi w czy, nadal się tak dziwnie uśmiechał. - Wziąłem ze sobą nasze wspólne nagrania, te najnowsze. Plus mieliśmy zapisy z tego spotkania z zespołem w Los Angeles. Powiedziałem im, że masz trudną sytuację, chorą mamę i tak dalej. Rozumieją to i cieszą się, że mogą dać ci szansę na rozwój.

- Jak to - nie mogłam uwierzyć w ani jedno jego słowo.

- Przyjęli cię do ekipy, wystąpimy razem na Brodway'u rozumiesz? - lekko mną potrząsnął, bo nie wydobyłam z siebie ani jednej emocji.

- Ja pierdole ... - O jednak coś wydukałam, a potem mocno się do niego przytuliłam. - Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Jake dziekuję.

- Zasługujesz na to. I nie masz się co martwić, spektakl wraca na deski dopiero za rok, za 2 miesiące zaczną się próby. Będziemy ćwiczyć w LA wiec nie będzie daleko. Wszystko idealnie zaczyna się układać. 

   Resztę dnia spędziliśmy we czwórkę, Jake i ja planowaliśmy wspólnie nadchodzące tygodnie. Matt obiecał udostępnić nam swoje studio żebyśmy mogli dalej ciągnąć pomysł z nagrywaniem wspólnych coverów. Moja mama nie mogła przestać płakać ze szczęścia.
  Wieczorem umówiliśmy się z całą nową ekipą w restauracji. Po kolacji siedzieliśmy jeszcze na plaży. Świetnie nam się gadało. Każdy z nas był młody i pełen wiary i planów na przyszłość.
  

11. Jestem Michelle

   Wpadli do mojego domu jak do siebie. Pokazali nakaz przeszukania domu, przez co nie miałem nic do powiedzenia. Ciągle pytali o Val. Gdzie jest, czy wróci, gdzie była jakiegoś tam dnia o nieważnej godzinie. Ciągle ich upominałem, żeby obchodzili się z niektórymi rzeczami delikatniej, jebane bydło. Pozabierali wszystkie noże, oglądali je dokładnie. 

- Może w czymś pomoc? - Spytałem, widząc, że dwóch policjantów szczególne upodobało sobie jeden. - Lub ktoś mi do cholery powie, co się tu właściwie dzieje. 

- Proszę bez nerwów, wykonujemy tylko swoje zadanie. - Odpowiedział jeden z nich. 

- Waszym zadaniem jest wpadać do uczciwego obywatela i przewracać mu dom do góry nogami, bo macie nakaz? Jak ja zdobędę taki świstek papieru, to też będę mógł zrobić w waszych domach totalny rozpiździec? - Byłem coraz bardziej poirytowany. 

- Na górze nic nie ma - powiedział jakiś młody gość, nawet nie zauważyłem, że on też wparował do domu.

- Mam jeszcze piwnice, proszę tam też zróbcie bajzel - usiadłem na kanapie, noga trzęsła mi się z nerwów. Usiadł przy mnie jeden z policjantów.

- Proszę z nami współpracować, na razie zachowuje się pan tak, jakby też miał coś wspólnego z morderstwem pana Cameron'a? 

- Kim jest pan ... o cholera - potrzebowałem chwili, Julia miała tak na nazwisko, morderstwo, jej ojciec... Val - Co moja żona ma z tym wspólnego? Bo ja mam tylko tyle, że wraz z Julią Cameron znalazłem jej ojca w domu, martwego. Zdaje mi się jednak, że tamta sprawa została zamknięta z braku dowodów.

- No i właśnie tu się pan myli. Julia zgłosiła się na policje, podejrzewa pana żonę o zabicie swojego ojca.
   Roześmiałem mu się w twarz, moja żona morderczynią, dobre sobie.

- Kochanie jestem - wszyscy zwrócili się w jej stronę, ona spojrzała na zbiorowisko w salonie. - Co się tu dzieje? - Była przerażona.

- Pani Valary Sanders? - Podszedł do niej policjant, ona zrobiła dwa kroki do tyłu.

- Nie, jestem Michelle ... nie wiem gdzie jest moja siostra.

- Val! co ty odpierdalasz... czemu kłamiesz

- To pana żona? - spytał jeden z policjantów

- Tak - kręciło mi się w głowie,  moje życie od kilku tygodni to był jakiś pierdolony cyrk.

    Złapali ją dopiero dwie przecznice dalej. Doprowadzili do radiowozu, zakutą w kajdanki.
A ja stałem mając setki pytań, ale żadnej odpowiedzi.

- To Julia, to wszystko jej wina! Matt ja ci to wszystko wyjaśnię, ale wiedz, że to jej i tylko jej wina. - Zamknęli drzwi radiowozu, odjechali.


    Nie wiedziałem nawet gdzie jej szukać, miałam ochotę ją udusić za to, że niesłusznie oskarżyła moją żonę o morderstwo. Tylko będę musiał poczekać, bo przecież nosi w sobie to pierdolone dziecko. Ja skończę w szpitalu psychiatrycznym.


~~~


  Siedziałam na parapecie przy zamkniętym oknie i patrzyłam jak krople deszczu spływają po szybie. Od godziny solidnie lało. Chętnie wyszłabym teraz na zewnątrz i spłukała z siebie cały syf dzisiejszego dnia. Nie wiedziałam co będzie, dostałam tylko informacje, że Val trafiła do aresztu, że w jej samochodzie znaleziono nóż. Martwiłam się o Matta, on nie był niczemu winien, ale gdybym mu powiedziała... uznałby mnie za wariatkę i nie pomógł mi. Rozumiem go, też broniłabym kogoś kogo kocham. Jake pojechał dzisiaj do Nowego Jorku. Też miałam jechać, nagrywać covery. Mój przyjaciel obiecał mnie jakoś tam wybronić i poprosić o jeszcze jedną szansę.

  Poszłam do kuchni, przy stole siedziała moja mama, trzymała w wychudzonych dłoniach kubek z herbatą. Westchnęłam na jej widok. Była wykończona chorobą, a teraz dodatkowo cierpiała z powodu całej prawy jaką musiała mi powiedzieć. Zawiodłam się na niej, ale to nie było teraz ważne. Nie wróci to życia mojemu tacie, nie zmieni się nasza historia. W pewnym sensie cieszyłam się, bo wiele rzeczy wskoczyło na swoje miejsce. Dostałam odpowiedzi na stare pytania. Rozumiałam już dlaczego mój tata tak się zmienił, tak tata. Tylko on nim był, żaden pan Dibenedetto.

- Wybaczysz mi kiedyś?

- Mamo, nie cofniemy czasu, przepadło. Popełniłaś błąd, tak samo jak tamten facet. Jedyna osoba której nie wybaczę to Val, bo robiła to wszystko tylko żeby nas zniszczyć.

- Mogłam ci to wszystko powiedzieć wcześniej, może byłoby inaczej.

- Nie gdybaj na miłość boską, to nic nie da. Cholera - dodałam bo ze strachu wypadł mi kubek, ktoś zapukał do drzwi. Biorąc pod uwagę, że jest środek nocy byłam przerażona. Kiedy otworzyłam drzwi nie było lepiej, stała za nimi Val... no dobra, po chwili dotarło do mnie, że to jej siostra. Dało się je odróżnić, Michelle była ciut ładniejsza. 

- Julia... mogę wejść?

- Skąd wiesz gdzie jestem, dlaczego nachodzisz nas w środku nocy?

- Bo był u nas właśnie Matt. Brian zatrzymał go w domu, a ja... Val miała w domu całe stosy papierów z różnymi danymi, jakiś czas temu przewiozła to do mnie. Tu mieszka twój przyjaciel.

- Tak... Czego ty tu właściwie chcesz?

- Po pierwsze to przeprosić cię za moją siostrę, możesz mi wierzyć próbowałam wiele razy wybić jej z głowy te chore pomysły.  I chcę cie ostrzec, nie wiem na ile Brianowi uda się uspokoić Matta, ale lepiej żeby cie nie znalazł Julia, ciebie ani twojej mamy. On nie rozumie, że Val miała swoje urojenia, żyła od lat między światem rzeczywistym a bańką w której ciągle była dzieckiem i w naszym domu działy się złe rzeczy. Ona sobie z tym nie poradziła i od tamtej pory chciała się zemścić a tych którzy zniszczyli jej rodzinę, jej bezpieczny świat. Teraz nie ma czasu na opowiadanie Ci tych wszystkich historii, Julia po prostu musisz schować się z mamą w jakimś bezpiecznym miejscu. Dopóki to wszystko się trochę nie uspokoi.

   Nim zdążyłam pozbierać myśli, słyszałam już czyjeś kroki na klatce. Zobaczyłam tylko jego rozgniewane zielone oczy, potem była ciemność.